คือผมเรียนอยู่ที่ กทม จนมีโควิดผมเลยต้องกลับมาเรียนออนไลน์ที่บ้านเกิด และผมมีหลานซึ่งกำลังเรียนอยู่ม.ปลาย ผมก็ไปรับไปส่งหลานทุกวัน
จนได้พบเจอ ผญ คนหนึ่ง ซึ่งไม่รู้คือใครมาจากไหน ผมเป็นคนขี้อายเลยไม่กล้าเข้าไปคุยเลยค่อยๆแกล้งถามหลายคนจนได้ข้อมูลว่าเขาคือครูภาษาไทย ของโรงเรียนนี้ ผมเลยหาเฟสเขาในเพจ รร หาไปสองสามวันจนเจอแล้วลองแอดไปพอเขารับแอดผมก็คุยกันถามเขาว่ามีแฟนหรือยังเขาบอกไม่มีเราคุยกันมาด้วยดีไม่มีอะไรที่จะบ่งบอกว่าจะเลิกคุยกันเลย เราคุยกันมาสักพักไม่นานแต่ผมรู้สึกดีรู้สึกแบบอธิบายไม่ถูกอยากคุยด้วยทุกวันๆ เป็นห่วงเขาทุกอย่างไม่ว่าเขาจะทำอะไรเพราะเขามาจากต่างหวัดที่ไกลมากมาสองคนกับหลานสาวจนมาวันหนึ่งเขาบอกว่าเขากำลังจะดีกับแฟนเก่าเขาผมแบบทรุดอ่ะแต่ผมยอมนะแต่ขอแค่ให้เขาไม่บล้อคเฟสผมเพื่อที่ผมจะได้ส่องเขาทุกวันดูสตอรี่ทุกวันซึ่งผมเองไม่เคยป็นมาก่อนแต่จุดพีคของเรื่องนี้ก็คือ ผมได้ยินจากใครหลายคนว่าเขาคุยกับครูใน รร นั้นซึ่งครูคนนั้นคือรุ่นพี่ผมที่รู้จักกันสนิทกัน รุ่นพี่ผมเขาเป็นครูพละ ซึ่งใครบอกผมก็ไม่เชื่อจนผมเห็นกับตาตัวว่าเขาไปไหนด้วยกันเที่ยวด้วยกันพอผมรู้ก็แบบทำตัวไม่ถูกอ่ะถ้าวันหนึ่งเขาคบกันมาจริงๆแล้วผมจะทำตัวยังไงทุกครั้งที่ผมเจอเขาอยู่ด้วยกันผมแป๊ปที่อกถูกครั้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น และความที่ผมคิดโน้นคิดนี่คิดแบบผิดๆเขาคงชอบครูพละและด้วยที่ผมเรียนวิศวะยานยนต์เหลือ2ปีครึ่งผมก็จบผมตัดสินใจเลิกเรียนมาเรียนต่อครูพละเพื่อหวังว่าเขาจะมาสนใจกันบ้างมาระยะหนึ่งตั้งสติใหม่มันเป็นความคิดตัดสินใจที่ผิดมากๆแต่ถ้ามันสมหวังผมไม่เสียดายเลยนะเวลาที่เรียนมา #จนมาตอนนี้ถึงได้รู้ว่าคนเราจะรักกันชอบกันไม่ต้องพยามอะไรเลยเขาจะรักที่เราเป็นเรา...ยังรอครูเสมอนะคับ.
แอบชอบครูภาษาไทย
จนได้พบเจอ ผญ คนหนึ่ง ซึ่งไม่รู้คือใครมาจากไหน ผมเป็นคนขี้อายเลยไม่กล้าเข้าไปคุยเลยค่อยๆแกล้งถามหลายคนจนได้ข้อมูลว่าเขาคือครูภาษาไทย ของโรงเรียนนี้ ผมเลยหาเฟสเขาในเพจ รร หาไปสองสามวันจนเจอแล้วลองแอดไปพอเขารับแอดผมก็คุยกันถามเขาว่ามีแฟนหรือยังเขาบอกไม่มีเราคุยกันมาด้วยดีไม่มีอะไรที่จะบ่งบอกว่าจะเลิกคุยกันเลย เราคุยกันมาสักพักไม่นานแต่ผมรู้สึกดีรู้สึกแบบอธิบายไม่ถูกอยากคุยด้วยทุกวันๆ เป็นห่วงเขาทุกอย่างไม่ว่าเขาจะทำอะไรเพราะเขามาจากต่างหวัดที่ไกลมากมาสองคนกับหลานสาวจนมาวันหนึ่งเขาบอกว่าเขากำลังจะดีกับแฟนเก่าเขาผมแบบทรุดอ่ะแต่ผมยอมนะแต่ขอแค่ให้เขาไม่บล้อคเฟสผมเพื่อที่ผมจะได้ส่องเขาทุกวันดูสตอรี่ทุกวันซึ่งผมเองไม่เคยป็นมาก่อนแต่จุดพีคของเรื่องนี้ก็คือ ผมได้ยินจากใครหลายคนว่าเขาคุยกับครูใน รร นั้นซึ่งครูคนนั้นคือรุ่นพี่ผมที่รู้จักกันสนิทกัน รุ่นพี่ผมเขาเป็นครูพละ ซึ่งใครบอกผมก็ไม่เชื่อจนผมเห็นกับตาตัวว่าเขาไปไหนด้วยกันเที่ยวด้วยกันพอผมรู้ก็แบบทำตัวไม่ถูกอ่ะถ้าวันหนึ่งเขาคบกันมาจริงๆแล้วผมจะทำตัวยังไงทุกครั้งที่ผมเจอเขาอยู่ด้วยกันผมแป๊ปที่อกถูกครั้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น และความที่ผมคิดโน้นคิดนี่คิดแบบผิดๆเขาคงชอบครูพละและด้วยที่ผมเรียนวิศวะยานยนต์เหลือ2ปีครึ่งผมก็จบผมตัดสินใจเลิกเรียนมาเรียนต่อครูพละเพื่อหวังว่าเขาจะมาสนใจกันบ้างมาระยะหนึ่งตั้งสติใหม่มันเป็นความคิดตัดสินใจที่ผิดมากๆแต่ถ้ามันสมหวังผมไม่เสียดายเลยนะเวลาที่เรียนมา #จนมาตอนนี้ถึงได้รู้ว่าคนเราจะรักกันชอบกันไม่ต้องพยามอะไรเลยเขาจะรักที่เราเป็นเรา...ยังรอครูเสมอนะคับ.