กราบสวัสดีทุกท่าน
เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา เล่าเลยแล้วกัน
เราเรียนจบตอนอายุ 23 ปี เราไปทำงานที่ที่นึง เราจบมาไม่ตรงกับสายงานที่เรียน ตอนนั้นคิดว่าทำๆไปก่อนเปลี่ยน
ทุกคนรู้มั้ยค่ะ เราเข้าไปทำงาน พี่ๆที่ทำงานให้ทำอะไร?? พี่ๆเขาให้เราเจาะกระดาษ (พอพี่เขาปริ๊นท์งานออกมาต้องเก็บเอกสารใส่แฟ้ม )
ตอนแรกๆคิดว่า เราพึ่งเข้ามาเขาคงให้ทำแบบนี้ก่อน...
พอเวลาผ่านไป 1 อาทิตย์ เราก็ยังคงเจาะกระดาษอยู่ ผ่านไปได้ 3 เดือนเราเจาะกระดาษอยู่ คือตอนนั้นไม่ได้ทำอะไรเลย ให้ทำแต่งานไม่ต้องใช้สมอง
รู้สึกไม่โอเคมากกก เพราะไม่ได้ความรู้ ตัวเงินตัวทอง อะไรเลย เราอยากจะลาออกมากแต่ออกไม่ได้เพราะที่บ้านเรามีหนี้สิน เงินเดือน
ก็โคตรน้อย
เราจึงต้องขายของด้วย ไม่งั้นไม่พอใช้แน่ๆๆ ขายได้ไม่นานก็แย่เพราะเศรษฐกิจไม่ดี คนเราไม่ใช้เงิน กลายเป็นเงินจมอยู่กับของ ง่ายๆพัง
ผ่านไป 5 เดือน เราก็ยังเจาะกระดาษอยู่ ที่ทำงานเราเป็นบริษัทเล็กๆมีพนักงาน 8 คน(รวมเราด้วย) พี่ๆทั้ง 6 คนให้เราเจาะกระดาษ
มีคนนึงไม่ใช้เราเจาะกระดาษแต่ก็ไม่สอนหรือให้ทำอะไร55555 เจอแบบนี้หัวเราะเเห้งๆ
บางวันหนักข้อหน่อยใช้ให้เราล้างจาน ใช้เราไปรับของข้างล่างบ้าง เห้ออ นี่ไม่ได้สมัครเป็นเเม่บ้านนะ
ตอนนั้นอยากจะลาออกมาก ไม่อยากทำอีกเเล้ว พี่ผู้หญิงคนนึงไม่รู้อะไรกับเรานักหนา
เราถามนางว่า " พี่ มีอะไรอยากอื่นให้หนูทำมั้ย "
นาง : ก็ไปเอาอีกกองมาเจาะเพิ่มสิ
เรา : ไม่ใช่อะพี่ อยากทำอย่างอื่นบ้าง
นาง : คนอย่างเธอ เจาะกระดาษน่ะดีแล้ว ช่วยไม่ได้เรียนไม่ตรงสายเอง (แล้วนางก็หัวเราะเเล้วเดินไป)
เราโดนเอาเปรียบสารพัด ช่วงโควิดที่ทำงานเราให้ work from home 1 เดือน พี่ๆพลัดกันหยุดคนละวันสบายใจกันจริงๆ
แต่เราไม่มีวันหยุดเลย ไม่ว่าใครจะหยุดใครจะอยู่เราก็ต้องเจาะกระดาษอยู่ดี ลึกๆก็ไม่อยากทำหรอกแต่ต้องจำใจทำ
จนกระทั่ง 8 เดือนมาคือหัวหน้าใหญ่มีงานมาให้ทำ ตอนนั้นโคตรดีใจอ่ะ งานได้ออกไปข้างนอก ได้ติดต่อประสาน
เป็นอะไรที่แบบชีวิตดูมีค่าอีกครั้ง ( เราลืมเล่าเรื่องหัวหน้าใหญ่ไป เขาจะข้างมาที่ทำงานเราเดือนละครั้ง เขาเป็นใจดีที่สุดตั้งแต่เข้ามาทำงานที่นี่)
เขาบอกว่า " งานตัวนี้มีเวลาให้ทำ 1 เดือนนะ ถ้าทำเสร็จงานก็หมดเเล้ว" งานตัวนี้ศึกษาเองเยอะหน่อยเพราะไม่มีคนสอน แต่รู้สึกโอเคนะ
งานออกมาก็ไม่ได้ทุเรศ เราพยายามทำให้ออกมาดีที่สุด เราทำงานเสร็จภายในเวลาที่เขากำหนดพอดี เมื่อครบ 1 เดือนหัวหน้าใหญ่กลับมารับงานกลับไป
เราลังเลว่าจะบอกเขาดีมั้ยกับสิ่งที่เราเจอในทุกๆวัน เราจึงตัดสินใจคุยกับหัวหน้าแต่ไม่กล้าบอกตรงๆเราแกล้งเป็นถามงาน
เราถามหัวหน้าใหญ่ว่า งานไม่มีแล้วจริงหรอค่า หนูไม่รู้จะทำอะไรต่อเลยค่ะ
หัวหน้า : ให้พี่ๆเขาสอนงานสิ อยากเรียนรู้อะไรก็บอกให้เขาสอน
เรา : หนูอยู่ที่นี่ไม่มีอะไรทำเลยค่ะ
หัวหน้า : เอ้า เเล้วทุกวันนี้ทำอะไรอยู่
เรา : เจาะกระดาษค่ะ
หัวหน้าใหญ่ทำหน้าตะลึงมาก เขาคงจะงง กับสิ่งที่เราบอก เขาใจดีมากๆเลย โคตรประทับใจอ่า
เขาเดินไปบอกพี่ๆว่า " ให้น้องทำอย่างอื่นบ้างนะ สงสารน้อง" จากนั้นเขาก็กลับ
พี่ๆก็ไม่สอนงานเราอยู่ดีบางที่ปล่อยให้เรานั่งหายใจทิ้งไปวัน ไม่ก็ให้เราเจาะกระดาษ จนบางทีน่าเบื่อมาก เราก็เอาโทรศัพท์หางาน กลายเป็นดูไม่ดีอีก
ว่าเล่นโทรศัพท์ขณะทำงาน ตอนนี้กำกลังจะเข้าเดือนที่ 9 แล้ว เราหางานใหม่ไม่ได้ เราไม่อยากอยูตรงนี้เลย ทำงานแบบไร้สาระ ไม่มีค่า ไม่มีความสุขเลย
ผู้อ่านเคยเจอเพื่อนร่วมงานแบบนี้มั้ยค่ะ หรือโดนทำงานอะไรแบบนี้หรือเปล่า ถ้าเคยเจอรับมืออย่างไรบ้างค่ะ
แบบนี้เรียกว่าไม่มีความสุขหรือเปล่าอ้า
เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา เล่าเลยแล้วกัน
เราเรียนจบตอนอายุ 23 ปี เราไปทำงานที่ที่นึง เราจบมาไม่ตรงกับสายงานที่เรียน ตอนนั้นคิดว่าทำๆไปก่อนเปลี่ยน
ทุกคนรู้มั้ยค่ะ เราเข้าไปทำงาน พี่ๆที่ทำงานให้ทำอะไร?? พี่ๆเขาให้เราเจาะกระดาษ (พอพี่เขาปริ๊นท์งานออกมาต้องเก็บเอกสารใส่แฟ้ม )
ตอนแรกๆคิดว่า เราพึ่งเข้ามาเขาคงให้ทำแบบนี้ก่อน...
