ครอบครัวเราเคยเป็นครอบครัวที่มีแต่ความสุข มันต้องมาพังเพียงแค่ "ความระแวง" เราทำงานอยู่ที่แห่งหนึ่ง แล้วต้องทำงานเป็นกะ และเวลาเลิกก็ไม่ค่อยตรงนัก แต่แฟนเราเป็นคนไปรับไปส่งทุกวัน เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความระแวงเกิดขึ้นได้พรือ แฟนเราเช็คโทรศัพท์เราตลอด แล้วทุกทีก็จะมีปัญหามาจากการเช็คโทรศัพท์นี่แหละ ว่าเราแหลงกับคนอื่น แชทกับคนอื่น ทั้งๆที่เราไม่เคยทำทำเลย เราเสียใจมาก เราไม่ได้ทำแต่แฟนก็ยังยันว่าเราทำ เราแหลงไปเท่าไรแฟนเราก็ไม่เคยเชื่อเลย จนกระทั่งเรื่องเริ่มลามปามและเริ่มหนักขึ้นไปเรื่อย และเรื่องเริ่มลามปามไปถึงคนที่เราทำงานด้วย จนเราตัดสินใจลาออกจากงาน กลับมาอยู่บ้าน หวังว่าเรื่องมันคงจะจบ แต่ว่าไม่เลย เรื่องมันเริ่มหนักขึ้นหนักขึ้น เราก็เลยกลับไปอยู่บ้าน ไปตั้งหลักก่อน เรากลับมาอยู่บ้านได้ 5 วัน แฟนเราก็มาตามให้กลับไปอยู่ด้วยกันใหม่ ว่ามันขาดเราไม่ได้  จนเรากลับมาอยู่ด้วยกัน แต่ว่าระยะเวลา2เดือนที่กลับมาอยู่ด้วยกัน เรากับแฟนรบกันทุกวัน ปัญหาก็มีแต่เรีองเดิมๆ จนเราคิดที่อยากจะเลิก แต่เราก็ทำไม่ได้สักที  เรากับแฟนมีลูกด้วยกัน 1 คน เราสงสารลูกมาก ลูกเรา 8 ขวบ ลูกรับรู้ถึงปัญหาของเรา เราสงสารลูกมาก เราเลยหันหน้าคุยกับลูกว่าอิเอาพันพรือ จนลูกแหลงออกมาคำหนึ่งว่า "น้องไม่อยากให้เพื่อนรู้ว่าน้องไม่มีพ่อ" มันเจ็บปวดมากเลยสำหรับคนเป็นแม่ที่ได้ยินคำนี้จากลูก เราก็เลยบอกตัวเองเลยว่าต่อไปนี้ไม่ว่าอิทำอะไรเราคิดถึงลูกให้มากๆ ถึงแม้ว่าเราจะเจ็บปวดมากแค่ไหนก็ตาม ออ!! แล้วเวลาทะเลาะกันแฟนจะออกไปข้างนอกตลอด บางทีเราก็เข้าใจว่าอยู่กับเรามันน่าเบื่อ(เพราะเค้ากรอกหูเราทุกวัน) เราเองก็เบื่อที่ต้องอยู่สภาพพันนี้ ไม่มีความสุขเลย ลูกเองก็ไม่มีความสุข เราควรต้องทำอย่างไรดีค่ะ ควรไปต่อหรือพอแค่นี้ 

ปล.ขอขอบคุณกระทู้นี้นะค่ะที่ให้ระบายความทุกข์