ทำไมไม่มีเพื่อน

น้องรู้สึกว่าเราไม่มีเพื่อนเลยตอบว่าอยู่มัธยมต้นเรามีเพื่อนสนิทอยู่ 7 คนพอเรียนจบมาเพื่อนก็แยกย้ายกันไปหมดเราไปเรียนต่อที่โรงเรียนประจำจังหวัดเราก็มีเพื่อนใหม่อีก 6 หุนแต่เพื่อนเก่าเราก็ไม่ได้ทิ้งไปไหนเราก็ติดต่อกันอยู่ไปอยู่มาวันนึงทุกคนก็เริ่มหายไปเริ่มคุยกันน้อยลงเรารู้สึกว่าเราอยู่คนเดียวของเราไม่เคยทักเรามาถ้าไม่มีปัญหาหรือต้องการความช่วยเหลืออะไรที่เราช่วยได้เช่นกันเขาจะทำงานเขาทำไม่ได้เขาก็ทักมาหาเราเขาไม่มีคอมใช้เขาก็ทักมาหาเราเขาต้องการยืมรถเขาก็ทักมาหาเราไม่มีเงินทักมาหาเราแต่เวลาเขามีเงินเขาไปเที่ยวเขาก็ไปกับเพื่อนกันกับเพื่อนในกลุ่มที่ไม่มีเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมไม่ชวนเราแต่พอถามเธอตรงๆเขาก็บอกว่าถ้าเราไปไม่ได้ทั้งที่เรายังไม่ได้พูดเลยเพราะมีปัญหาคนแรกที่เขานึกถึงกับเป็นเราแต่ตอนเขามีความสุขเขาไม่เคยนึกถึงเราเลยเราก็เลยเริ่มตีตัวออกห่างกันแล้วไม่สนใจเพื่อนเก่าแต่พอมาอยู่กับเพื่อนใหม่ทุกอย่างเริ่มแรกมันก็ดีไปหมดดีมากจนเราคิดว่าเพื่อนกูมีดีที่สุดของเราทุกคนก็เริ่มเปลี่ยนไปวันนั้นเป็นวันเกิดเพื่อนในกลุ่มทุกคนซื้อของไปให้เราก็ซื้อของให้เราก็ happy birthday เพื่อนเซอร์ไพรส์เพื่อนทุกคนก็ทำเพราะวันเกิดเพื่อนคนที่ 2 ที่ 3 เราทำเหมือนกันหมดเลยแต่พอมาถึงวันเกิดเราเพื่อนกับบอกว่ามันก็แค่วันธรรมดาได้สำคัญอะไรแม้แต่ในเฟซพี่จะบอกสันต์วันเกิดก็ไม่มีกลับกลายเป็นเราต้องทะเลาะกันไม่ห่างกันมากขึ้นเพื่อนไปไหนโดยไม่มีเราเขาไปกันแค่นั้นไม่ชวนเราได้อยู่ดีๆก็มีเพื่อนเข้ามาในกลุ่มเพิ่มอีก 2 คน 2 คนมันก็ดูเข้ากับกลุ่มเราได้ดีอยู่ดีพวกเขาก็ตั้งกลุ่มแยกออกไปเป็นกลุ่มย่อยที่ไม่มีเราเราตอนนั้นเรารู้สึกเหมือนโดนบูลลี่ออกจากกลุ่มเรื่อยๆซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าเราทำอะไรให้เราพยายามคิดแล้วว่าเราทำอะไรเราก็พยายามทำตัวเป็นเพื่อนที่ดีเราควรช่วยเหลือเพื่อนคอยซัพพอร์ตเพื่อนเวลาเพื่อนมีปัญหาเราก็ช่วยแต่เวลาเรามีปัญหากับไม่มีใครช่วยเราเลยเรารู้สึกไม่สนิทกับใครตั้งแต่วันเกิดเราวันนั้นเราก็เริ่มตีตัวออกห่างจากเพื่อนกลุ่มนี้ครั้งได้ไปอยู่กับเพื่อน 2 คนที่เข้ามาใหม่ทุกอย่างมันดีไปหมดไปไหนก็ชวนกันไปไหนเราไปกัน 3 คนไปดูหนังกินข้าวไปเที่ยวไปนั่งเรียนดวยกันทำงานด้วยกันงานกลุ่มอยู่กลุ่มเดียวกันทุกอย่างมันดูโอเคเราคิดว่าเพื่อนกลุ่มนี้ก็ดีแต่พออยู่มาวันหนึ่งที่อยู่นะงานกลุ่มด้วยกันเราเผลอหรือเปล่าตะคอกใส่เพื่อนบอกว่าวันนี้ไม่ไปเที่ยวเพราะว่างานยังไม่เสร็จเลยแล้วต้องส่งแล้วและมันกำลังจะปิดภาคเรียนตั้งแต่วันนั้นเพื่อน 2 คนนั้นก็ไม่ช่วยเราทำงานแล้วก็ไปไหนกันสองคนไปนั่นไปนี่ด้วยกัน 2 คนโดยที่ไม่มีเราไม่บอกเราแชทกลุ่มเราพิมพ์ถามอะไรไปเขาก็ไม่ตอบจนเหมือนเราอยู่คนเดียวพอเปิดเทอมมาอยู่ดีๆเขาก็ไม่คุยกับเราหาเรื่องทะเลาะกับเราฉันเหงาอ่ะไม่รู้ว่าเราทำอะไรให้เราคิดว่ารักเขาโกรธเราที่เราว่าเขาวันนั้นแต่เราก็ทำอะไรไม่ได้พ่อเปิดภาคเรียนมาใหม่ตอนนี้อยู่มอหกแล้วเขาก็ไม่คุยกับเราหาเรื่องแขวะเราแต่พอเขามีปัญหาเขากลับมาขอให้เราช่วยซึ่งมันไม่ได้ปัญหาใหญ่อะไรมากแต่แกเข้าใจไหมแบบคือถ้าเราแล้วมาขอยืมของของเราขอเดินกลับกับเราแล้วก็ใช้เราไปทิ้งขยะแต่ผ่อนเอาพอลับหลังก็ด่าเราไม่เคยเห็นเราเป็นเพื่อนเอาไปนินทาในกลุ่มลับหลังเราก็ไม่มีเพื่อนอีกเลยไม่คิดว่าจะต้องอยู่คนเดียวไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมไม่มีเพื่อนท่านี้เราให้ใจทุกคนหมดเลยเราไม่ดีตรงไหนวะเราเครียดมากขณะที่เข้าโรงพยาบาลคิดว่าเราเป็นโรคซึมเศร้าเราก็คิดว่าแบบนั้นเราก็น้อยใจเพื่อนเราไม่รู้เราทำผิดอะไรเราก็คิดตลอดว่าเราไม่ดีตรงไหนคิดอยู่ว่าเราทำอะไรให้แต่เรานึกไม่ออกจริงๆสุดท้ายแล้วเราก็ไม่มีเพื่อนแล้วต้องอดทนอยู่กับความรู้สึกแย่ๆแบบนี้จนกว่าจะจบม 6 แล้วมันก็อีกหลายเดือนหลายเดือนมากๆไม่รู้จะต้องทำยังไงเห็นเพื่อนไปเที่ยวกันและกลับไปดูภาพเก่าๆมันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกเลย