คือเราไม่ได้ไปเจอเหตุการณ์หรือสิ่งแวดล้อมที่ทำให้เราอยากเป็นเลย แต่เรามีความรู้สึกอยากเป็นหมอ มันอยู่ๆก็เกิดขึ้นมาเอง ขอเท้าความว่าตอนอนุบาลพอเลิกเรียนกลับบ้านปุ๊ปอยู่ดีๆเราก็แทนตัวเองว่าหมอเลย(แม่เล่าให้ฟัง) แบบว่า แม่ๆหมอหิวข้าว แม่ๆหมอไปเล่นกับเพื่อนนะ คือเราแทนตัวเองว่าหมอกับทุกคน ทุกประโยค แต่เลิกแทนว่าหมอตอน ม1 เพราะรู้สึกว่าปัญญาอ่อน ส่วนตัวเราเป็นคนขี้เกียจ แต่ไม่ได้นอกลู่นอกทางนะ มีสอบก็อ่าน แต่อ่านไม่มากเอาแค่เอาตัวรอด มีการบ้านก็ทำแต่ส่วนใหญ่ชอบปั่นวันสุดท้าย555 การเรียนก็อยู่ในเกณฑ์เฉลี่ยทั่วไป มีบางวิชาที่โดดขึ้นมาบ้าง เช่น คณิต ชีวะ ก็นั่นแหละเราไม่ได้เป็นตัวท็อปขนาดนั้น เป็นเด็กในเกณฑ์เฉลี่ยทั่วไป เลยตัดใจที่จะเป็นหมอ และตอนนี้เราเป็น นศ ปี1 บัญชี มีเพื่อนสนิท มีกลุ่มเพื่อนที่ดี อยู่หอกับเมทโครตสนุกอะ แต่ก็ยังรู้สึกมีคำว่าหมอมากวนใจอยู่ดี ยังมีความรู้สึกอยากแทนตัวเองว่าหมอ อยากใส่เสื้อกาวน์เดินตรวจคนไข้ในโรงพยาบาล แต่รู้ดีว่ากว่าจะเป็นแบบนั้นต้องเรียนหนักขนาดไหน เราเลยไม่กล้าเลือกที่จะเป็นซักทีเพราะเราขี้เกียจ เลยอยากรู้จริงๆว่าทำไมถึงเลือกเรียนหมอกัน