ใครเคยหนีออกจากบ้านทั้งที่ยังเรียนอยู่บ้างค่ะ มาแชร์เรื้องราวหน่อยได้มั้ยค่ะ

เราหนีออกจากบ้านมาตอน ม.3 หลายคนอาจจะหาว่าเราบ้าแต่อยากให้รู้เลยถ้าไม่ถึงจุดสุดยอดจริงไม่มีใครทำหรอกน่ะ คือเรื่องมีอยู่ว่า เราทะเลาะกับแม่ถึงขนาดที่เขาไม่ให้เรากินข้าวด้วยซ้ำเงินไปโรงเรียนก็ไม่ให้เราอีก ซึ่งตอนนั้นเรามีเงินติดตัว อย่แค่ 100 เดียวแต่พอคิดว่าจะหนีออกมาแล้วมันก็รวดเร็วไปหมด ทีแรกเราหนีไปหาเพื่อนก่อน แต่ไม่ได้บอกมันน่ะว่าหนีออกจากบ้าน พอเราคิดได้เราเลยโทรไปหาพี่เราแล้วก้สารภาพว่าเราหนีออกมา พี่ก็พยายามเกลี่ยกล่อมให้กลับบ้าน เราเลยบอกว่าถ้าไม่ช่วยก็ไม่เป็นไร เราอยู่กับเด็กแถวนี้ก็ได้ พอเราพูดไปแบบนั้นพี่ก็เลยบอกว่าเดี๋ยวมาอยู่พี่ ให้ขึ้นรถตู้ไปหา เราเลยไปยืมเงินเพื่อนอีก 100 นึง สรุปคือตอนขึ้นรถตู้มีติดตัวอยู่ 200 เราขึ้นรถจากชุมพรมาสุราษฎร์ พอมาถึงเราก็ลงหน้าโรงพยาบาลสุราษฎร์ แล้วโทรบอกพี่มารับค่ารถตู้ตอนนั้น เขาเก็บแค่ 190 บาท พอพี่มาถึงเขาก็พาเรากลับบ้านระหว่างทางก็พาแวะซื้อของไปเรื่อย เรามาอยูากับพี่ได้ 1 วัน เพื่อนเราก็รู้ว่าเราหนีออกมาเพราะเราบอก เพื่อนเราพยายามตามให้เรากลับไป บอกว่ามีอะไรก็จะช่วย เขาเป็นห่วงเรา เพื่อนเราบอกว่าถ้าไม่มีที่อยู่ก็ไปอยู่บ้านมัน เราร้องไห้เลยพอได้อ่านข้อความของมัน แต่เรายังไม่กลับไป เราอยู่กับพี่ได้ 2 วัน แล้วย่าเราก็มารับไปกระบี่ อย่ารู้น่ะว่าเราหนีออกจากบ้าน ย่าเราลองโทรกาแม่เราแต่ตอนนั่นแกไม่รู้น่ะว่าเราแอบฟังอยู่ แกคุยกับแม่ที่เราจำได้คือแม่บอกว่า ไม่เอาเราแล้ว เราจะไปไหนก็เรื่องของเรา ช่างหัวมัน นี่คือคำพูดของคนเป็นแม่ พอ ย่าเห็นว่าเราแอบฟังอยู่ย่าเลยบอกว่าถ้าแม่หายโกรธเราที่หนีออกมาคงจะติดต่อกลับมาเอง แต่ถ้าแม่ตัดหางปล่อยวัดเราย่าจะเลี้ยงเอง เราเลยต้องหยุดเรียนไป 1 ปี เพื่อหาค่าเทอม จนถึงตอนนี้เราไม่รู้เลยว่า พ่อแม่ เคยรักเราบ้างรึปล่าว แต่ความรู้สึกเราคือ ความรักที่มีต่อพ่อแม่มันยังมีอยู่น่ะ แต่มันแทบจะมองไม่เห็นแล้วอ่ะ อ้อ!!! สุดท้าย เรายังไม่ได้กลับบ้านน่ะ