แบบนี้เขาเรียกว่าปกติมั้ยคะ เราควรทำไงต่อดีค่ะ ควรยอมรับตัวตนเขา หรือเดินออกมาดี

สวัสดีค่ะพึ่งเขียนกระทู้เป็นครั้งแรก อาจจะวกไปวนมาหน่อยนะคะ
เราอายุ 24 ปี พึ่งคบกับแฟนคนหนึ่ง อายุห่างกัน 1 ปีค่ะ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้แฟนเราทำงานด้านการตลาดค่ะ เรากับแฟนอยู่คอนโดเดียวกันค่ะ ตึกเดียวกัน แค่คนละชั้น แต่ไม่ได้อยู่ด้วยกันนะคะ

แรกๆตอนเขาเข้ามาจีบเขาดีมากเลยนะคะ เราก็เล่าที่ผ่านมาเราเจอความรักแย่ๆมาเยอะเจ็บมาเยอะ
เขาก็เข้าใจค่ะ แถมยังว่าเรา

                        "ดูคนยังไงเนี้ย ทำไมเจอแต่คนไม่ดีจังเลย ไม่เป็นไรนะ มีเราแล้วเดี๋ยวเราดูแลเอง "

         เราคุยกันได้ 1 เดือน เขาก็ขอเราเป็นแฟนค่ะ เราเลยตอบตกลง เพราะเขาเข้ามาทำให้เรารู้สึกเขินอีกครั้ง ทำให้เรารู้สึกมีหัวใจอีกครั้ง จากที่เจ็บมาเยอะจนใจพัง เขาทำให้เราใจเต้นได้อีกครั้ง เราเลยตัดสินใจคบด้วย แล้วตอนนั้นเราโสดมานาน โสดมาได้ปีกว่า ก็เลยคิดว่าลองสักตั้งวะ ช้าหรือเร็วคงไม่มีผลอะไร เพราะที่เคยเจอคุยกันมาเป็นปี พอคบก็เปลี่ยนไป แต่ครั้งนี้มันอาจจะดีก็ได้เลยตัดสินใจคบ แรกๆเขาก็ดีนะคะ พาไปเที่ยวทะเล โดยเราไม่ได้ออกสักบาทเลย เพราะตอนนั้นเราไม่มีตัง เขาก็บอกเดี๋ยวออกให้ ไม่ต้องคิดมาก ขอแค่อย่าดื้อก็พอ

        พอได้คบเขาก็มีงานอะไรเข้ามาเยอะแยะตลอด เขาทำงานด้านการตลาดค่ะ และงานที่ชมรมอะไรไม่รู้ของเขาด้วย เขาบอกเขาทำงาน2งาน แรกๆไม่มีเวลาอะเราเข้าใจเขานะ
เราไม่เคยไปเรียกร้องอะไร แล้วตอนนั้นเขาสนใจเราอยู่ ถามเรามาตลอด

            " กินข้าวยัง ถึงห้องยัง ทำอะไรอยู่ เหนื่อยไหม ถึงไหนแล้ว "

     ถามเราตลอด เราหายไปเพราะเราหลับ เราเพลีย เขายังตามเราเลยค่ะ ว่าหายไปไหน เราเลยปรัเปลี่ยนตัวเองมาแคร์เขามากขึ้น เพราะเรารักคนนี้มาก เราไม่อยากจะเสียเขาไปเลยเราเลยทำหน้าที่ของแฟนให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

        พอคบได้สักพัก เขามีงานเยอะมากกว่าเดิม เดี๋ยวไปอบรบต่างจังหวัด เดี๋ยวต้องไปออกบูทต่างจังหวัด เราก็เข้าใจไม่เคยไปรบกวนอะไรเขาเลย หลังๆเขาเริ่มไม่ตอบ 

ไปไหนไม่บอก โทรไปไม่รับ ไม่โทรกลับ นานๆตอบแชทที ไม่ค่อยได้เจอ ไม่เคยชวนไปกินข้าว ไม่เคยมาหาทั้งที่อยู่ใกล้กันแค่นี้ อ้างเดี๋ยวพ่อแม่มาหา เดี๋ยวน้องมาอยู่ด้วย มีคนมาหาเก่งงงงงง แบบนี้ตั้งแต่คบกันเลยอะคะ

ถ้าเขาไม่ว่าง ก็ควรจะบอกเราก็ได้ คือถ้าทำงานอยู่ก็บอกเรา เราจะได้รู้ว่าหายไปคือทำงานนะ

