คือ introvert คนนึงที่ไม่ชอบเข้าสังคม เราเคยพยายามพูดคุยกับคนอื่นแต่สุดท้ายก็ไปไม่รอด เรายังอยู่ในช่วงวัยเรียนอยู่ค่ะ เพราะฉะนั้นเราจะไม่พูดถึงเรื่องสังคมของพวกผู้ใหญ่เขานะคะ
อย่างแรกเลยค่ะ
ที่เราไม่สามารถเข้ากับคนอื่นได้ก็คงเป็นเพราะ พวกเราไม่ได้มีความสนใจในเรื่องเดียวกัน แถมเรายังอยู่ต่างประเทศ(ฝั่งยุโรป)อีกด้วย เราเป็นคนชอบอ่านนิยายมากกก และชอบดูอนิเมะด้วย นิยายที่เราอ่านค่อนข้างจะพิเศษสักหน่อย เราชอบอ่านนิยายวายค่ะ แต่ตั้งแต่เรามาอยู่ที่ยุโรปได้ 5 ปี เราไม่เคยเจอสาววายเหมือนเราเลยสักคน ไม่แม้แต่คนเดียว แถมเรื่องวายๆในประเทศที่เราอยู่ก็ไม่ได้เป็นที่นิยมมากนัก จากจำนวนที่เรารู้มาสาววายในประเทศที่เราอยู่มีน้อยกว่าสาววายที่ประเทศไทยอยู่พอสมควร เราเลยชอบไปอ่านวายที่เป็นภาษาไทยมากกว่าเพราะมันมีเยอะกว่า ซึ่งแน่นอนในเมื่อเราไม่สามารถคุยเกี่ยวกับเรื่องนิยายได้
เราก็ต้องคุยเกี่ยวกับเรื่องอนิเมะแทน แต่มันก็ยังมีปันหาอยู่ดี เพราะคนอื่นก็ดันไม่รู้จักอนิเมะที่เราดูสักเรื่อง โดราเอมอน ก็ไม่รู้จัก โคนัน ก็ไม่รู้จัก ชินจัง ก็ไม่รู้จัก de.stone ก็ไม่รู้จัก kimetsu no yaiba ก็ไม่รู้จัก จากที่เราลองถามดูแล้ว ส่วนใหญ่จะรู้จักแค่ dragon ball one piece Naruto แค่นั้น เราขอสารภาพว่า เราไม่ตามสักเรื่องเลย เราเราไม่ชอบตามอนิเมะแนวต่อสู้ไร้แก่นสารแบบนี้(ขออภัยสำหรับคนที่ไม่เห็นด้วยนี้เป็นแค่ความคิดส่วนตัวของเรา ) dragon ball แหกปากกันทั้งเรื่อง และเราก็ไม่ชอบพระเอกด้วย (สเปค เซนคุ รีไวล์ ) สำหรับเราก็แค่ต่อสู้ไปเรื่อยๆ ไม่มีที่สิ้นสุด กว่าจะปล่อยพลังกันนี้ก็ปาเข้าไป 3-4 ตอนแล้ว ดูจนเลิกดูอะบอกเลย one piece ไม่ชอบพระเอกอีกเช่นกัน ตัวละครที่ชอบที่สุดของเราคือ Law เรื่องนี้มีจุดมุ่งหมายชัดเจน แต่ก็เมื่อ dragon ball กว่าจะปล่อยพลังที่นี่เอาไปหลายตอนเมื่อกันและกว่าจะสู้เสร็จ เราก็ขอบ้ายก่อน ส่วน Naruto ไม่ชอบทุกอย่างยกเว้น Sasuke แค่นั้นอย่างอื่นไม่อยู่ในสายตา
หลังจากที่รู้ว่าคนอื่นๆนั้นไม่มีอะไรที่เหมือนกับเราเลย เราเลยพยายามถามว่าพวกเขาชอบอะไรกัน พวกเขาก็พูดเกี่ยวกับดารา นักร้อง ซีรีย์ ดาราหรอ? เราไม่รู้จักสักคน ยกเว้นดาราไทยน่ะ เราพอรู้จักบ่าง นักร้อง? เราฟังแต่เพลงอนิเมะ ซีรีย์? เราเคยลองดูแล้วโคตรน่าเบื่อ เราชอบซีรีย์ไทย จีน เกาหลีมากกว่า ซึ่งแน่นอนพวกเขาไม่รู้จักสักเรื่อง เราเลยรู้สึกว่ายังไงเราก็เข้ากับคนอื่นไม่ได้อยู่แล้ว เราเลยอยู่คนเดียวสะเลย แต่สักพักก็จะมีคนมาถามว่า ไม่มีเพื่อนหรอ? ทำไมล่ะ? อยู่ได้หรอ? ไม่เหงาหรอ? เราก็ตอบไปตามตรงว่าอยู่เราคนเดียวได้ ไม่เห็นจะเหงาเลย และหลังจากนั้นพวกเขาก็จะพูดว่า แปลกคนจัง และก็เดินจากไป เราเจอเหตุการซ้ำๆ ทั้งมาจากคนวัยเดียวกัน ไปจนถึงพวกผู้ใหญ่
