มีใครเชื่อในเรื่องรักแรกพบไหมครับ
ผมเป็นคนนึงที่เจอเรื่องนี้มากับตัวเอง ในเช้าวันนึงผมมีนัดกับรุ่นน้อง2คน ที่โรงเรียนว่าจะเป็นพี่เลี้ยงพาไปทำกิจกรรมนอกสถานที่ จนวันนั้นเวลาประมาณ 10 โมงกว่า
ซึ่งผมพาน้องๆหลงทางไม่รู้ว่าสถานที่นัดทำกิจกรรมอยู่ตรงไหน ผมเลยชวนน้องๆบอกว่าไม่ต้องเข้ากิจกรรมหรอกไหนๆก็มาแถวนี้แล้วเราก็เที่ยวเล่นแถวนี้ดีมั้ย ? น้องคนแรกตอบโอเคพี่ตามนั้น ส่วนอีกคนบอกว่าพี่ ไหนๆเราก็มาแล้วเราก็หาให้มันเจอสิ ไหนพี่บอกจะพามากิจกรรมไง
จากนั้นผมก็เอาตามที่น้องคนที่สองบอก โอเค งั้นเดินหากันต่อ เดินไปเกือบ ชม. จึงเจอสถานที่จัดกิจกรรม ผมก็นั่งทำกิจกรรมร่วมกันกับน้องๆและพี่ๆคนอื่นได้สักพักนึง มีผู้หญิงคนนึง หลงเหมือนผมเลย แต่เธอหลงค่อนข้างไกลกว่า ท้อในการหา เกือบจะกลับบ้าน เธอคนนั้นเดินเข้ามาตรงกิจกรรม ซึ่งสายตาผมมันดันไปมองแบบไม่ได้ตั้งใจ สบตากับเธอประมาณ 5 วิ แต่ไม่รู้ว่าเธอมองหรือเปล่านะ !! ตอนแรกเธอนั่งข้างน้องที่ผมพาไปทำกิจกรรมเพราะรู้จักกัน
ไปๆมาๆ เธอไปนั่งตรงข้ามผมสะงั้น เขินสิครับรอไรรร จากนั้นกิจกรรมก็ดำเนินไปได้สักพักใหญ่ๆ จนถ่ายรูปรวมก่อนแยกกันกลับบ้าน เธอคนนั้นก็เดินแยกไปคนละทาง แต่ตรงไปทางเดียวกัน ผมไปขวา เธอไปซ้าย เดินได้สักพักผมก็รุ่นน้องที่ผมพาไปว่า เฮ้ย รู้จักเหรอ แนะนำหน่อยดิ มี face เขาไหม มี line เขาไหม ซึ่งน้องตอบกลับมาว่า หนูจำไม่ได้ !! เดินได้สักพัก เธอนั่งลงผูกเชือกรองเท้า ผมก็เลยตีเนียนเอาโทรศัพท์มาถ่ายวิว ทำเหมือนว่าเฮ้อ วิวสวยดีนะวันนี้
รูปนี้เลยเธออยู่ตรงทางซ้ายตรงเสาร์ไฟอันเล็กๆ ที่เป็นกลมๆสีดำ !!