แต่เล่นหายไปทั้งวัน ตอนแรกไอเราก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกค่ะ คิดว่าเขาคงยุ่ง วันหยุดก็เป็นแบบนี้เหมือนกันค่ะ เราแค่อยากให้เราไปด้วนกันนานๆ

เราอยากรักษารักครั้งนี้ไปได้นานๆ เราเลยบอกเขานะคะ ว่า

                 " ทำไรก็บอกกันบ้าง พอเราหายบ้างทำไมต้องมาโกรธเค้าจะเป็นจะตาย ตัวเองไม่ชอบอะไรก็อย่าทำแบบนั้นสิ "

เหมือนเขาจะเข้าใจนะคะสุดท้ายก็เหมือนเดิม เราเริ่มจะชินกับการที่เขาไม่รับโทรศัพท์ ไม่อ่านไลน์ ไปไหนไม่บอกแล้วค่ะ เราเริ่มชินแล้ว เราก็ไม่ได้อะไร เราทำใจยอมรับมันเอง

        มีวันหนึ่งเขากลับบ้าน ตจว มาแล้วพ่อแม่เขามาส่งที่ กทม มานอนด้วยหลายวัน เขาก็ยิ่งไม่ตอบไม่คุยไรกับเราเลย ไอ้เราก็คิดงานคงเยอะ

อยู่กับพ่อแม่ด้วยแหละ เราก็ไม่ได้ไปงอแงอะไรเขา จนกระทั่งเราเอาผ้าไปซัก แล้วเห็นตะกร้าผ้าเขาพอดี ไม่เห็นเอาเสื้อผ้าออกจากเครื่องสักที

ไอ้เราก็หวังดีเอาออกให้ แล้วดันไปเจอเสื้อผ้า ผู้หญิง ที่เราไปเจอก่อนหน้านี้ที่อยู่ในตู้เสื้อผ้า เลยถามเขาว่าเสื้อใครซึ่งก่อนหน้านี้เขาบอกว่าเป็นเสื้อแฟนเก่า ไม่ได้เก็บใส่ถุงดำ ลืม อะไรประมาณนี้ พอเรามาเจอในตะกร้าอีก เราเลยถามเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้เอามาซักอีกทำไม

เขากลับพูดว่าก็เห็นมันอยู่ในตะกร้าเลยเอามาซักหมด แม่เอาลงมามั้ง

โอเครเราก็ไม่ได้คิดอะไร

         ช่วงนั้นมันก็นานๆตอบที ไอ้เราก็คิดมาก บวกกับมาเจอเสื้อผู้หญิง เราเลยทักไปขอดูรูปพ่อกับแม่ได้มั้ย ทำให้เค้าสบายใจได้มั้ย มันก็บอกพ่อแม่กลับไปแล้ว
อ้าว......... แล้วไหนว่ากลับพรุ่งนี้ไง เขาก็ว่าพ่อแม่รีบกลับ เราเลยลงไปหาที่ห้อง ก็เคลียกันอยู่พักใหญ่ ว่าเราไม่โอเครนะที่เทอทำแบบนี้

แล้วตอนนั้นเราก็ร้องไห้ด้วย เขาก็ขอโทษเรานะที่ไม่สนใจ เขาบอกเขาเป็นคนแบบนี้ เขารู้ตัวนะว่านิสัยไม่ได้ แต่ปรับไปสุดท้ายก็เป็นเหมือนเดิม เขาให้เราทำใจยอมรับ เดี๋ยวก็ชิน เราพึ่งคบกันด้วยแหละ เรายังอาจจะยังไม่ชิน เค้าพูดงี้อะคะ ไอ้เราก็โอเคร ยังไงก็ได้

          จะพยามทำใจ แต่ขออย่างเดียวสนใจกันหน่อยก็ได้ จะไม่ว่าง ติดงานหรืออะไร ไม่เคยว่า ขอแค่บอก แค่แคร์กันหน่อยก็ได้ เขาก็บอกนะคะว่าจะพยามปรับตัว

......................................สุดท้ายก็ไม่เห็นจะปรับตัวเลยค่ะ

           มีวันหนึ่งช่วงนั้นเราไม่สบาย เราติดไข้จากเขาแหละคะ เราก็นอนห้องใครห้องมัน มันกลับมาจากที่ทำงาน มันก็ไม่บอก ก็หายเงียบไป

