สวัสดีเพื่อนๆพันทิปทุกคนนะ เราพึ่งเริ่มเล่นอาจจะขัดหูขัดตาไปหน่อยแต่ก็นะ เรามีเรื่องที่อยากระบาย
เรื่องมันมีอยู่ว่าเช้านี้มีฝนตกลงมาอย่างแรงแบบไม่หยุดหย่อนตั้งแต่ช่วงประมาณตี3 และตกลากยาวจนมาถึงเวลาไปโรงเรียน ซึ่งแน่นอนบ้านไกลจากโรงเรียน ต้องรอฝนซาถึงค่อยเดินทางไปโรงเรียน เมื่อฝนตกก็เข้าสายเป็นประจำแต่มันมีเหตุการณ์อยู่ช่วงนึง หลังจากเรียนคาบ3เสร็จ กำลังจะไปเรียนคาบต่อไปซึ่งเพื่อนทุกคนต่างคนต่างเอือดเมือดเมื่อยกับอากาศเมื่อเช้า ก็เลยพูดแซวกันเล่นๆว่าขึ้นหรือจั๊ม(โดดเรียน) สรุปก็มีเพื่อนขึ้นไปขำๆกรุบกริบไม่กี่คน ซึ่งคาบนี้เป็นของครูต่างชาติ เราก็บอกกับเพื่อนไว้แล้วว่าถ้ามีสอบให้ทักกรุ๊ปมา เพื่อนก็สื่อสารไว้ว่าวันนี้ฝนตกหนักตั้งแต่เช้าทำให้เพื่อนบางคนมาไม่ได้เลยหยุดกันเกินครึ่งห้อง ทิชเช่อก็โอเคไม่อะไรให้เลื่อนสอบอาทิตย์หน้า(ซึ่งก่อนจะถึงวันนี้ทิชเช่อไม่ได้แจ้งอะไรเลย) เพื่อนทั้งห้องได้สารมาแบบนั้นต่างคนก็นั่งลงหาพื้นที่ที่ตัวเองสบายใจ เมื่อถึงเวลากินข้าวเราก็เดินไปกินกับเพื่อนโดยเดินอ้อมไปอีกทางเป็นประจำอยู่แล้ว แต่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะเจอครูที่สอนอิ้งพื้นฐาน เพื่อนและเราก็เดินกันปกติจนกระทั่งหยุดชะงักเมื่อเขาทักว่า
ครู : ใช่ห้อง...หรือเปล่า ทำไมคาบเมื่อกี้ไม่ขึ้น ไปไหนมา รู้มั้ยว่าจะมีสอบ ทิชเช่อเขามาบอก
พ : พอดีเพื่อนทักแชทมาบอกแล้วค่ะว่าเลื่อนสอบ วันนี้ขาดเยอะ
ครู : แล้วทั้งห้องมากี่คน มีทั้งหมดกี่คน
พ : มาเกือบ20คนได้ มีทั้งหมด 38 คนค่ะ
ครู : ต้องจัดการสักหน่อยละ ไม่ไหวเลยห้อง...
คือต้องทำความเข้าใจให้ทุกคนทราบก่อนว่าห้องเราเป็นห้องที่โดนชมมากที่สุดจากครูหลายๆคน ต่างพากันชมว่าห้องนี้ดีเป็นห้องภาษาที่ดีที่สุดในสายภาษา ซึ่งเราก็คิดไว้ว่าครูเขาคงคาดหวังไว้มากกับห้องเรา เลยทำให้เขาไม่พอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นตัวเราและเพื่อนๆยอมรับในสิ่งที่ทำนะ เราคิดแค่ว่าเหรียญยังมี2ด้านแล้วทำไมคนเราจะมีอีกด้านไม่ได้ จะตัดสินว่าสิ่งที่เราทำกับเพื่อนทั้งห้องมันผิดก็ใช่เรายอมรับและพร้อมจะรับกับโชคชะตาที่จะเกิดขึ้นในวันต่อไป ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ประเด็นหลักทั้งหมด ตอนนี้เราแค่เก็บเอามาคิดไว้จนปวดหัวทำอะไรไม่มีความสุขเลยรู้สึกตึงเครียดกับสิ่งที่ทำกันไป(เหมือนแบกรับความรู้สึกคนทั้งห้องไว้หมดเลย) เราควรจะทำไงดีกับการเครียดนี้เราพยายามหาสิ่งที่เอนจอย ไม่ตึงเครียดแต่พอมานอนอยู่คนเดียวก็เริ่มคิดทำให้กับมาเครียดเหมือนเดิม เราก็อยากได้กำลังใจก็ยังดีถึงแม้ว่าสิ่งที่ทำมันจะผิด
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและเข้าใจความรู้สึกนะ💗
ควรตึงเครียดหรือปล่อยวาง...