อย่างที่สอง
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เรารู้สึกไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ เพราะมันอยู่ในครอบครัวเลย แม่ของเรามักจะทะเลาะกับพ่อเลี้ยงของเราอยู่เป็นประจำ เราเลยมักจะขึ้นไปบนห้องและทำเป็นไม่เห็นและไม่ได้ยินอะไร แม้ในวันถัดมา แม่ของเราชอบมาระบายให้เราฟังอยู่เป็นประจำ ทุกคนที่รู้จัก introvert น่าจะรู้ว่า เหล่า introvert นั้นเป็นผู้ฟังที่ดี เราก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่ที่เป็นปันหาก็คือการที่แม่มักจะถามความเห็นของเราว่าคิดยังไง คิดว่าใครถูกใครผิด แน่นอนว่าเราตอบไม่ได้อยู่แล้ว เราไม่รู้สาเหตุส่วนใหญ่ เราก็ทำได้แต่ตอบไปกลายๆเอียงไปทางแม่แท้ๆของเรา เพราะเรากลัวว่าถ้าตอบไปแบบกลายๆเลย แม่จะหาว่าเราเข้าข้างพ่อเลี้ยง และแม่ก็จะถามว่า ใช่ลูกแม่ใช่ไหม? มันทำให้เราดูเหมือนลูกอกตัญญู ตั้งแต่มีเรื่องนี้เขามา เราจะรู้สึกว่าห้องนอนของเราเป็นพื้นที่ของเราจริงๆ เป็นโลกของเราจริงๆ ที่อื่นในบ้าน เราไม่รู้สึกถึงความเป็นส่วนตัวอีกต่อไป มันก็ดีกว่าข้างนอกแต่ก็ไม่มาก เราเลยชอบหมกตัวอยู่แต่ในห้องเมื่อเรามีเวลาว่าง คนอื่นก็มักจะถามว่าทำไมไม่ออกไปเล่นกับเพื่อน ไม่มีเพื่อนหรอ? แล้วพวกก็จะบอกว่า แปลกคนจัง ประหลาดจัง แน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไร พูดแบบนี้เคยคิดถึงผู้ฟังไหมว่าเขาจะรู้สึกยังไง แต่เราก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะยังไงพวกเขาก็เป็นแค่คนนอก เราไม่ชอบเข้าสังคมและออกไปข้างนอก เราจึงทำได้แค่ปฏิเสธไปเท่านั้น
แต่เรื่องของเรื่องคือแม่ของเราก็เคยพูดแบบคนพวกนั้น แต่ช่วงหลังๆมานี้มันยิ่งรุนแรงขึ้น แบบว่า คนปกติเขาไม่ทำตัวแบบนี้หรอกนะ หักเข้าสังคมบ้าง ปรับปรุงตัวเองหน่อย ถึงจะมีโลกส่วนตัวสูงก็ไม่ควรสูงขนาดนี้ แน่นอนมันมีผลต่อความรู้สึกของเรามากกว่าของคนอื่น เพราะคนที่พูดก็คือแม่ของเรา แม่แท้ๆของเรา เรารู้ว่าแม่เราหวังดีกับเรา แต่ทั้งๆที่แม่น่าจะเป็นคนที่เข้าใจเรามากกว่าใครกลับเป็นคนที่พูดรุนแรงและ ทำร้ายจิตใจเรามากที่สุด บังคับและกดดันในสิ่งที่เราไม่ชอบและไม่อยากทำ เราแค่ต้องการพื้นที่ส่วนตัวไว้พักผ่อน และมีความสุขในพื้นที่นั้น แต่แม่ของเรากลับ พยายามลากเราออกมาซึ่งมันทำให้เราไม่มีความสุข พาเราออกไปข้างนอกไปเจอเพื่อนของแม่หรือพ่อเลี้ยง แม้สุดท้ายเรามักจะถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เพราะพวกเขาเอาแต่พูดในสิ่งที่เราไม่เข้าใจ เราเลยเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น พอพวกเขาเห็นก็จะบอกว่าเราเสียมารยาท แต่จะให้เราทำยังไง ในเมื่อเราเป็นแบบนี้อยู่แล้ว ในครอบครัวของเราทุกคนชอบเข้าสังคมหมดยกเว้นเราที่ชอบอยู่คนเดียว เพราะแบบนี้หรือเปล่าแม่เราถึงได้ไม่เข้าใจว่าคนที่โลกส่วนตัวสูงเขาเป็นยังไง พยายามบังคับให้เขากลายเป็นคนธรรมดาที่เข้าสังคมเป็น? มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว มันก็แค่นรกบนดินสำหรับพวกเราเท่านั้น
เราอยากจะถามทุกคนว่าเราควรจะทำยังไงดี เราอยากให้ในโรงเรียนสอนว่าคนที่เป็น introvert คือคนยังไง เพราะบางคนก็คิดว่าเราไม่ปกติ ทั้งๆที่เราก็เป็นแค่คนธรรมดาคนนึงที่โลกส่วนตัวสูงแค่นั้นเอง
ลองมาพูดคุยกันค่ะ อาจจะมีคำผิดบ้างเพราะเรารีบเขียนไปหน่อยก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ
การเป็น introvert มันประหลาดมากเลยหรอคะ?
อย่างแรกเลยค่ะ
ที่เราไม่สามารถเข้ากับคนอื่นได้ก็คงเป็นเพราะ พวกเราไม่ได้มีความสนใจในเรื่องเดียวกัน แถมเรายังอยู่ต่างประเทศ(ฝั่งยุโรป)อีกด้วย เราเป็นคนชอบอ่านนิยายมากกก และชอบดูอนิเมะด้วย นิยายที่เราอ่านค่อนข้างจะพิเศษสักหน่อย เราชอบอ่านนิยายวายค่ะ แต่ตั้งแต่เรามาอยู่ที่ยุโรปได้ 5 ปี เราไม่เคยเจอสาววายเหมือนเราเลยสักคน ไม่แม้แต่คนเดียว แถมเรื่องวายๆในประเทศที่เราอยู่ก็ไม่ได้เป็นที่นิยมมากนัก จากจำนวนที่เรารู้มาสาววายในประเทศที่เราอยู่มีน้อยกว่าสาววายที่ประเทศไทยอยู่พอสมควร เราเลยชอบไปอ่านวายที่เป็นภาษาไทยมากกว่าเพราะมันมีเยอะกว่า ซึ่งแน่นอนในเมื่อเราไม่สามารถคุยเกี่ยวกับเรื่องนิยายได้
เราก็ต้องคุยเกี่ยวกับเรื่องอนิเมะแทน แต่มันก็ยังมีปันหาอยู่ดี เพราะคนอื่นก็ดันไม่รู้จักอนิเมะที่เราดูสักเรื่อง โดราเอมอน ก็ไม่รู้จัก โคนัน ก็ไม่รู้จัก ชินจัง ก็ไม่รู้จัก de.stone ก็ไม่รู้จัก kimetsu no yaiba ก็ไม่รู้จัก จากที่เราลองถามดูแล้ว ส่วนใหญ่จะรู้จักแค่ dragon ball one piece Naruto แค่นั้น เราขอสารภาพว่า