จากนั้นก็เดินได้สักพักก็เป็นกลุ่มใหญ่ๆ ที่แยกกันแต่กลับมาเดินด้วยกันเพราะจะคุยไรกันอย่างนี่แหล่ะ
แล้วเธอคนนั้นก็หันกลับมาพร้อมกับกล้องถ่ายรูปหันมาถ่าย ซึ่งผมก็อยู่ไกลมาก แต่ก็ไปเสนอหน้านั่นแหล่ะ
..... ผ่านไป 2 - 3 ชม ทางกิจกรรมได้สร้างกลุ่มไลน์เพื่อจะแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน
ผมถึงได้เจอเธอในไลน์วันนั้น ซึ่งมันทำให้ผมดีใจมาก และ มากๆ ผมคิดอยู่สักพักว่าเราจะเริ่มต้นในการทักเขาแบบไหนดีน้า
ทักคับ ( เห้อเสี่ยวเกิน ) สวัสดีครับ ( สวัสดีทำไม = = ' ) เธอคนนั้นใช่ปะ ( คนไหนว่ะ )
ผมเลยนึกขึ้นได้ว่าเธอถ่ายรูปและมีผมอยู่ในนั้น ผมเลยตีเนียนทักไปว่า
- ขอโทษนะครับใช่คนที่ถ่ายรูปก่อนกลับไหมครับ พอดีผมอยากได้รูปที่ถ่ายหน่ะครับ
= เธอตอบกลับมาว่า : อ๋อใช่ค่ะเดี๋ยวถึงบ้านแล้วส่งให้นะคะ
- อ่าวยังไม่ถึงบ้านอีกเหรอครับ ท่าทางบ้านจะอยู่ไกลน่าดู
= เธอตอบ : อ๋อพอดีมาเที่ยวก่อนกลับบ้านหน่ะมันเป็นทางผ่านพอดี
** จังหวะนี้แหละที่ทำให้ผมได้รู้จักเธอมากขึ้น เพราะว่าผมถามเธอเยอะมาก อยากรู้นั่น อยากรู้นี่ไปเรื่อย อยากรู้ในเรื่องที่เธอชอบ **
จนวันนึงมีงานกาชาดที่สวนลุม ซึ่งยอมรับเลยว่าผมไม่รู้จักว่ามันคืออะไร ผมเลยบอกว่า เราอยากไปเที่ยวมากเลยแต่ไม่มีคนพาไปและไม่กล้าไปคนเดียว
** อันนี้เรื่องจริง **
ผมเลยขอเธอว่าเราขอไปด้วยได้ไหมถือว่าไปเป็นเพื่อนก็ได้
= เธอ : ได้ดิ งั้นมาเจอกันที่สวนลุมนะ
หลังจากนั้นผมก็จะรออะไรหล่ะ เก็บที่นอนอาบน้ำแต่งตัว ขึ้นรถโครตไว !!
เจอเธอครั้งแรกยอมรับเลยว่าแทบไม่กล้ามองหน้าเธอยิ้มน่ารักมาก เวลาเธอมองมาผมแบบไม่กล้าสู้สายตาเธอเลย
จนได้คุยได้เดินเล่นได้ทำความรู้สึกไปเรื่อย พอถึงเวลากลับบ้านก็แยกกัน ซึ่งผมกล้าพูดอย่างเต็มปากเลย เป็นครั้งที่สนุกที่สุดในการเที่ยว
มันเหมือนเราได้คุยกับคนที่เขาเหมือนเรา ชอบอะไรเหมือนเรา แต่บางอย่างเราไม่รู้ แต่เขากลับรู้แทบทุกเรื่องที่ผมต้องการรู้
เวลาผ่านไปอีก อาทิตย์ ผมก็ไปเที่ยวกับเธอต่อในอีกหลายๆ ที่ สยาม สามย่านมิดทาวน์ และสถานที่ถ่ายภาพต่างๆเพราะเธอชอบ
** ผมก็ชอบแต่ผมถ่ายรูปไม่สวยแต่ชอบสถานที่ **
จนตอนนี้ผมได้รู้จักกับเธอมามากพอที่จะรู้จักกันแล้ว เราเลยตกลงเป็นแฟนกัน
ถึงแม้ว่าช่วงนึงเราจะเคยเลิกคุยกันเพราะเหตุผลหลายๆอย่างที่มันทำให้เราไม่สามารถไปกันต่อได้
แต่ตอนนั้นผมเชื่อเสมอว่ารักแรกพบมีอยู่จริง และ ถ้ามันใช่มันจะกลับมาเจอกันอีกครั้ง
ครั้งนี้ผมกลับมาเจอเธอในแบบที่เธอพร้อมที่จะมีผม และ ผมก็พร้อมที่จะมีเธอ ถึงแม้ผมจะพึ่งเลิกกับแฟนเก่าได้ไม่นาน ผมก็มั่นใจมากเลยว่าผมรอเขามาตลอด
ตอนนี้ผมกับเธอได้คบกันเรียบร้อยแล้ว เราเหมือนเดิมกันทุกอย่างเราไปเที่ยวด้วยกันบ่อย แต่น้อยลงในบางที เพราะยิ่งโต ภาระยิ่งมากขึ้น
** ขอบคุณที่อ่านจนจบ **
มีใครเชื่อในรักแรกพบและการที่ถ้ามันใช่มันจะวนกลับมาเจอกันอีกครั้งไหมครับ ?
