สวัสดีค่ะ ..
วันนี้จขกท.จะมาเล่าความรู้สึกของตัวเองในวันนี้ เอาง่ายๆคือหาที่ระบายค่ะ
เราคบกับแฟนมาปีกว่าแล้วค่ะ เรารักกันมากเลยค่ะแม้จะไม่ค่อยมีเวลาให้กัน
แฟนเราไปเรียนเกี่ยวกับการเข้ารับราชการส่วนเราก็ใช้ชีวิตทำงานปกติค่ะ
การไปเรียนของแฟนเราเขาจะไม่ให้ใช้เครื่องมือสื่อสาร ยกเว้นวันได้ลาพักค่ะ
เรารักและเข้าใจแฟนเรามากตลอดปีกว่าที่เขาไปเรียนค่ะ
เราไม่เคยขอเวลาจากเขาเลยเพราะเรารู้ว่าเขาไม่มีเวลาให้เรา เราเข้าใจ
เราเข้าใจเขามาตลอด จนมาถึงช่วงหลังค่ะ
เราและเขาต่างละเลยความรู้สึกของกันและกัน แต่เราต่างก็ยอมรับ
แต่ .. เราขอให้เราสองคนปรับความเข้าใจกัน
เขาเองยังไม่ได้ปรับความเข้าใจกับเราเลยค่ะ แต่เขาดันขอห่างเรา
ซึ่งเราไม่รู้ว่าขอห่างของเขาจะเลิกหรือรอปรับความเข้าใจ
เราขอร้อง ขอโทษ ยอมทุกอย่างแล้วแต่เขาก็บอกว่าให้พอ
พอเราไม่สนใจเขา เขากลับมาสนใจเรา
พอเราขอร้องอ้อนวอนเขา เขาดันกลับทำไม่สนใจทำเหมือนจะเลิก

เรารอเขาไปเรียนมาปีกว่า เราไม่เคยพาใครเข้ามาเลยค่ะ
เราอึดอัดใจมากค่ะ เราไม่รู้จะคุยกับใคร ไม่รู้จะพูดให้ใครเข้าใจเรา

ความรู้สึกเราเหมือนถูกผลักให้ออกไปยืนกลางถนนแล้วรอรถมาชน
แล้วรอลุ้นว่าพรุ่งนี้จะตายหรือรอด

เราควรทำยังไงดีค่ะ ควรถอยหรือรอเขาทั้งๆที่ไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไง