ตามหัวข้อเลย เป็นอะไรที่เหมือนจะไร้สาระแต่เอาจริงมันเครียดมากเลยนะคะ คือมาเรียนในมหาลัยต่างจังหวัดค่ะ ในกลุ่มมีเพื่อนอยู่จังหวัดใกล้ๆที่เราเรียน พอมีวันหยุดหรือว่า ส-อา เค้าก็กลับบ้านกันหมดเลย เหลือเราจะกลับบ้านก็มันไกลอะนะเวลา 2 วันเหนื่อยแย่เลย ในใจเราก็แบบ อ่าวไม่อยู่เป็นเพื่อนเราสักหน่อยหรอ สัก2-3อาทิตย์ค่อยกลับสักครั้งไม่ได้หรอ เหงานะเนี่ยเที่ยวไหนก็ไปไม่ถูก ประเด็นคือรถโดยสารน้อยอะต่างจังหวัดเนอะ คืออาทิตย์เย็นเป็นอะไรที่ดีใจมากเพื่อนๆกลับหอแล้ว แล้วมีอยู่ครั้งนึงเราได้กลับบ้านแหละ พอมาถึงมันเป็นที่ลงรถอะนะ เราก็ถามเพื่อนๆนะว่าไม่เข้าหอหรอ เค้าก็แบบเดี๋ยวไปไปก่อนเลย เราก็เข้าหอมา มาเห็นสตอรี่ว่าเค้าไปเที่ยวกันหมดเลย เหลือแค่เรา ตอนเราเจอคือเค้ารอรถจะไปเที่ยว ( นี่เค้าไม่ชวนเราหรอคงกลัวเราเหนื่อยมั้งนั่งรถนานๆ) เราก็เฉยๆ อยู่ๆมาเราเป็นคนที่รู้อะไรทีหลังตลอดขนาดแบบแฟนเพื่อนทุกคนรู้จักรู้ชื่อ นี่คือไม่รู้ค่ะว่าเพื่อนในกลุ่มมีแฟนคงจะเรื่องส่วนตัวแหละไม่เล่าแต่เอ๊ะทำไมทุกคนรู้น้า นี่ก็ปี2ละอะ คือมันหนักขึ้นเรื่อยๆจนเราร้องไห้กับกระจกเลยอะ คือในกลุ่ม4คนนี่จะสนิทกันมาก ไปเรียนจะไปด้วยกันพร้อมกันตลอด แต่ตอนนี้คือเลิกเรียนเค้าก็แยกย้ายเลยไม่ถามไม่ชวนไปไหน ปกติเลิกเรียนจะไปหาอะไรกินนะ เย็นแล้วเราถามไปหาอะไรกินมั้ย เค้าก็ไม่พูดแล้วก็ขับรถไปด้วยกัน3คน เราคือขับคนเดียวเหงามากแม่ นี่หนักสุด อ.ปล่อยเร็วมันก็มีเรียนต่อเราเห็นเค้าเดินไปโรงอาหารไงนี่ก็ตามไปด้วยละก็ซื้อข้าวปกติมานั่งกินจ้า พอหันมาอีกที 3คนนั้นเค้าซื้อกลับห้อง เค้าไปนัดกันตอนไหน ทั้งๆที่เราก็นั่งด้วยกันตลอด ประเด็นเลยเค้ามาถึงโต๊ะแล้วก็ชวนกลับห้องแบบ ไปๆ เฮ้ย!! เรากินข้าวคำแรกเองนะ ทั้งหมดลุกจะไปแล้ว นั่งคนเดียวก็กะไรนะคนเยอะแยะ เราก็แบบบอกรอแปปๆนะจุกๆเดินอมมาเลยอะ ในใจนี่ร้องไห้แล้วนะ พอมาเรียนอะ 3 คนนั้นถึงห้องเรียนแล้ว เราคือบุคคลทีหลังค่ะ ทั้งๆที่เรารอเค้า......... เหตุผลที่เค้ามาก่อนเค้าบอกว่า "เราไม่เห็นรถเธอจอดอยู่อะ...