ผมเป็นคนนึงที่เจอเรื่องนี้มากับตัวเอง ในเช้าวันนึงผมมีนัดกับรุ่นน้อง2คน ที่โรงเรียนว่าจะเป็นพี่เลี้ยงพาไปทำกิจกรรมนอกสถานที่ จนวันนั้นเวลาประมาณ 10 โมงกว่า
ซึ่งผมพาน้องๆหลงทางไม่รู้ว่าสถานที่นัดทำกิจกรรมอยู่ตรงไหน ผมเลยชวนน้องๆบอกว่าไม่ต้องเข้ากิจกรรมหรอกไหนๆก็มาแถวนี้แล้วเราก็เที่ยวเล่นแถวนี้ดีมั้ย ? น้องคนแรกตอบโอเคพี่ตามนั้น ส่วนอีกคนบอกว่าพี่ ไหนๆเราก็มาแล้วเราก็หาให้มันเจอสิ ไหนพี่บอกจะพามากิจกรรมไง
จากนั้นผมก็เอาตามที่น้องคนที่สองบอก โอเค งั้นเดินหากันต่อ เดินไปเกือบ ชม. จึงเจอสถานที่จัดกิจกรรม ผมก็นั่งทำกิจกรรมร่วมกันกับน้องๆและพี่ๆคนอื่นได้สักพักนึง มีผู้หญิงคนนึง หลงเหมือนผมเลย แต่เธอหลงค่อนข้างไกลกว่า ท้อในการหา เกือบจะกลับบ้าน เธอคนนั้นเดินเข้ามาตรงกิจกรรม ซึ่งสายตาผมมันดันไปมองแบบไม่ได้ตั้งใจ สบตากับเธอประมาณ 5 วิ แต่ไม่รู้ว่าเธอมองหรือเปล่านะ !! ตอนแรกเธอนั่งข้างน้องที่ผมพาไปทำกิจกรรมเพราะรู้จักกัน
ไปๆมาๆ เธอไปนั่งตรงข้ามผมสะงั้น เขินสิครับรอไรรร จากนั้นกิจกรรมก็ดำเนินไปได้สักพักใหญ่ๆ จนถ่ายรูปรวมก่อนแยกกันกลับบ้าน เธอคนนั้นก็เดินแยกไปคนละทาง แต่ตรงไปทางเดียวกัน ผมไปขวา เธอไปซ้าย เดินได้สักพักผมก็รุ่นน้องที่ผมพาไปว่า เฮ้ย รู้จักเหรอ แนะนำหน่อยดิ มี face เขาไหม มี line เขาไหม ซึ่งน้องตอบกลับมาว่า หนูจำไม่ได้ !! เดินได้สักพัก เธอนั่งลงผูกเชือกรองเท้า ผมก็เลยตีเนียนเอาโทรศัพท์มาถ่ายวิว ทำเหมือนว่าเฮ้อ วิวสวยดีนะวันนี้
รูปนี้เลยเธออยู่ตรงทางซ้ายตรงเสาร์ไฟอันเล็กๆ ที่เป็นกลมๆสีดำ !!
