คือเราเนี่ยสอบเข้าโรงเรียนหนึ่งขอไม่เอ่ยชื่อโรงเรียนนะคะ ช่วงมัธยมปีที่1ก็จะเป็นช่วงหาเพื่อนเลยค่ะ ใครมีนิสัยหรือคุยกันถูกคอก็จะสนิทกันง่ายมากๆ ช่วงแรกๆเรามีกลุ่มเพื่อนเยอะมากเลยค่ะ ประมาณ6-7คน แต่พอทุกอย่างเริ่มเข้าที่ทุกคนในกลุ่มก็เริ่มออกจากกลุ่มไปอยู่กลุ่มอื่นจนเหลือเรากับเพื่อนคนนึงค่ะ สนิทกันมาก ตัวติดกันตลอด เขาเป็นคนดีมากจริงๆ แต่เพราะนิสัยของเราค่ะเขาเลยย้ายไปอยู่กลุ่มอื่น เรายอมรับค่ะว่านิสัยเราแย่มากๆ เราเป็นคนขี้เหวี่ยง โมโหง่ายแต่ก็หายเร็วค่ะ จากนั้นเพื่อนคนนั้นก็ไปอยู่กลุ่มอื่นแล้วเราก็อยู่คนเดียวค่ะ เวลาทำงานกลุ่มก็ไปอยู่กับกลุ่มที่เหลือเศษค่ะ ตอนม.1เราก็ไม่ได้อะไร พอขึ้นม.2 เราสนิทกับเพื่อนห้องข้างๆค่ะ ด้วยความว่าเรากับเขาเป็นติ่งเกาหลีเหมือนกัน เวลาคุยกันก็จะคุยกันถูกคอเพราะชอบวงเดียวกัน เวลาไปกินข้าวก็ไปด้วยกันค่ะ เลิกเรียนก็ไปนั่งคุยกัน แต่ช่วงอาทิตย์ที่แล้วเขาเริ่มตีตัวออกห่างเรา เรารู้สึกว่าเราไม่สำคัญกับเขาเลยค่ะ มีแต่เราที่เป็นฝ่ายทักหาเขา เดินไปหาเขา เหมือนเราพยายามเข้าหาเขาฝ่ายเดียวค่ะ มีวันนึงที่เขาไม่ทักหาเราตอนจะไปกินข้าว เราก็โกรธหน่อยๆแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร พอหลังๆเขาไปกินโดยที่ไม่รอเราเลยค่ะ เวลาเราเลิกก่อนเรารอเขาตลอด แต่เขาไม่คิดจะรอเราเลยสักครั้ง วันนี้ก็เช่นกันค่ะ เขาเดินออกมาตอนเราเลิกพอดี เขาจับโทรศัพท์แต่เขาไม่ทักเรามาเลย แล้วเขาก็เดินหนีเราด้วย ตอนนั้นเราปรี๊ดแตกมากค่ะ จะหาว่าเรางี่เง่าก็ได้ พอตอนกินข้าวเราไม่พูดกันสักคำเลยค่ะ กินเสร็จก็ไม่พูดด้วยกัน จนแยกย้ายขึ้นห้องพูดบอกกันแค่บ๊ายบาย แล้วเมื่อวานเขาก็ปล่อยให้เรานั่งกินข้าวคนเดียว เราดูโง่มั้ยคะ เขานั่งกินกับกลุ่มเขาโดยที่มีเรานั่งอยู่คนละโต๊ะใกล้กันแต่เขาไม่ถามเราสักคำ เราจะร้องไห้เลยค่ะ เขากินเสร็จแล้วก็ไปเลย ไม่รอเรา วันนี้ตอนเลิกเรียนเขาก็ไม่ทักหาเรา เหมือนเราเป็นฝ่ายตามเขาคนเดียวค่ะ เขาเป็นเพื่อนคนเดียวของเรา ที่เรากล้าพูดทุกเรื่องให้เขาฟัง แต่โดนพูดกลับมาตลอดว่า อืม อื้อ ไม่เคยได้รับคำแนะนำเลย ตอนนี้เรานอยด์มากเลยค่ะแต่เราไม่กล้าพูดเลย กลัวพูดไปแล้วจะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเรากับเขามันเปลี่ยนไป เรายังอยากมองหน้ากันยิ้มให้กันได้ตามปกติ เราคิดว่าเราจะปล่อยเเล้ว เราผิดเองที่เข้าไปหาเขาทั้งๆที่เขาไม่ต้องการ เป้าหมายชีวิตเราตอนนี้ก็คืออยากเรียนภาษาให้เก่งๆอยากมีเงินเก็บสักก้อน แล้วเราจะขอพ่อกับแม่ไปเรียนเมืองนอกค่ะ อยากไปเริ่มใหม่ทั้งหมด เริ่มเรียนรู้การเข้าสังคมใหม่ เพราะเราเป็นคนโลกส่วนตัวสูงมากเลยไม่ค่อยอยากมีคนคุยด้วย ทุกคนคิดว่าเราทำถูกแล้วใช่มั้ยคะถ้าเราเลือกที่จะอยู่คนเดียวแอบเหงานิดหน่อยกับเลือกอยู่กับเขาต่อแต่เราไร้ตัวตนไม่มีตัวตนในสายตาเขา
ไม่มีเพื่อนที่โรงเรียนเลยค่ะ