เกริ่นก่อนว่าเราเคยมีปัญหากับเพื่อนตอนประถม ตอนนั้นเราเครียดมากๆ ร้องไห้ทุกวัน เพราะเพื่อนด่าเราทุกวัน ไปๆมาๆไม่ชอบเราทั้งสายชั้น ตอนนั้นเรารู้สึกว่าเราไม่เหลือใครเลย
พอเวลาผ่านไป ปิดเทอมจะขึ้นมัธยม เรามีสังคมกับพี่ๆที่รู้จักกันจากแอพแอพหนึ่ง เขาทำให้เรารู้สึกว่า เราไม่ได้อยู่คนเดียวนะ เรายังมีพี่ๆ ที่คอยถามว่าไปไหน ทำอะไร จนขึ้น ม.2 ต่างฝ่ายต่างห่างกัน เพราะพี่ๆอยู่ม.ปลายกันแล้ว ก็เรียนหนัก เราเองก็ยังไม่มีปัญหาอะไร นอกจากทะเลาะกับครอบครัวบ้าง โดนด่าบ้าง มันก็มีน้อยใจบ้างแหละ พอม.3 เรามีแฟน ซึ่งแฟนเราเป็นเพศเดียวกัน เราไม่ได้บอกใครเลย แม้แต่เพื่อนก็ไม่รู้ รู้ก็แค่เพื่อนสนิท เรากับเขาอายุห่างกันมาก คบกันได้นานพอสมควร เขาเป็นคนที่เติมเต็มทุกอย่าง เขาใส่ใจ เขาเป็นห่วง เขาเป็นทุกอย่าง เหมือนพี่ เหมือนแม่ เหมือนเพื่อน เป็นเซฟโซน จนเราเลิกกัน ตอนเลิกกันเขาบอกว่า อย่าเจอกันอีกเลย ไม่ว่าสถานะอะไรก็ตาม ตอนนั้นเราเศร้ามาก เราเจ็บ เราสับสน แต่เราก็ยังมีเพื่อน ที่คอยให้กำลังใจ เป็นเพื่อนสองคน ที่เข้าใจเรา เขาคอยปลอบเรา จนเราเริ่มดีขึ้น เพื่อนคนที่1 เริ่มห่างเรา ห่างเราแบบไม่คุยกับเราอีกเลย ตอนนั้นเราเริ่มกลัว กลัวว่าถ้าอีกคนทิ้งเรา มันจะขนาดไหน จนเพื่อนอีกคนทิ้งเราไป เราลืมบอกไป ว่าทั้งสองเป็นเพื่อต่างจังหวัด ทั้งสองคนลบบัญชี บล็อคทุกอย่าง เรารู้สึกตัวคนเดียว รู้สึกไม่มีใคร
ย้อนในช่วงระหว่างที่พี่ๆหายไป เรามีความคิดที่ว่า ถ้าตายไปแล้วมันจะดีขึ้นมั้ย เพราะเรามีปัญหากับครอบครัว เรารู้สึกว่าไม่มีใครเข้าใจเรา
แล้วช่วงไม่นานมานี้ เราไม่สบายเลยลาโรงเรียนบ่อย พ่อถึงขั้นโทรมาถามว่า มีปัญหาอะไรหรือเปล่า เรารู้สึกไม่ชอบเลยที่พ่อถามแบบนี้ มันทำให้เรารู้สึกว่า เราเป็นตัวปัญหา เพื่อนที่โรงเรียนก็ถามว่า ทำไมเราป่วยบ่อยจัง เราก็ไม่รู้จะตอบยังไง เราป่วยจริงๆ วันนั้นแฟนใหม่ของแม่มาที่บ้าน เราถามว่า ทำไมเราไม่ไปเรียน เรายังไม่ทันตอบอะไร ยายเราก็ตอบไปว่าเพราะขี้เกียจ ปกติจับหัวทุกวันแล้ว แต่..ไม่เคยมีใครจับหัวเราเลย ไม่เคยมีใครถามว่าวันนี้เรียนเหนื่อยมั้ย เรียนหนักรึเปล่า ที่โรงเรียนเป็นยังไง ( มีแค่แฟนคนนั้นที่ถาม ) เราเป็นนักกีฬาของโรงเรียน โค้ชให้เราเล่นตำแหน่งที่เราไม่เคยเล่นเลยทำให้เรากดดันไปอีก พอตอนเลิกซ้อม มันดึกมากๆ แม่บอกว่าแม่จะมารับเรา พอเลิกซ้อมจริงๆ เราโทรหาแม่เกือบจะ10สาย ไม่มีใครรับ เราค้องหาทางกลับเอง มันทำให้เรารู้สึกแย่ไปอีก อยากจะเดินไปให้รถชนเลย เมื่อวานนี้ แม่เราบอกว่าจะพาไปซื้อรองเท้าแข่ง เราดีใจมาก เพราะเงินนั้นเราฝากแม่ไว้นานแล้ว แต่สุดท้าย ก็ไม่มีใครมารับเราอีกอยู่ดี
เรารู้สึกไม่เห็นค่าตัวเอง รู้สึกว่าไม่มีใคร เราลืมใส่แว่น เพื่อนก็หันหลังให้เรา ไม่ช่วยเรา เรารู้สึกว่าเราอยู่คนเดียว ไม่มีใครเข้าใจ ไม่มีใครรัก แม้กระทั่งใครก็ตามในครอบครัว
จากเหตุการณ์ทั้งหมด เรารู้สึกอยากตายบ่อยมากๆ เราไปพบหมอหรือเปล่า ครอบครัวจะเข้าใจเรามั้ย หรือเราควรไปคนเดียว แล้วเราต้องไปที่ไหน หรือเราควรทำยังไงดี..
