เราคบกับแฟนมา 7-8 ปี (เป็นการคบกันแบบLGBTQ) แม่เรารู้จักเขาตั้งแต่ที่เขาเป็นเพื่อน จนคบกัน เราบอกแม่เรา...แม่รับรู้แต่ก็ไม่ได้ยอมรับหรือขัดขวางอะไร... แม่เขาก็รู้ว่าคบกัน แต่ปัญหาคือ เขากลัวแม่เรา ไม่กล้าคุยกับแม่เรา ทั้งๆ ที่แม่เราก็จะถามหาเขาตลอดว่าเขาสบายดีไหม เป็นไง แต่เขาก็ยังไม่กล้าคุย แม่เราน่ะไม่ใช่คนน่ากลัว แกรับรู้เรื่องเราตลอด แกไม่เคยว่า หรือด่าอะไรเกี่ยวกับเรื่องเราสองคน แม่เรามักจะมีเหตุผลกับเราเสมอ และเราก็เคยพาเขามาหาแม่และทั้งสองก็เจอกันแล้วด้วย ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันถึงยังกลัวอยู่....

แต่เรารู้สึกเสียใจ ก็ตรงที่...เพื่อนในที่ทำงานพึ่งรู้จักกันแค่ปีกว่าอาจจะไม่ถึงปี...เขากลับสามารถคุยกับแม่เพื่อนที่ทำงานได้เหมือนรู้จักกันมานาน  (เราเองไม่ได้คิดถึงการนอกใจเพราะเชื่อใจเขาและเขาก็ทำให้เราเห็นและเชื่อใจได้ค่ะ) แต่เรารู้สึกเสียใจมากบอกไม่ถูกเหมือนกัน ทั้งๆ ที่เขาก็สามารถคุยกับแม่เพื่อนที่รู้จักกันไม่นานได้ " ทำไมเขาถึงคุยกับแม่เราไม่ได้  จนเราทำตัวงี่เง่าใส่เขา และจนกลายเป็นบีบบังคับเขาไปด้วย" หรือที่เราเป็นแบบนั้นอาจจะเป็นเพราะที่เราเองที่แคร์และรักครอบครัวเรามากจนรู้สึกคาดหวังว่าสักวันที่เราจะเห็นเขาคุยกันโดยไม่ต้องกลัว.....คุณคิดว่าสิ่งที่ทำมันงี่เง่าเกินไปไหมคะ ที่ไปเซ้าซี่ งอแง อยากให้เขาคุยกับแม่เรา????

ปล.1 ถ้าเขาผ่านมาเห็น เราขอโทษนะที่เอามาลงแบบนี้ แต่เพราะเรารักเธอมากเราเลยไม่อยากงี่เง่าใส่เธอไปมากกว่านี่...เราเลยอยากรู้ว่าสิ่งที่เราทำมันผิดหรือป่าวและอยากหาคำแนะนำจากคนอื่น

ปล.2 หากคอมเม้นได้โปรดอย่าว่า หรือด่าแฟนเรานะคะ เราแค่ต้องการหาทางออกและการปรับตัว

ขอบคุณนะคะ