เราใช้ชีวิตคนเดียวค่ะ ไม่ค่อยมีเพื่อน ไปไหนมาไหนทำอะไรก็คนเดียวตลอด ตอนนี้คือมีคนคุยค่ะ แต่ไม่เคยเจอตัวจริงกัน คือคอลคุยกันทุกวันก่อนนอนวันละ 1-2 ชม. ระหว่างวันบ้างเล็กน้อยถ้ามีโอกาส อัพเดทชีวิตในแต่ละวัน มีคุยหยอดหวานๆ กันบ้างเหมือนแฟนกัน
เราก็คิดถึงเขาตลอดนะคะรู้สึกดีกับเขา วันไหนเขาโทรมาช้าหรือหายไปก็รอ ก็ตามเขา รู้สึกเหมือนเขาคือคนสำคัญ
แต่พอเขาจะนัดเจอหรือพอเขาแสดงออกถึงความรักมากๆ ขึ้น เรากลับไม่อยากเจอค่ะ จะเลี่ยงเขาตลอด ความรู้สึกคืออยากมีเขาอยู่ในชีวิตแบบนี้ แต่ไม่อยากมีความรักหรือยังไงก็ไม่เข้าใจตัวเองค่ะ
ตอนนี้คือเขาเริ่มงอน เริ่มอยากเจอทำไมไม่ยอมมาเจออะไรประมาณนี้ค่ะ เรากลัวจะเสียเขาไปนะคะ กลัวเขาจะไม่คุยอีก แต่ก็ไม่อยากไปเจอเขาอยู่ดี เรารู้สึกว่าเราเห็นแก่ตัวหรือเปล่า งงชีวิตตัวเองจังค่ะ
ความรู้สึกแบบอยากผูกพันธ์แค่ใจ แต่ไม่อยากสัมพันธ์ทางกาย ความรู้สึกนี้มันคืออะไรคะ
ช่วยวิเคราะห์หน่อยค่ะ เราเป็นอะไร เราเห็นแก่ตัวหรือไม่ ไม่เข้าใจตัวเองค่ะ
เราก็คิดถึงเขาตลอดนะคะรู้สึกดีกับเขา วันไหนเขาโทรมาช้าหรือหายไปก็รอ ก็ตามเขา รู้สึกเหมือนเขาคือคนสำคัญ
แต่พอเขาจะนัดเจอหรือพอเขาแสดงออกถึงความรักมากๆ ขึ้น เรากลับไม่อยากเจอค่ะ จะเลี่ยงเขาตลอด ความรู้สึกคืออยากมีเขาอยู่ในชีวิตแบบนี้ แต่ไม่อยากมีความรักหรือยังไงก็ไม่เข้าใจตัวเองค่ะ
ตอนนี้คือเขาเริ่มงอน เริ่มอยากเจอทำไมไม่ยอมมาเจออะไรประมาณนี้ค่ะ เรากลัวจะเสียเขาไปนะคะ กลัวเขาจะไม่คุยอีก แต่ก็ไม่อยากไปเจอเขาอยู่ดี เรารู้สึกว่าเราเห็นแก่ตัวหรือเปล่า งงชีวิตตัวเองจังค่ะ
ความรู้สึกแบบอยากผูกพันธ์แค่ใจ แต่ไม่อยากสัมพันธ์ทางกาย ความรู้สึกนี้มันคืออะไรคะ