จากนั้นก็เดินได้สักพักก็เป็นกลุ่มใหญ่ๆ ที่แยกกันแต่กลับมาเดินด้วยกันเพราะจะคุยไรกันอย่างนี่แหล่ะ
แล้วเธอคนนั้นก็หันกลับมาพร้อมกับกล้องถ่ายรูปหันมาถ่าย ซึ่งผมก็อยู่ไกลมาก แต่ก็ไปเสนอหน้านั่นแหล่ะ
..... ผ่านไป 2 - 3 ชม ทางกิจกรรมได้สร้างกลุ่มไลน์เพื่อจะแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน
ผมถึงได้เจอเธอในไลน์วันนั้น ซึ่งมันทำให้ผมดีใจมาก และ มากๆ ผมคิดอยู่สักพักว่าเราจะเริ่มต้นในการทักเขาแบบไหนดีน้า
ทักคับ ( เห้อเสี่ยวเกิน ) สวัสดีครับ ( สวัสดีทำไม = = ' ) เธอคนนั้นใช่ปะ ( คนไหนว่ะ )
ผมเลยนึกขึ้นได้ว่าเธอถ่ายรูปและมีผมอยู่ในนั้น ผมเลยตีเนียนทักไปว่า
- ขอโทษนะครับใช่คนที่ถ่ายรูปก่อนกลับไหมครับ พอดีผมอยากได้รูปที่ถ่ายหน่ะครับ
= เธอตอบกลับมาว่า : อ๋อใช่ค่ะเดี๋ยวถึงบ้านแล้วส่งให้นะคะ
- อ่าวยังไม่ถึงบ้านอีกเหรอครับ ท่าทางบ้านจะอยู่ไกลน่าดู
= เธอตอบ : อ๋อพอดีมาเที่ยวก่อนกลับบ้านหน่ะมันเป็นทางผ่านพอดี
** จังหวะนี้แหละที่ทำให้ผมได้รู้จักเธอมากขึ้น เพราะว่าผมถามเธอเยอะมาก อยากรู้นั่น อยากรู้นี่ไปเรื่อย อยากรู้ในเรื่องที่เธอชอบ **
จนวันนึงมีงานกาชาดที่สวนลุม ซึ่งยอมรับเลยว่าผมไม่รู้จักว่ามันคืออะไร ผมเลยบอกว่า เราอยากไปเที่ยวมากเลยแต่ไม่มีคนพาไปและไม่กล้าไปคนเดียว
** อันนี้เรื่องจริง **
ผมเลยขอเธอว่าเราขอไปด้วยได้ไหมถือว่าไปเป็นเพื่อนก็ได้
= เธอ : ได้ดิ งั้นมาเจอกันที่สวนลุมนะ
หลังจากนั้นผมก็จะรออะไรหล่ะ เก็บที่นอนอาบน้ำแต่งตัว ขึ้นรถโครตไว !!
เจอเธอครั้งแรกยอมรับเลยว่าแทบไม่กล้ามองหน้าเธอยิ้มน่ารักมาก เวลาเธอมองมาผมแบบไม่กล้าสู้สายตาเธอเลย
จนได้คุยได้เดินเล่นได้ทำความรู้สึกไปเรื่อย พอถึงเวลากลับบ้านก็แยกกัน ซึ่งผมกล้าพูดอย่างเต็มปากเลย เป็นครั้งที่สนุกที่สุดในการเที่ยว
มันเหมือนเราได้คุยกับคนที่เขาเหมือนเรา ชอบอะไรเหมือนเรา แต่บางอย่างเราไม่รู้ แต่เขากลับรู้แทบทุกเรื่องที่ผมต้องการรู้
เวลาผ่านไปอีก อาทิตย์ ผมก็ไปเที่ยวกับเธอต่อในอีกหลายๆ ที่ สยาม สามย่านมิดทาวน์ และสถานที่ถ่ายภาพต่างๆเพราะเธอชอบ
** ผมก็ชอบแต่ผมถ่ายรูปไม่สวยแต่ชอบสถานที่ **
จนตอนนี้ผมได้รู้จักกับเธอมามากพอที่จะรู้จักกันแล้ว เราเลยตกลงเป็นแฟนกัน
ถึงแม้ว่าช่วงนึงเราจะเคยเลิกคุยกันเพราะเหตุผลหลายๆอย่างที่มันทำให้เราไม่สามารถไปกันต่อได้
แต่ตอนนั้นผมเชื่อเสมอว่ารักแรกพบมีอยู่จริง และ ถ้ามันใช่มันจะกลับมาเจอกันอีกครั้ง
ครั้งนี้ผมกลับมาเจอเธอในแบบที่เธอพร้อมที่จะมีผม และ ผมก็พร้อมที่จะมีเธอ ถึงแม้ผมจะพึ่งเลิกกับแฟนเก่าได้ไม่นาน ผมก็มั่นใจมากเลยว่าผมรอเขามาตลอด
ตอนนี้ผมกับเธอได้คบกันเรียบร้อยแล้ว เราเหมือนเดิมกันทุกอย่างเราไปเที่ยวด้วยกันบ่อย แต่น้อยลงในบางที เพราะยิ่งโต ภาระยิ่งมากขึ้น
** ขอบคุณที่อ่านจนจบ **