เราไม่ตามสักเรื่องเลย เราเราไม่ชอบตามอนิเมะแนวต่อสู้ไร้แก่นสารแบบนี้(ขออภัยสำหรับคนที่ไม่เห็นด้วยนี้เป็นแค่ความคิดส่วนตัวของเรา ) dragon ball แหกปากกันทั้งเรื่อง และเราก็ไม่ชอบพระเอกด้วย (สเปค เซนคุ รีไวล์ ) สำหรับเราก็แค่ต่อสู้ไปเรื่อยๆ ไม่มีที่สิ้นสุด กว่าจะปล่อยพลังกันนี้ก็ปาเข้าไป 3-4 ตอนแล้ว ดูจนเลิกดูอะบอกเลย one piece ไม่ชอบพระเอกอีกเช่นกัน ตัวละครที่ชอบที่สุดของเราคือ Law เรื่องนี้มีจุดมุ่งหมายชัดเจน แต่ก็เมื่อ dragon ball กว่าจะปล่อยพลังที่นี่เอาไปหลายตอนเมื่อกันและกว่าจะสู้เสร็จ เราก็ขอบ้ายก่อน ส่วน Naruto ไม่ชอบทุกอย่างยกเว้น Sasuke แค่นั้นอย่างอื่นไม่อยู่ในสายตา
หลังจากที่รู้ว่าคนอื่นๆนั้นไม่มีอะไรที่เหมือนกับเราเลย เราเลยพยายามถามว่าพวกเขาชอบอะไรกัน พวกเขาก็พูดเกี่ยวกับดารา นักร้อง ซีรีย์ ดาราหรอ? เราไม่รู้จักสักคน ยกเว้นดาราไทยน่ะ เราพอรู้จักบ่าง นักร้อง? เราฟังแต่เพลงอนิเมะ ซีรีย์? เราเคยลองดูแล้วโคตรน่าเบื่อ เราชอบซีรีย์ไทย จีน เกาหลีมากกว่า ซึ่งแน่นอนพวกเขาไม่รู้จักสักเรื่อง เราเลยรู้สึกว่ายังไงเราก็เข้ากับคนอื่นไม่ได้อยู่แล้ว เราเลยอยู่คนเดียวสะเลย แต่สักพักก็จะมีคนมาถามว่า ไม่มีเพื่อนหรอ? ทำไมล่ะ? อยู่ได้หรอ? ไม่เหงาหรอ? เราก็ตอบไปตามตรงว่าอยู่เราคนเดียวได้ ไม่เห็นจะเหงาเลย และหลังจากนั้นพวกเขาก็จะพูดว่า แปลกคนจัง และก็เดินจากไป เราเจอเหตุการซ้ำๆ ทั้งมาจากคนวัยเดียวกัน ไปจนถึงพวกผู้ใหญ่
อย่างที่สอง
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เรารู้สึกไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ เพราะมันอยู่ในครอบครัวเลย แม่ของเรามักจะทะเลาะกับพ่อเลี้ยงของเราอยู่เป็นประจำ เราเลยมักจะขึ้นไปบนห้องและทำเป็นไม่เห็นและไม่ได้ยินอะไร แม้ในวันถัดมา แม่ของเราชอบมาระบายให้เราฟังอยู่เป็นประจำ ทุกคนที่รู้จัก introvert น่าจะรู้ว่า เหล่า introvert นั้นเป็นผู้ฟังที่ดี เราก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่ที่เป็นปันหาก็คือการที่แม่มักจะถามความเห็นของเราว่าคิดยังไง คิดว่าใครถูกใครผิด แน่นอนว่าเราตอบไม่ได้อยู่แล้ว เราไม่รู้สาเหตุส่วนใหญ่ เราก็ทำได้แต่ตอบไปกลายๆเอียงไปทางแม่แท้ๆของเรา เพราะเรากลัวว่าถ้าตอบไปแบบกลายๆเลย แม่จะหาว่าเราเข้าข้างพ่อเลี้ยง และแม่ก็จะถามว่า ใช่ลูกแม่ใช่ไหม? มันทำให้เราดูเหมือนลูกอกตัญญู ตั้งแต่มีเรื่องนี้เขามา