สวัสดีค่ะตอนนี้เรามีเรื่องที่จะมาขอให้ทุกคนช่วยแนะ นำเราทีว่าเราควรทำยังไงยาวหน่อยแต่ขอให้อ่านให้จบด้วยนะค่ะช่วยเราที คือตอนนี้เราท้องได้7เดือนจะเข้าเดือนที่8แล้วเราไม่เคยคิดจะเอาเด็กออกแต่เราก็ไม่ได้บอกใครว่าเราท้องพ่อแม่เราก็ไม่ได้บอกเรากลัวพวกท่านเสียใจไม่อยากให้พวกท่านโดนนินทาเราทำพวกท่านผิดหวังกับเรามามากพอแล้วตอนที่เราท้องหน้าจะเป็นตอนที่เราไปทำงานรับจ้างแล้วและมันก็อยู่ไกลบ้านเราทำงานหนักมากจนไม่ได้สนใจเรื่อง ประจำเดือนเราต้องตื่นแต่ตี4เพื่อไปทำงานเลิกงานก็5ทุ่มเราคิดแค่ว่าเราคงเหนื่อยจากงานมากกว่าเพราะเราไม่ได้มี อาการแพ้ท้องใดๆเราทำงานได้เดือนเดียว โควิด19ก็ระบาดเราก็ต้องได้กับบ้านเราจึ่งได้เริ่มสังเกตว่าทำไมประจำเดือนไม่มาแล้วตัวเองก็แปลกๆไปเหนื่อยง่ายง่วงนอนตลอดจนเราคิดได้ว่าหรือว่าเราท้องพอเราหมั้นใจแล้วว่าเราท้องเราก็กลัวมากๆที่เรากลัวคือกลัวว่าแม่เราจะรู้มากกว่ากลัวท่านจะเสยใจและท่านก็ดุมากเรา พยายามหางานทำที่อื่นเพื่อที่จะไม่ได้อยู่บ้านและเพื่อจะเลี้ยงลูกเองแต่เราก็ทำอะไรไม่ได้เพราะอยู่ในช่วงโควิดเวลาผ่านไปท้องก็เริ่มโตขื้นเราก็ป่วยอีกเราป่วยในช่วงปะมานเดือนที่5ป่วยหนักมาก มันเป็นโรคประจำตัวของเราเองคือเราเป็น หอบหืด พูมแพ้แล้วก็ไอหนักมากทีแรกเราก็ไม่ได้กินยาอะไรเพราะเรากลัวมีผลต่อลูกจนมันหนักขึ้นเลื่อยๆเลยจำเป็นต้องกินพออาการดีขื้นนิดหน่อยเราก็ถูถรถชนอีกแต่เราไม่ได้เป็นอะไรมากตอนนั้นเรารู้สึกว่าชีวิดเราแย่มากๆเจอแต่อะไรไม่รู้กลัวก็กลัวแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงได้แต่โทษตัวเองอยู่ตลอดเวลาเราไม่กล้าออกไปไหนเลย สุขภาพเราอ่อนแอมากๆจะไปไหนก็กลัวเพราะเคยไปบ้านเพื่อนแล้วเป็นลมเลยไม่กล้าไปไหนอีกเลยจนเวลาผ่านไปเข้าเดือนที่6แม่เราก็ให้เรามาเรียนเป็นการเรียนเพื่อส้างอาชีพให้ตัวเองเราไม่ได้อยากมาเลยแต่เราก็จำเป็นต้องมาเพราะแม่เราอยากให้มา ใจเราคืออยากไปหางานทำเพื่อที่จะมีเงินเก็บไว้ตอนคลอดแต่เราขัดใจท่านไม่ได้เราเคยขอจะไปแล้วแต่แม่ก็ไม่ให้ไปเราก็ไม่เข้าใจเหตผนของท่านแต่เราก็ต้องยอมมาเรียนที่นี้ ตอนนี้ท้องเราก็โตขึ้นเลื่อยๆทุกคนก็เริ่มจะสังเกตเรา เราก็กลัวคนอื่นจะรู้เหมือนกันว่าเราท้องแต่มาเรียนได้ไง เราต้องใส่เสื้อตัวใหญ่ๆไวตลอดเพื่อปกปิดแต่เราก็รู้ว่าเราคงปิดไว้ไม่ได้ตลอด ตอนนี้เรากำลังคิดว่าเราจะบอกผู้ชายที่เราท้องด้วยดีไหม จะบอกแม่เราดีไหม เรากลัวไปหมดเลยถ้าเราบอกผู้ชายเค้าจะเชื่อเราไหมถ้าเราบอกแม่ แม่ก็คงเสียใจและผิดหวังในตัวเรามากๆจะบอกเพื่อนเราก็ไม่ไว้ใจใครเลยเพราะเราเคยถูกหักหลังมาแล้ว เราผิดเองที่ปล่อยให้เรื่องมันบานปลายมาถึงขั้นนี้เราก็โทษตัวเองอยู่ตลอด แต่เราไม่อยากเอาเด็กออกเราอยากเลี้ยงเค้านะแต่มันก็ไม่ได้เป็นไปตามที่เราคิดไว้ จนตอนนี้เราควรจะทำยังไงดีเรากลัวมากๆ ทั้งเครียดและกังวลไปหมดว่าเราจะทำยังไงดี เราอยากให้ทุกคนช่วยแนะนำเราหน่อยค่ะว่าเราควรทำไง😭🙏