คบกับแฟนมาจะเข้าปีที่4แล้วค่ะ
เริ่มแรกเราสองคนทำงานที่เดียวกันค่ะ เราสองคนได้เงินเดือนเท่ากันค่ะ แต่เรารู้สึกว่าการใช้จ่ายมันเป็นหน้าที่ของเราคนเดียว เริ่มจากค่ากินเล็กๆน้อยที่ใกล้สิ้นเดือนเงินเค้าจะหมดก่อน ต่อมาเป็นค่าห้องที่หารครึ่งและให้ไม่คบ ยืมเงินเราเพื่อไปซื้อของที่เค้าอยากได้ จากร้อยสองร้อยก็กลายมาเป็นหลักพันแล้วไม่ค่อยได้คืนบ้าง เค้าจะใช้วิธีแบบซื้อของที่เราอยากได้มาให้ละบอกหักกับตังที่เค้ายืมนะ ตอนนั้นก็งงละก็เซงค่ะ
ต่อมาค่ะ เปลี่ยนงานใหม่ทำกันคนละที่ค่ะ ตอนแรกที่เราได้งานที่ใหม่ เค้าบอกจะไปส่งเราทำงานทุกวันค่ะ แต่ผลงปรากฏคือ ส่งแค่อาทิตแรกค่ะ เพราะเรารอเค้าไม่ไหว เราทำงาน9โมง ต้องออกจากห้อง8โมงเผื่อเวลา 8 โมงแล้วเค้ายังไม่ตื่นเลยค่ะ พอปลุกก็หงุดหงิดใส่ค่ะแต่พอจะไปเองก็หาว่าเราไม่รอเค้า ซึ่งบอกเลยว่าตอนนั้นรู้สึกหงุดหงิดและเซงมากค่ะ สุดท้ายเราก็ไม่รอค่ะ เพราะถ้าเรารอเราก็ไม่ทำงานไม่ทันค่ะ
แฟนหนูได้งานที่ใหม่เหมือนกันค่ะ งานที่ใหม่สบายมากค่ะ มาเวลาไหนก็ได้ขอแค่ทำงานให้ครบแปดชั่วโมง ซึ่งมันดีค่ะ แต่ดีกับคนอื่นค่ะไม่ใช่แฟนเรา แฟนเราผ่านโปรหนึ่งเดือนค่ะ แต่พอผ่านแล้วก็เปลี่ยนเลยค่ะ ไปบ้างไม่ไปบ้าง เราปลุกเค้าทุกวันก่อนออกจากห้องนะ แต่แฟนเราก็ไม่ยอมตื่น ตอนกลางคืนตื่นมาเล่นเกมค่ะ ตอนกลางวันนอน ทำแบบนี้จนพี่ที่ทำงานแฟนโทรมาถามหนูว่าเค้าเป็นอะไรรึป่าว เรารู้สึกว่าแฟนเราไม่มีความรับผิดชอบเลยค่ะ
ตั้งแต่คบกันมาเรารู้สึกเหมือนชีวิตไม่ก้าวหน้า ทุกวันนี้กินข้าวเราก็ต้องซื้อให้เค้ากิน จนเราต้องยืมเงินพ่อแม่ ไม่มีเงินเก็บ ไม่ได้เจอเพื่อนฝูง ไม่ได้เที่ยวหรือใช้ชีวิตปกติแบบที่เคยเป็น อึดอัดค่ะ เคยนั่งคุยกันพูดกับเค้าตรงๆ แต่เค้าขึ้นเสียงละโวยวายกับเรา เราไม่รู้ว่าจะทำยังไงแล้วค่ะ เหนื่อย อึดอัด ใจอยากเลิกแต่เรามีภาระร่วมกัน มีรถที่เราไม่ได้อยากได้แต่เค้าใช้ชื่อเราเป็นเจ้าของ ซึ่งตอนแรกช่วยกันผ่อนคนละครึ่งค่ะ แต่ปัจจุบันตอนนี้เป็นเราเองที่ผ่อนคนเดียว ห้องที่ผ่อนก็ใช้เป็นชื่อของเรา ซึ่งปัจจุบันเหมือนกันค่ะ เราก็เป็นคนผ่อนคนเดียว
เหนื่อยค่ะ อึดอัดมากๆๆค่ะ อยากจะขอคำแนะนำค่ะ ถ้าเกิดว่าตัดสินว่าไม่เลิก จะมีวิธีจัดการยังไงบ้างคะ แล้วถ้าเลิกจะใช้วิธีพูดยังไงได้บ้างให้เค้าไม่โมโหและทำลายข้าวของบ้างค่ะ
จะไปต่อหรือพอแค่นี้ดี...