เราจะรู้สึกว่าห้องนอนของเราเป็นพื้นที่ของเราจริงๆ เป็นโลกของเราจริงๆ ที่อื่นในบ้าน เราไม่รู้สึกถึงความเป็นส่วนตัวอีกต่อไป มันก็ดีกว่าข้างนอกแต่ก็ไม่มาก เราเลยชอบหมกตัวอยู่แต่ในห้องเมื่อเรามีเวลาว่าง คนอื่นก็มักจะถามว่าทำไมไม่ออกไปเล่นกับเพื่อน ไม่มีเพื่อนหรอ? แล้วพวกก็จะบอกว่า แปลกคนจัง ประหลาดจัง แน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไร พูดแบบนี้เคยคิดถึงผู้ฟังไหมว่าเขาจะรู้สึกยังไง แต่เราก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะยังไงพวกเขาก็เป็นแค่คนนอก เราไม่ชอบเข้าสังคมและออกไปข้างนอก เราจึงทำได้แค่ปฏิเสธไปเท่านั้น
แต่เรื่องของเรื่องคือแม่ของเราก็เคยพูดแบบคนพวกนั้น แต่ช่วงหลังๆมานี้มันยิ่งรุนแรงขึ้น แบบว่า คนปกติเขาไม่ทำตัวแบบนี้หรอกนะ หักเข้าสังคมบ้าง ปรับปรุงตัวเองหน่อย ถึงจะมีโลกส่วนตัวสูงก็ไม่ควรสูงขนาดนี้ แน่นอนมันมีผลต่อความรู้สึกของเรามากกว่าของคนอื่น เพราะคนที่พูดก็คือแม่ของเรา แม่แท้ๆของเรา เรารู้ว่าแม่เราหวังดีกับเรา แต่ทั้งๆที่แม่น่าจะเป็นคนที่เข้าใจเรามากกว่าใครกลับเป็นคนที่พูดรุนแรงและ ทำร้ายจิตใจเรามากที่สุด บังคับและกดดันในสิ่งที่เราไม่ชอบและไม่อยากทำ เราแค่ต้องการพื้นที่ส่วนตัวไว้พักผ่อน และมีความสุขในพื้นที่นั้น แต่แม่ของเรากลับ พยายามลากเราออกมาซึ่งมันทำให้เราไม่มีความสุข พาเราออกไปข้างนอกไปเจอเพื่อนของแม่หรือพ่อเลี้ยง แม้สุดท้ายเรามักจะถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เพราะพวกเขาเอาแต่พูดในสิ่งที่เราไม่เข้าใจ เราเลยเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น พอพวกเขาเห็นก็จะบอกว่าเราเสียมารยาท แต่จะให้เราทำยังไง ในเมื่อเราเป็นแบบนี้อยู่แล้ว ในครอบครัวของเราทุกคนชอบเข้าสังคมหมดยกเว้นเราที่ชอบอยู่คนเดียว เพราะแบบนี้หรือเปล่าแม่เราถึงได้ไม่เข้าใจว่าคนที่โลกส่วนตัวสูงเขาเป็นยังไง พยายามบังคับให้เขากลายเป็นคนธรรมดาที่เข้าสังคมเป็น? มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว มันก็แค่นรกบนดินสำหรับพวกเราเท่านั้น
เราอยากจะถามทุกคนว่าเราควรจะทำยังไงดี เราอยากให้ในโรงเรียนสอนว่าคนที่เป็น introvert คือคนยังไง เพราะบางคนก็คิดว่าเราไม่ปกติ ทั้งๆที่เราก็เป็นแค่คนธรรมดาคนนึงที่โลกส่วนตัวสูงแค่นั้นเอง
ลองมาพูดคุยกันค่ะ อาจจะมีคำผิดบ้างเพราะเรารีบเขียนไปหน่อยก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