คือเวลาที่เราโกรธเราจะควบคุมตัวเองไม่ได้ถ้าเราตีคนรอบข้างไม่ได้เราก็จะตีตัวเองและจะเครียดแค้นมากๆแต่นานๆไปก็หายโกรธเป็นปลิดทิ้งพฤติกรรมเราก็นอนดึกบ่อยมากๆเราเก็บกดทั้งเรื่องการเรียนเรื่องการคบเพื่อนอาการนี้พึ่งเป็นเมื่อปีที่แล้วค่ะปกติเวลาที่มีใครว่าอะไรหรือทำให้โกรธเราจะไม่พูดออกไปจะเงียบแต่เดี๋ยวนี้เราควบคุมไม่ได้เลยมันแย่มากเวลาที่เราจะถูกแม่ตีเราจะต่อต้านแม่กลับเราชอบร้องไห้แบบไม่ให้แม่เห็นเพราะคิดว่าถ้าแม่เห็นแม่คงคิดว่าเราเป็นคนที่อ่อนแอเราคิดว่าถ้าไม่มีเราชีวิตแม่ก็คงดีกว่านี้ตายไปแม่ก็คงได้ไปอยู่ในที่ๆสบายใจกว่านี้เราไม่อยากเป็นภาระใครเราก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ไปทำไมเราตั้งใจเรียนเพื่อแม่มากๆนะแต่เวลาที่แม่พูดกับเราเหมือนเรายังไม่ดีพอเอาเราไปเปรียบเทียบกับคนที่ดีกว่าเราทำทุกอย่างให้แม่คิดว่าสิ่งที่เราทำมันน่าจะเพียงพอให้แม่เห็นเราเป็นคนดีบ้างแต่ก็นั่นแหละแม่บอกว่าที่เราเป็นแบบนี้มันก็เพราะสันดานเราเองทั้งนั้นไม่ได้เกี่ยวกับโรคอะไรแต่เวลาที่แม่ว่าเราแม่ก็จะว่าเราเป็นโรคจิตตลอดเราไม่ชอบคำนี้ที่สุดมันทำให้เราคิดว่าแม่ด่าเราทางอ้อมจริงๆเรากลัวการเข้าสังคมมากๆเลยนะเราไม่ค่อยชอบออกไปข้างนอกถ้าไม่จำเป็นจริงๆเราจะเกรงมากๆเราคิดว่ามีคนมองเราตลอดเวลาแต่จริงๆแล้วมันก็ไม่มีใครมองเราหรอกรวมๆแล้วทั้งอาการที่ควบคุมความโกรธไม่ได้และการที่กลัวการเข้าสังคมนี่คือเป็นมาจากสันดานเหมือนที่แม่เราบอกใช่ไหมคะ? หรือว่ายังไงช่วยตอบเพื่อหาทางออกจากเรื่องที่เราเจอทีค่ะ  ขอบคุณค่ะ