ก็โอเครไม่ตาม แล้วช่วงนั้นน้องสาวมันอยู่ห้องด้วยค่ะ แล้วไข้เราก็ขึ้นสูงมาก จนไม่ไหว เราเลยทักไปบอกว่าไม่ไหวแล้วเขาบอกให้เรากินยาแล้วนอน

เราตอบห่างจากข้อความที่เขาตอบมาแค่ 1 วิอะคะ หลังจากนั้นเขาก็เงียบหายไป ก็คิดว่าไม่สบายคงหลับแหละ

ผ่านไป 2 ชม เราไม่ไหวแล้ว เราเลยโทรหาเขาให้เขาพาไปหาหมอ เขาก็ไม่ตอบนะคะ เราเลยไปหาหมอเอง

พอเช้าวันต่อมาก็ไม่โทรกลับ ไม่อ่านข้อความ ออนเฟสนะ เล่นไอจีปกติ แต่เขาไม่ตอบเลยค่ะ

จนกระทั่ง 4 โมงเย็นเราไม่โอเคร เราเลยไปเคาะห้องอยู่ 1 ชมได้กว่าจะเปิด มันบอกไม่มีไรจะคุย

เราเลยงงเราทำอะไรผิด เราไม่สบาย ทำไมไม่รับโทรศัทพ์เรา มันก็บอกมันหลับ แล้วมันก็ไม่โอเครกับเราหลายเรื่อง

อย่างเช่น เราไปกวาดห้องให้มัน เก็บของให้มัน โดยที่ไม่ขออนุญาติ โอเครอันนี้อันผิดเรายอมรับแล้วขอโทษไป

มันก็พูดมาอีกเรื่องที่ว่า เห็นเราร้องไห้เพราะมันไม่สนใจ มันไม่อยากให้เป็นแบบนี้ มันเลยขอถอย 1 ก้าว

ไอ้เราก็พูดขึ้นว่า จะไม่สนใจไม่เคยว่าแล้วนะ เราเริ่มชินแล้ว ต้องการให้เค้าทำแบบไหน ก็บอกมา พูดมาสิ

หลังวันนั้นเราก็เคลียกันเหมือนจะเข้าใจนะคะ สุดท้ายก็เหมือนเดิม วันนัน้ที่ไปหาก็ไม่เห็นเขาจะไม่สบายอะไรหนักนะ

ผ่านมาหลายอาทิตย์ เราเริ่มปลง ไม่สนใจมาก็ไม่สนใจกลับ มันยิ่งหนักกว่าเดิม เขาไม่สนใจเรามากกว่าเดิม

แต่ก็แปลกนะคะ พอเจอหน้าเขากับชวนเราคุยเยอะแยะมากมาย สนใจเราดีนะ แต่พอหลังแชททีไร ทำเหมือนเราไม่ใช่แฟนเลยอะ 

พอมาลาสุด เราไม่ได้เจอกันเป็นอาทิตย์ เราก็แค่เหนื่อยมาจากงาน อยากกอด อยากได้กำลังใจ

แค่อยากให้มานอนด้วยแค่วันเดียว เขาบอกบอกนะคะวันนี้ขอเก็บของก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปหาตอนบ่าย พอบ่ายเขาก็ไม่เห้นมาเลยค่ะ

เราเลยทักไป เขาเลยบอกตอนเย็นได้มั้ย เรายังทำนุ้นนี่อยู่เลย เราแค่อยากชวนไปกินข้าว อยากอยู่ด้วยแค่นั้นอะคะ

พอตอนเย็นเราไม่เห้นเขามาสักที จนถึง 3 ทุ่ม เราเลยตัดสินใจไปหา เขาก็บอกว่าเขาหลับตั้งแต่ 5 โมง เราเลยโอเครแล้วเราก็กำลังจะกลับห้องไป

เขาก็ขึ้นมาด้วยนะ หลังจากนั้นเขาก็ขอมีอะไรกับเรา ในใจเราคิดแหละ ถ้าให้ปุ๊บวันนี้มันไม่มานอนด้วยแน่ๆ มันได้แล้วนิไรงี้

เราเลยพยามปฏิเสธ มันก็ตื้อ ขอจะเอาให้ได้ เราเลยบอกงั้นทำตัวน่ารักๆก่อนจะยอมทุกอย่างเลย มันก็รับปาก แล้วมันก็บอกจะมานอนด้วย

