วัยสิบสี่.......
๐ โต๊ะนักเรียน หลังห้อง ดูหมองคล้ำ
รอยด่างดำ รอยกรีด ถูกขีดเขียน
โต๊ะหน้าห้อง งามสง่า น่านั่งเรียน
ดูนวลเนียน ชวนมอง นั่นของเธอ
๐ ผมถักเปีย เคลีย"คอซอง" ชวนมองซ้ำ
สองตาดำ งามนัก ใจชักเผลอ
เปิดเทอมใหม่ พบกัน วันแรกเจอ
หนุ่มพร่ำเพ้อ ใจพรั่น สั่นระรัว
๐ เขียน"คอแร้ง" ด้วยมือซ้าย น่าขายหน้า
เปื้อนเสื้อผ้า หมึกเลอะ ดูเปรอะทั่ว
"ยาลบหมึก" ลบคำผิด ติดมือชัวร์
ฉุนเวียนหัว ทุกที ที่ใช้มัน
๐ "กระดาษซับ" สีชมพู เคียงคู่ข้าง
มีรอยด่าง วางทับ ซับรอยฝัน
ภาพปรากฎ โดดเด่น เห็นทุกวัน
ความหลังมัน วนเวียน ช่วงเรียน..."มอ"
๐ เปิดfriendship เล่มเก่า สีขาวคร่ำ
ปกบอบช้ำ ผ่านไป หลาย"พอศอ"
มองลายเซ็น ลางเลือน เหมือนตัว"พ"
คุ้นจริงหนอ นี่คือ ลายมือใคร
๐ จนเรียนจบ มอปลาย หลายปีผ่าน
แม้เนิ่นนาน ความหลัง ยังจำได้
หนุ่มหลังห้อง ร้องเรียก เพรียกหาใจ
ที่หนีตาม เธอไป ไม่กลับมา
"ครูเปี๊ยก"
21 สิงหาคม 2563
ขอบคุณ บทเพลง สิบสี่อีกครั้ง ของ เสกสรร ศุขพิมาย (เสก โลโซ)
วัยสิบสี่