เรื่องมันมีอยู่ว่าเช้านี้มีฝนตกลงมาอย่างแรงแบบไม่หยุดหย่อนตั้งแต่ช่วงประมาณตี3 และตกลากยาวจนมาถึงเวลาไปโรงเรียน ซึ่งแน่นอนบ้านไกลจากโรงเรียน ต้องรอฝนซาถึงค่อยเดินทางไปโรงเรียน เมื่อฝนตกก็เข้าสายเป็นประจำแต่มันมีเหตุการณ์อยู่ช่วงนึง หลังจากเรียนคาบ3เสร็จ กำลังจะไปเรียนคาบต่อไปซึ่งเพื่อนทุกคนต่างคนต่างเอือดเมือดเมื่อยกับอากาศเมื่อเช้า ก็เลยพูดแซวกันเล่นๆว่าขึ้นหรือจั๊ม(โดดเรียน) สรุปก็มีเพื่อนขึ้นไปขำๆกรุบกริบไม่กี่คน ซึ่งคาบนี้เป็นของครูต่างชาติ เราก็บอกกับเพื่อนไว้แล้วว่าถ้ามีสอบให้ทักกรุ๊ปมา เพื่อนก็สื่อสารไว้ว่าวันนี้ฝนตกหนักตั้งแต่เช้าทำให้เพื่อนบางคนมาไม่ได้เลยหยุดกันเกินครึ่งห้อง ทิชเช่อก็โอเคไม่อะไรให้เลื่อนสอบอาทิตย์หน้า(ซึ่งก่อนจะถึงวันนี้ทิชเช่อไม่ได้แจ้งอะไรเลย) เพื่อนทั้งห้องได้สารมาแบบนั้นต่างคนก็นั่งลงหาพื้นที่ที่ตัวเองสบายใจ เมื่อถึงเวลากินข้าวเราก็เดินไปกินกับเพื่อนโดยเดินอ้อมไปอีกทางเป็นประจำอยู่แล้ว แต่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะเจอครูที่สอนอิ้งพื้นฐาน เพื่อนและเราก็เดินกันปกติจนกระทั่งหยุดชะงักเมื่อเขาทักว่า
ครู : ใช่ห้อง...หรือเปล่า ทำไมคาบเมื่อกี้ไม่ขึ้น ไปไหนมา รู้มั้ยว่าจะมีสอบ ทิชเช่อเขามาบอก
พ : พอดีเพื่อนทักแชทมาบอกแล้วค่ะว่าเลื่อนสอบ วันนี้ขาดเยอะ
ครู : แล้วทั้งห้องมากี่คน มีทั้งหมดกี่คน
พ : มาเกือบ20คนได้ มีทั้งหมด 38 คนค่ะ
ครู : ต้องจัดการสักหน่อยละ ไม่ไหวเลยห้อง...
คือต้องทำความเข้าใจให้ทุกคนทราบก่อนว่าห้องเราเป็นห้องที่โดนชมมากที่สุดจากครูหลายๆคน ต่างพากันชมว่าห้องนี้ดีเป็นห้องภาษาที่ดีที่สุดในสายภาษา ซึ่งเราก็คิดไว้ว่าครูเขาคงคาดหวังไว้มากกับห้องเรา เลยทำให้เขาไม่พอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นตัวเราและเพื่อนๆยอมรับในสิ่งที่ทำนะ เราคิดแค่ว่าเหรียญยังมี2ด้านแล้วทำไมคนเราจะมีอีกด้านไม่ได้ จะตัดสินว่าสิ่งที่เราทำกับเพื่อนทั้งห้องมันผิดก็ใช่เรายอมรับและพร้อมจะรับกับโชคชะตาที่จะเกิดขึ้นในวันต่อไป ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ประเด็นหลักทั้งหมด ตอนนี้เราแค่เก็บเอามาคิดไว้จนปวดหัวทำอะไรไม่มีความสุขเลยรู้สึกตึงเครียดกับสิ่งที่ทำกันไป(เหมือนแบกรับความรู้สึกคนทั้งห้องไว้หมดเลย) เราควรจะทำไงดีกับการเครียดนี้เราพยายามหาสิ่งที่เอนจอย ไม่ตึงเครียดแต่พอมานอนอยู่คนเดียวก็เริ่มคิดทำให้กับมาเครียดเหมือนเดิม เราก็อยากได้กำลังใจก็ยังดีถึงแม้ว่าสิ่งที่ทำมันจะผิด
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและเข้าใจความรู้สึกนะ💗