เราก็เลยยอม แล้วมันก็กลับห้องไปรับน้องสาว กว่าจะกลับมาห้องก็เกือบตี1 แล้ว เราเลยทักไปจะมาหาตี 3 4แบบเดิมไม่ได้แล้วนะ ง่วง

จะมาไม่มาก็บอกจะได้ไม่รอ เขาก็บอกไปอาน้ำก่อน ผ่านไป 2 ชั่วโมงมันเงียบหาย โทรไปไม่รับ ผ่านไป 30 นาทีได้ มันโทรกลับมา

บอกนอนก่อนเลย ขอคุยกับน้องก่อน

เราเลยบอกจะมามั้ย จะได้นอน มันก็บอกไมไปแล้ว เราก็พูดว่าถ้าไม่มาตั้งแต่แรกทำไมไม่บอก บอกให้เราดีใจทำไม

ไม่อยากอยู่กับเราขนาดนั้นหรอ เขาก็ว่าเรามีเหตุผลของเรา พอจี้ไปจี้มาบอกน้องไม่สบาย ไปไม่ได้ น้องผื่นขึ้น

ลืมบอกไปค่ะ น้องมันมาอยู่ด้วยแล้วน้องมันเอาเพื่อนมาอยู่ด้วยคือนอน อัดกัน 3คนค่ะ เราก็โอเคร

แล้ววันนั้นเราอึดอัดไม่ไหวแล้วจริงๆ เราเลยระบายไปกับแฟนค่ะ ว่าเราไม่โอเครตรงนี้เลย มันก็บอกแค่ว่าเหนื่อยมั้ย ถ้าเหนื่อยก็พอ

เราเลยถามว่า ยังรักเราอยู่มั้ย เขาก็บอกรักนะ จะว่ารักก็รัก ก็สนใจ แต่นิสัยเราเป็นแบบนี้ เรารู้ตัวดี เราปรับไม่ได้ เราโตมาแบบนี้แหละแหละ

แล้วไม่คิดที่จะปรับ คนอื่นต้องหมุนรอบตัวมัน เราเลยถามไปว่า แฟนสำหรับมันคืออะไร มันก็บอกมาว่า

แค่รับมันได้ ทนกับมันได้ อยู่กับมันได้นิสัยดี น่ารัก เราเลยอ่อ ตัวเองต้องการแฟนที่ทนตัวเองได้ ทนได้ก็อยู่ ทนไม่ได้ก็ไป ใช่มั้ย

เขาก็บอกกลับมาค่ะ ว่า " ใช่ "

แล้วไม่เคยคิดจะถามอีกฝ่ายหรอว่าเขาต้องการแบบไหน ไม่แคร์ความรู้สึกของอีกฝ่ายหรอว่าเขาโอเครหรือป่าว

เขาก็บอกนะเขาก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรละ กับแฟนเก่ามันก็เป็นแบบนี้ เราเลยถามแล้วคือทำไมเห็นแก่ตัวจังเลยอะ

ทำไมตัวเองทำได้ ทำไมอีกฝ่ายทำไม่ได้ ถ้าทำแบบตัวเองที่เป็นอยู่ตอนนี้ คงทะเลาะกัน เค้าพูดถูกใช่มั้ย

มันก็ว่า ใช่ เราก็รักไม่ใช่ว่าไม่รัก สนใจนะบางที ว่างก็พาไปเที่ยวไง มันบอกกับเราว่า เราอาจต้องการแฟนที่มีเวลาให้ แต่มันให้ไม่ได้

เราก็ไม่ได้ว่าไรนะ ไม่มีเวลาให้ก็ไม่ว่าไร ขอแค่สนใจบ้างก็ดี

ตอนนี้ความรู้สึกเราแย่มาก ทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้บ่อยๆ เราทำดีที่สุดแล้วนะ หรืออาจรักมากไป ก็น่าจะเป็นไปได้ บกวกับเราพยามหลอกตัวเองด้วย

เราควรทำไงดีคะ ควรยอมรับตัวตนเขา หรือถอยออกมาดี

ถามว่าเรามีความสุขมั้ย ก็คงหลอกตัวเองอยู่มั้งคะว่ามีความสุข มีแฟนก็เหมือนไม่มี

เราพยามหาเหตุผลให้เขาตลอด เราทำงานมาก็เหนื่อย แถมต้องมาเนื่อใจแบบนี้อีก

หรือว่าแบบนี้ปกติคะ หรือเราที่เรยกร้องมากเกินไป

แบบนี้ถือว่าปกติมั้ยคะ