สวัสดีค่ะ... มาขอคำแนะนำจากสมาชิกทุกท่านว่า
ควรทำยังไงดี?    กับชีวิตในตอนนี้...😔
(ยาวหน่อยนะ)
  ชื่อ..... อายุ21ปีค่ะ ทำงานมาจะเข้า5เดือนแล้วค่ะ
 ตอนนี้รู้สึก เหนื่อย เบื่อ กินไม่ได้นอน ไม่หลับ
คืออารมณ์แบบ สับสนกับชีวิตน่ะค่ะ
ขอท้าวความนิดนึง..  เรามีน้องชาย1คน
ตั้งแต่จำความได้เรา2คนอยู่กับตายายมาตลอด แต่พ่อแม่ก็ไม่ได้ทิ้งไปไหนนะ
คือที่บ้านยากจน พ่อกับแม่เลยไปทำงานต่างจังหวัด
เราโตมาเพราะตากับยายเลี้ยง.. พ่อแม่ก็มีเเวะมาหาบ้างช่วงเทศกาล มาแค่4-5วันก็กลับ
เป็นแบบนี้มาตลอด จนกระทั่ง เราอยู่ ม.4-5
ยายแขนหัก!! เราเป็นคนพาไปโรงพยาบาล
คือดูแลยายทุกอย่าง แต่ก็ดูแลได้ไม่เต็มที่ เพราะติดเรียน  นานวันเข้า.. ยายก็เริ่มจะเดินไม่ค่อยไหว กินไม่ค่อยได้ แม่ก็เลยกลับมาอยู่บ้านดูแลยายกับเรา
ไปโรงบาลบ่อย จนยายเขาบอก "เหนื่อยแล้วอยากกลับไปนอนบ้าน" ยายนอนที่บ้าน2เดือน แล้วก็เสีย😣💔 ความรู้สึกตอนนั้นแบบ💔😔😭
เหมือนใจทั้งใจจะแตกสลาย  ตากับยายคือโลกทั้งใบของเรา  มันเป็นการสูญเสียครั้งแรกในชีวิตเรา
คือมันรู้สึกเจ็บมาก คือตอนนั้นคิดว่าเรายังไม่ได้ทำในสิ่งที่ยายฝันไว้ให้สำเร็จเลย ยายก็จากไปก่อน
หลังจากนั้นเราก็กลายเป็นคนที่  ซึมไปเลย!!
เพราะเรามีอะไรเราบอกยายตลอด.. พอยายไม่อยู่เเล้ว เราไม่รู้จะหันหน้าไปหาใคร .. แม่กลับมาอยู่บ้านก็จริง แต่เราไม่ได้สนิทกับพ่อแม่ อยู่บ้านก็ไค่อยคุยกับใครเลย.. พอจบ ม.6 ก็ได้เรียนต่อที่ ม. แห่งนึง
เราลงเรียน คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์์  สาขา ภาษาจีน
ตอนแรกเกือบจะไม่ได้เรียนแล้ว.. พ่อแม่ไม่มีเงินส่ง
จนลุงเขาโอนเงินมาให้ 1 หมื่น ก็เลยได้เรียน
ไปสมัครเรียน ก็ไปคนเดียว หาหออยู่ก็คาเดียว
ทำเองคนเดียว! พอได้เรียนเราก็กลับบ้าน ทุกวันเสาร์-อาทิตย์ ขับรถจาก มหาลัยไปบ้านก็ประมาณ40-50โล เพื่อจะกลับไปหาตาหาน้อง ไปทำความสะอาดที่เก็บกระดูกยายที่วัด
คือการเรียนมันก็มีค่าใช้จ่าย ทั้งค่าหอ ค่าอยู่ ค่ากิน!