เริ่มแรกเราสองคนทำงานที่เดียวกันค่ะ เราสองคนได้เงินเดือนเท่ากันค่ะ แต่เรารู้สึกว่าการใช้จ่ายมันเป็นหน้าที่ของเราคนเดียว เริ่มจากค่ากินเล็กๆน้อยที่ใกล้สิ้นเดือนเงินเค้าจะหมดก่อน ต่อมาเป็นค่าห้องที่หารครึ่งและให้ไม่คบ ยืมเงินเราเพื่อไปซื้อของที่เค้าอยากได้ จากร้อยสองร้อยก็กลายมาเป็นหลักพันแล้วไม่ค่อยได้คืนบ้าง เค้าจะใช้วิธีแบบซื้อของที่เราอยากได้มาให้ละบอกหักกับตังที่เค้ายืมนะ ตอนนั้นก็งงละก็เซงค่ะ
ต่อมาค่ะ เปลี่ยนงานใหม่ทำกันคนละที่ค่ะ ตอนแรกที่เราได้งานที่ใหม่ เค้าบอกจะไปส่งเราทำงานทุกวันค่ะ แต่ผลงปรากฏคือ ส่งแค่อาทิตแรกค่ะ เพราะเรารอเค้าไม่ไหว เราทำงาน9โมง ต้องออกจากห้อง8โมงเผื่อเวลา 8 โมงแล้วเค้ายังไม่ตื่นเลยค่ะ พอปลุกก็หงุดหงิดใส่ค่ะแต่พอจะไปเองก็หาว่าเราไม่รอเค้า ซึ่งบอกเลยว่าตอนนั้นรู้สึกหงุดหงิดและเซงมากค่ะ สุดท้ายเราก็ไม่รอค่ะ เพราะถ้าเรารอเราก็ไม่ทำงานไม่ทันค่ะ
แฟนหนูได้งานที่ใหม่เหมือนกันค่ะ งานที่ใหม่สบายมากค่ะ มาเวลาไหนก็ได้ขอแค่ทำงานให้ครบแปดชั่วโมง ซึ่งมันดีค่ะ แต่ดีกับคนอื่นค่ะไม่ใช่แฟนเรา แฟนเราผ่านโปรหนึ่งเดือนค่ะ แต่พอผ่านแล้วก็เปลี่ยนเลยค่ะ ไปบ้างไม่ไปบ้าง เราปลุกเค้าทุกวันก่อนออกจากห้องนะ แต่แฟนเราก็ไม่ยอมตื่น ตอนกลางคืนตื่นมาเล่นเกมค่ะ ตอนกลางวันนอน ทำแบบนี้จนพี่ที่ทำงานแฟนโทรมาถามหนูว่าเค้าเป็นอะไรรึป่าว เรารู้สึกว่าแฟนเราไม่มีความรับผิดชอบเลยค่ะ
ตั้งแต่คบกันมาเรารู้สึกเหมือนชีวิตไม่ก้าวหน้า ทุกวันนี้กินข้าวเราก็ต้องซื้อให้เค้ากิน จนเราต้องยืมเงินพ่อแม่ ไม่มีเงินเก็บ ไม่ได้เจอเพื่อนฝูง ไม่ได้เที่ยวหรือใช้ชีวิตปกติแบบที่เคยเป็น อึดอัดค่ะ เคยนั่งคุยกันพูดกับเค้าตรงๆ แต่เค้าขึ้นเสียงละโวยวายกับเรา เราไม่รู้ว่าจะทำยังไงแล้วค่ะ เหนื่อย อึดอัด ใจอยากเลิกแต่เรามีภาระร่วมกัน มีรถที่เราไม่ได้อยากได้แต่เค้าใช้ชื่อเราเป็นเจ้าของ ซึ่งตอนแรกช่วยกันผ่อนคนละครึ่งค่ะ แต่ปัจจุบันตอนนี้เป็นเราเองที่ผ่อนคนเดียว ห้องที่ผ่อนก็ใช้เป็นชื่อของเรา ซึ่งปัจจุบันเหมือนกันค่ะ เราก็เป็นคนผ่อนคนเดียว
เหนื่อยค่ะ อึดอัดมากๆๆค่ะ อยากจะขอคำแนะนำค่ะ ถ้าเกิดว่าตัดสินว่าไม่เลิก จะมีวิธีจัดการยังไงบ้างคะ แล้วถ้าเลิกจะใช้วิธีพูดยังไงได้บ้างให้เค้าไม่โมโหและทำลายข้าวของบ้างค่ะ