ขอระบายหน่อย

คือผมคบกับผู้หญิงคนนึง ผมกับเค้ารู้จักกันตั้งแต่สมัยมัธยมเคยคบกันตอนอยู่มัธยมเค้าเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมรัก ผมรักเค้ามากๆตอนนั้นผมเห็นเค้ายืนคุยกับผู้ชายคนหนึ่งเหมือนผู้ชายคนนั้นเหมือนกำลังจะหอมเค้าตอนนั้นผมมองจากข้างหลังคิดว่าเป็นเค้าแต่ผมไม่ได้เห็นหน้าเพราะพอผมเห็นผู้ชายคนนั้นกำลังจะหอมแก้มผมก็หันหาออกเพราะไม่อยากมองผมเลยเข้าใจว่าเค้ามีคนอื่นเป็นคนหายออกมาจากชีวิตเค้าเฉยๆแบบไม่ได้ถามหรือบอกเหตุผลอะไรกับเค้า จากวันนั้นผมไม่ได้คุยกับเค้าไม่คุยไม่ได้ติดต่อกันจนเราเรียนจบแล้วแยกย้ายกันไป ผมไม่เคยเจอเค้าอีกเลยไม่รู้เรื่องราวชีวิตของเค้า ผมเองก็คบคนใหม่เริ่มต้นใหม่จนสุดท้ายผมก็เลิกกับคนใหม่ไป ผมนั่งเล่นเฟสบุ๊คแล้วบังเอิญว่าผมเลื่อนไปเจอเฟสเค้า ผมนั่งมองอยู่นานมากไม่รู้อะไรดลใจให้ทักแชทไปหาเค้า ตอนนั้นคิดแค่ว่าอยากรู้ว่าเค้าสบายดีไหม ชีวิตเค้าเป็นยังไงบ้างเพราะไม่ได้เจอเค้าหรือคุยกับเค้า 7ปี แล้ว แล้วตอนนั้นผมก็คิดว่าผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับเค้าแล้ว ผมลืมเค้าไปแล้ว ผมทักหาเค้าแล้วถามเค้าว่า "จำเราได้ไหม" เค้าตอบกลับมาว่าจำได้สิใครจะไปลืม แค่นั้นแหละความรู้สึกทุกอย่างที่ผมเคยรู้สึกมันกลับมาหมดเลยผมรู้ตัวเลยว่าผมไม่เคยลืมเค้าได้เลย ความรู้สึกตอนนั้นมันชัดมากความรู้สึกมันบอกว่าผมยังรักเค้าอยู่ ผมคุยกับเค้าแบบเพื่อนสักพักผมเลยรู้สึกว่าผมรักเค้าอยากกลับมาคบกับเค้าเลยถามเค้าว่าเราผมจีบเค้าใหม่ได้ใหม่ผมอยากเริ่มใหม่กับเค้า เค้าก็ตอบตกลง ตอนนี้ผมก็กับเค้าก็คบกันมาเกือบปีแล้วทุกอย่างไปได้ดี แต่ครั้งนี้ผมรู้สึกว่าผมรักเค้ามาก มากจนผมคิดไม่ออกว่าถ้าต้องจบกันไปอีกผมจะเริ่มต้นใหม่ได้อีกไหม มากจนรู้สึกได้ว่าถ้าวันนึงผมเสียเค้าไปอีกผมคงจะเจ็บมากที่สุดเท่าที่เคยเจ็บมาเลย ผมรู้สึกกลัวมากผมไม่อยากเสียเค้าไปอีก ผมอยากใช้ชีวิตกับเค้า อยากสร้างครอบครัวกับเค้า อยากดูแลเค้า
ทำยังไงผมถึงจะเลิกรู้สึกกลัวแบบนี้ดี
#ถ้าคุณบังเอิญผ่านมาเห็นกระทู้นี้ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมรักคุณมากนะ
#อย่าหายไปไหนอีกเลยนะ
#Suladda