แต่เราไม่ค่อยเที่ยวเหมือนเพื่อนคนอื่นเขา
เราเรียนได้ประมาณ2ปี  พ่อโทรมาบอกประมาณว่า
เราใช้เงินเปลือง ใช้เยอะ เขาทำงานคนเดียว
หนี้ที่บ้านก็เยอะ! ให้เราใช้ประหยัดๆ คือโทรหาเรา
แล้วพูดแบบนี้บ่อยมาก จนเรารู้สึกกดดัน
เราเริ่มเบื่อ!  เราก็เลยตัดสินใจหยุดเรียน
ออกมาทำงาน คือทุกคนด่าเราต่างๆนาๆ
อีก2ปีก็จะจบแล้วทำไมไม่อดทน นู้นนี่นั้น,,,,🤕
แต่เราไม่เคยรู้ว่าเราแบกความรู้สึกอะไรไว้บ้าง
จากนั้นก็ไปทำงานกับพ่อที่ชลบุรีได้1เดือน
อยู่กันไม่ได้ พ่อด่าเราบ่นเรา ว่าทำไม ไม่ทำแบบคนนั้น ทำแบบคนนี้ จนเป็นการทะเลาะแบบรุนแรง(สำหรับเรานะ) เพราะพ่อใช้คำพูดแบบไม่นึกถึงใจเราอ้ะ จากนั้นก็เลยลาออกจากที่ทำงาน
หอบข้าวของขึ้นรถ.. ออกมาโดยที่ไม่ได้บอกลาใครสักคำ
ออกมาเช่าหออยู่คนเดียวประมาณ4-5เดือน
อารมณ์์ตอนนั้น  คือ อยากอยู่คนเดียวจริงๆ 
เราตัดทุกคนออกจากชีวิต ไม่มีใครรู้ว่าเราอยู่ที่ไหน  ไม่มีใครติดต่อเราได้!!  จนเริ่มรู้สึกโทษตัวเองทำไม
ทำอะไรไม่ดีสักอย่าง ไม่เคยเป็นความสุขให้ใคร
ไม่เคยทำให้ใครภูมิใจเลย  อยู่คนเดียวเริ่มฟุ้งซ่าน
ในหัวนี่แบบ.. กูจะอยู่ไปเพื่อใครวะ??
ก็เลยขอแมวที่เขาโพสหาบ้าน มาเลี้ยง1ตัว
นางช่วยเราได้เยอะมาก เราไม่ซึมไม่เศร้าเหมือนแรกๆ แต่พอผ่านมาสักพัก คิดได้ว่าจะอยู่แบบนี้ไม่ได้
ไม่มีเงินใช้ อาหารแมวก็หมด ก็เลยตัดสินใจมาทำงานอีกครั้ง ตอนนี้ก็ทำงานอยู่ มีแมวอยู่2ตัว
ตลอด11เดือนที่ผ่านมา.. เราไม่เคยกับบ้าน ไม่เคยคุยกับพ่อแม่ หรือญาติพี่น้องคนไหนเลย
ปัญหาคือ.. เรา เหนื่อย เราเบื่อกับสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้
เราอยากกลับบ้าน อยากโทรหาพ่อแม่นะ
แต่มันแบบไม่กล้าโทรไป กลัวใจตัวเองอ่ะ
กลัวทุกอย่าง...ถามว่ารักพ่อกับแม่ไหม?
เรารักเขานะ.. แต่เรารู้สึกไม่สนิทอ่ะ 
เราคิดถึงตาคิดถึงยาย คิดถึงสมัยเป็นเด็กๆมันมีความสุขมาก พอโตมาเจอแต่อะไรก็ไม่รู้
สับสนกับตัวเอง 😔 
เราเคยทำแบบทดสอบโรคซึมเศร้านะ!!
 เราได้คะแนน25  ผลที่ออกมาคือ  เป็นโรคซึมเศร้ารุนแรง 
เราไม่รู้จะทำยังไง.  เราเหนื่อย เราท้อ!!
เรามีแค่แมว2ตัวที่อยู่กับเรา💙
คิดถึงยายมาก.. คิดถึงอยู่ตลอด💜
---------ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่านจนจบ-----
ขอบคุณพื้นที่นี้ที่ทำให้เรามีที่ระบายออกมา
บางคนอาจจะคิดว่าปัญหาเด็กๆ แต่สำหรับเรามันคือชีวิตเราทุกอย่างเลยนะ  
 ขอบคุณค่ะ🙂