แบบนี้ซึมเศร้าหรือเปล่าคะ?
พอเวลาผ่านไป ปิดเทอมจะขึ้นมัธยม เรามีสังคมกับพี่ๆที่รู้จักกันจากแอพแอพหนึ่ง เขาทำให้เรารู้สึกว่า เราไม่ได้อยู่คนเดียวนะ เรายังมีพี่ๆ ที่คอยถามว่าไปไหน ทำอะไร จนขึ้น ม.2 ต่างฝ่ายต่างห่างกัน เพราะพี่ๆอยู่ม.ปลายกันแล้ว ก็เรียนหนัก เราเองก็ยังไม่มีปัญหาอะไร นอกจากทะเลาะกับครอบครัวบ้าง โดนด่าบ้าง มันก็มีน้อยใจบ้างแหละ พอม.3 เรามีแฟน ซึ่งแฟนเราเป็นเพศเดียวกัน เราไม่ได้บอกใครเลย แม้แต่เพื่อนก็ไม่รู้ รู้ก็แค่เพื่อนสนิท เรากับเขาอายุห่างกันมาก คบกันได้นานพอสมควร เขาเป็นคนที่เติมเต็มทุกอย่าง เขาใส่ใจ เขาเป็นห่วง เขาเป็นทุกอย่าง เหมือนพี่ เหมือนแม่ เหมือนเพื่อน เป็นเซฟโซน จนเราเลิกกัน ตอนเลิกกันเขาบอกว่า อย่าเจอกันอีกเลย ไม่ว่าสถานะอะไรก็ตาม ตอนนั้นเราเศร้ามาก เราเจ็บ เราสับสน แต่เราก็ยังมีเพื่อน ที่คอยให้กำลังใจ เป็นเพื่อนสองคน ที่เข้าใจเรา เขาคอยปลอบเรา จนเราเริ่มดีขึ้น เพื่อนคนที่1 เริ่มห่างเรา ห่างเราแบบไม่คุยกับเราอีกเลย ตอนนั้นเราเริ่มกลัว กลัวว่าถ้าอีกคนทิ้งเรา มันจะขนาดไหน จนเพื่อนอีกคนทิ้งเราไป เราลืมบอกไป ว่าทั้งสองเป็นเพื่อต่างจังหวัด ทั้งสองคนลบบัญชี บล็อคทุกอย่าง เรารู้สึกตัวคนเดียว รู้สึกไม่มีใคร
ย้อนในช่วงระหว่างที่พี่ๆหายไป เรามีความคิดที่ว่า ถ้าตายไปแล้วมันจะดีขึ้นมั้ย เพราะเรามีปัญหากับครอบครัว เรารู้สึกว่าไม่มีใครเข้าใจเรา
แล้วช่วงไม่นานมานี้ เราไม่สบายเลยลาโรงเรียนบ่อย พ่อถึงขั้นโทรมาถามว่า มีปัญหาอะไรหรือเปล่า เรารู้สึกไม่ชอบเลยที่พ่อถามแบบนี้ มันทำให้เรารู้สึกว่า เราเป็นตัวปัญหา เพื่อนที่โรงเรียนก็ถามว่า ทำไมเราป่วยบ่อยจัง เราก็ไม่รู้จะตอบยังไง เราป่วยจริงๆ วันนั้นแฟนใหม่ของแม่มาที่บ้าน เราถามว่า ทำไมเราไม่ไปเรียน เรายังไม่ทันตอบอะไร ยายเราก็ตอบไปว่าเพราะขี้เกียจ ปกติจับหัวทุกวันแล้ว แต่..ไม่เคยมีใครจับหัวเราเลย ไม่เคยมีใครถามว่าวันนี้เรียนเหนื่อยมั้ย เรียนหนักรึเปล่า ที่โรงเรียนเป็นยังไง ( มีแค่แฟนคนนั้นที่ถาม ) เราเป็นนักกีฬาของโรงเรียน โค้ชให้เราเล่นตำแหน่งที่เราไม่เคยเล่นเลยทำให้เรากดดันไปอีก พอตอนเลิกซ้อม มันดึกมากๆ แม่บอกว่าแม่จะมารับเรา พอเลิกซ้อมจริงๆ เราโทรหาแม่เกือบจะ10สาย ไม่มีใครรับ เราค้องหาทางกลับเอง มันทำให้เรารู้สึกแย่ไปอีก อยากจะเดินไปให้รถชนเลย เมื่อวานนี้ แม่เราบอกว่าจะพาไปซื้อรองเท้าแข่ง เราดีใจมาก เพราะเงินนั้นเราฝากแม่ไว้นานแล้ว แต่สุดท้าย ก็ไม่มีใครมารับเราอีกอยู่ดี
เรารู้สึกไม่เห็นค่าตัวเอง รู้สึกว่าไม่มีใคร เราลืมใส่แว่น เพื่อนก็หันหลังให้เรา ไม่ช่วยเรา เรารู้สึกว่าเราอยู่คนเดียว ไม่มีใครเข้าใจ ไม่มีใครรัก แม้กระทั่งใครก็ตามในครอบครัว
จากเหตุการณ์ทั้งหมด เรารู้สึกอยากตายบ่อยมากๆ เราไปพบหมอหรือเปล่า ครอบครัวจะเข้าใจเรามั้ย หรือเราควรไปคนเดียว แล้วเราต้องไปที่ไหน หรือเราควรทำยังไงดี..