สวัสดีค่ะ ตอนนี้มีเรื่องให้คิดหลายเรื่องมากๆ กาอนอื่นต้องขอย้อนกลับไปเมื่อสมัยยังเป็นเด็ก พื้นฐานเป็นเด็กขี้โขมย นิสัยไม่ดี(บอกไม่ได้ว่านิสัยไม่ดียังไงแต่เป็นเด็กที่ถูกแม่บอกว่าไม่ดี ไม่น่ารักและถูกตีบ่อยๆ) เวลาอยู่กับแม่จะเกร็งไม่เป็นตัวของตัวเองเพราะกลัวแม่มาก เพราะเวลาแม่ทำโทษจะโดนแม่ทำร้ายแบบรุนแรงมากแต่ไม่ขอกล่าวถึง (รุนแรงในที่นี้หมายความว่ามันมากเกินไปสำหรับเด็กคนนึงจะรับได้ แต่ตอนนี้ผ่านมาแล้วก็ไม่ได้ติดอะไร) สมัย ม.ต้นอยู่โรงเรียนประจำ เคยขโมยเงินเพื่อน 1,000 บาท ทางบ้านคืนเงินเพื่อนไปแล้วและหนูได้ขอโทษเพื่อนแล้ว หลังจากนั้นจนถึงปัจจุบันนิสัยขี้ขโมยไม่มีแล้ว และเพื่อนสมัยมัธยมก็ไม่มีคนคบหนูเลยสักคน  ตอนนี้อายุ 21 ปี มีครอบครัวแล้วแต่ยังไม่มีลูก อยากทราบว่าอาการที่กำลังจะกล่าวต่อไปนี้ เป็นอาการของคนคิดมากหรือเป็นอาการของโรคซึมเศร้าคะ ความรู้ช่วงนี้ที่รู้สึกบ่อยๆคือ รู้สึกว่าทำไมตอนเด็กๆเราถึงเป็นเด็กขี้ขโมย ถึงเป็นเด็กนิสัยไม่ดี แล้วกังวลกลัวว่าที่บ้านจะยังเห็นเราเป็นคนแบบนั้นอยู่ กลัวคนที่บ้านไม่รักเรา กลัวว่าคนอื่นๆจะไม่รักเรา เวลาอยู่ในสังคมที่ทำงาน จะเป็นคนที่กลัวพี่ที่ทำงานจะไม่ชอบ รู้สึกไม่เป็นตัวเองเท่าไหร่ เพราะฝังใจว่าตัวเองเป็นคนไม่ดีเป็นคนไม่น่ารัก กลัวว่าทุกๆคนที่อยู่ในชีวิตจะไม่รักเรา จะไม่ชอบเรา ล่าสุดกำลังเรียนจบกลัวว่าจะไม่มีคนไปยินดีในวันที่เราได้รับวุฒิ และกลัวว่าถ้าเรามีลูกจะไม่มีคนยินดีกับเราและลูกเรา แล้วคนเราจะอยู่แบบไม่มีเพื่อนได้ไหม ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าและไม่รู้จะอยู่บนโลกนี้ไปทำไม เพราะคิดว่ามีแต่คนเกลียดไม่จริงใจกับเรา แบบนี้แค่คิดมากหรือเป็นโรคซึมเศร้าคะ แล้วต้องไปหาหมอไหมคะ