เราคิดว่าเธอมาแล้ว" โดนเหตุผลนี่ไปหลายครั้งเลยอะจริงๆนะ อห...... เพี่อนๆเค้าก็พูดอะนะว่า อยากทำอะไรทำ อยากไปไหนไป อยากินอะไรก็กิน ไม่ต้องบอก ไม่ต้องพูด ทุกคนค่ะ เรากลับมาทบทวนนะ หรือว่าเราบ้านไกลหรอ เราพูดภาษาถิ่นเค้าไม่ได้หรอ สำเนียงเราต่างหรอ การใช้ชีวิตเราต่างหรอ  เราอะเป็นคนที่ชอบเล่าอะไรนิดๆหน่อยๆให้ฟัง ชอบเล่นมุก ชอบหยอกเค้าให้พวกเค้าหัวเราะ อยากกินอะไรก็จะท่องไว้ตลอด อยากจะทำอะไรก็บอก จะไปเซเว่นจะไปนู้นไปนี่เราก็เชิงแบบ ไปเซเว่นนะ นี่วันนี้เราเจอพี่คนนั้นด้วยแหละ เชิงแบบชอบแชร์ชีวิตประจำวันอะ แต่ทุกคนคงคิดว่าเราน่ารำคาญ เด็กน้อย ไม่มีความเป็นผู้นำ พึ่งตัวเองไม่ได้อะไรแบบนี้รึเปล่าคะ แต่ถ้าเค้าพูดรึเล่าอะไรเรารับฟังไปด้วยยิ้มไปกับเค้าตื่นเต้นไปกับเค้าคือจะร่วมฟังถึงจะคิดว่าเค้าอวดก็เหอะ มารยาทอะนะ เหมือนตอนนั่งกันสองคนก็จะเงียบมากจนเราต้องเปิดประเด็นอะไรสักอย่างอะ แต่ถ้าเค้าอยู่กันสองคนเค้าก็คุยอะ แล้วกับเรามันทำไมหรอห๊ะ!!! ทุกคนตีตัวออกห่างแบบชัดเจนมาก  ทุกคนคงสงสัยใช่มั้ยทำไมเราไม่ไปอยู่กับคนอื่นละ เพื่อนในเอกตั้งเยอะ นั้นแหละค่ะพวกเค้าไม่ชอบเพื่อนในเอกกันค่ะ เค้าจะชักสีหน้าใส่กันแต่เราจะทักทุกคนตลอด แม้จะไม่สนิทก็เน้นแซวไว้ก่อน ถ้าเค้าไม่ชอบคือไม่คุยไม่ทักไม่มอง เรารู้สึก เหมือนนกสองหัวเลยอะ ความรู้สึกตอนนี้ แต่ในความโชคร้ายยังมีเพื่อนที่ต่างกลุ่มต่างจังหวัดคนนั้นที่คอยพาไปกินข้าวพาไปซื้อของ (เราขับรถไม่เก่งอะนะ) ทุกคนคิดว่า เราคิดมากเกินไปมั้ย มีวิธีอะไรบ้างนอกจากปลงกับเรื่องราวนี้ เห้ออออ อีก2ปีเราต้องสู้กับการเรียนแล้วยังต้องสู้กับอะไรแบบนี้อีก คุณคงคิดว่าบรรยากาศมหาลัยวันสอบคงรวมหัวกันติว นี่ตั้งแต่อยู่กลุ่มนี่มา ตัวใครตัวมันจ้ะ อย่ามายุ่งชั้นนน นี่คือไม่เข้าใจก็พี่google ค่ะ เพราะกลัวเพื่อนรำคาญ แต่ใครจะมาถามเราโอเพ้นเลยมาซิถ้าเราตอบได้นะ เคยคิดอยากซิ่วเพราะเพื่อนเลยแงงง สงสารคนส่ง แต่เราก็ต้องโตเป็นผู้ใหญ่เนอะ แต่ผู้ใหญ่ก็มีเพื่อนปะ ? สุดท้ายนี้ขอบคุณที่อ่านจนถึงตอนนี้นะคะ ขอบคุณมากจริงๆนี่คงเป็นทางหนึ่งที่ทำให้เราได้เบาใจแล้วก็ยอมรับมันอะนะ 😭