พอเวลาผ่านไป 1 อาทิตย์ เราก็ยังคงเจาะกระดาษอยู่ ผ่านไปได้ 3 เดือนเราเจาะกระดาษอยู่ คือตอนนั้นไม่ได้ทำอะไรเลย ให้ทำแต่งานไม่ต้องใช้สมอง
รู้สึกไม่โอเคมากกก เพราะไม่ได้ความรู้ ตัวเงินตัวทอง อะไรเลย เราอยากจะลาออกมากแต่ออกไม่ได้เพราะที่บ้านเรามีหนี้สิน เงินเดือน
เราจึงต้องขายของด้วย ไม่งั้นไม่พอใช้แน่ๆๆ ขายได้ไม่นานก็แย่เพราะเศรษฐกิจไม่ดี คนเราไม่ใช้เงิน กลายเป็นเงินจมอยู่กับของ ง่ายๆพัง
ผ่านไป 5 เดือน เราก็ยังเจาะกระดาษอยู่ ที่ทำงานเราเป็นบริษัทเล็กๆมีพนักงาน 8 คน(รวมเราด้วย) พี่ๆทั้ง 6 คนให้เราเจาะกระดาษ
มีคนนึงไม่ใช้เราเจาะกระดาษแต่ก็ไม่สอนหรือให้ทำอะไร55555 เจอแบบนี้หัวเราะเเห้งๆ
บางวันหนักข้อหน่อยใช้ให้เราล้างจาน ใช้เราไปรับของข้างล่างบ้าง เห้ออ นี่ไม่ได้สมัครเป็นเเม่บ้านนะ
ตอนนั้นอยากจะลาออกมาก ไม่อยากทำอีกเเล้ว พี่ผู้หญิงคนนึงไม่รู้อะไรกับเรานักหนา
เราถามนางว่า " พี่ มีอะไรอยากอื่นให้หนูทำมั้ย "
นาง : ก็ไปเอาอีกกองมาเจาะเพิ่มสิ
เรา : ไม่ใช่อะพี่ อยากทำอย่างอื่นบ้าง
นาง : คนอย่างเธอ เจาะกระดาษน่ะดีแล้ว ช่วยไม่ได้เรียนไม่ตรงสายเอง (แล้วนางก็หัวเราะเเล้วเดินไป)
เราโดนเอาเปรียบสารพัด ช่วงโควิดที่ทำงานเราให้ work from home 1 เดือน พี่ๆพลัดกันหยุดคนละวันสบายใจกันจริงๆ
แต่เราไม่มีวันหยุดเลย ไม่ว่าใครจะหยุดใครจะอยู่เราก็ต้องเจาะกระดาษอยู่ดี ลึกๆก็ไม่อยากทำหรอกแต่ต้องจำใจทำ
จนกระทั่ง 8 เดือนมาคือหัวหน้าใหญ่มีงานมาให้ทำ ตอนนั้นโคตรดีใจอ่ะ งานได้ออกไปข้างนอก ได้ติดต่อประสาน
เป็นอะไรที่แบบชีวิตดูมีค่าอีกครั้ง ( เราลืมเล่าเรื่องหัวหน้าใหญ่ไป เขาจะข้างมาที่ทำงานเราเดือนละครั้ง เขาเป็นใจดีที่สุดตั้งแต่เข้ามาทำงานที่นี่)
เขาบอกว่า " งานตัวนี้มีเวลาให้ทำ 1 เดือนนะ ถ้าทำเสร็จงานก็หมดเเล้ว" งานตัวนี้ศึกษาเองเยอะหน่อยเพราะไม่มีคนสอน แต่รู้สึกโอเคนะ
งานออกมาก็ไม่ได้ทุเรศ เราพยายามทำให้ออกมาดีที่สุด เราทำงานเสร็จภายในเวลาที่เขากำหนดพอดี เมื่อครบ 1 เดือนหัวหน้าใหญ่กลับมารับงานกลับไป
เราลังเลว่าจะบอกเขาดีมั้ยกับสิ่งที่เราเจอในทุกๆวัน เราจึงตัดสินใจคุยกับหัวหน้าแต่ไม่กล้าบอกตรงๆเราแกล้งเป็นถามงาน
เราถามหัวหน้าใหญ่ว่า งานไม่มีแล้วจริงหรอค่า หนูไม่รู้จะทำอะไรต่อเลยค่ะ
หัวหน้า : ให้พี่ๆเขาสอนงานสิ อยากเรียนรู้อะไรก็บอกให้เขาสอน
เรา : หนูอยู่ที่นี่ไม่มีอะไรทำเลยค่ะ
หัวหน้า : เอ้า เเล้วทุกวันนี้ทำอะไรอยู่
เรา : เจาะกระดาษค่ะ
หัวหน้าใหญ่ทำหน้าตะลึงมาก เขาคงจะงง กับสิ่งที่เราบอก เขาใจดีมากๆเลย โคตรประทับใจอ่า
เขาเดินไปบอกพี่ๆว่า " ให้น้องทำอย่างอื่นบ้างนะ สงสารน้อง" จากนั้นเขาก็กลับ
พี่ๆก็ไม่สอนงานเราอยู่ดีบางที่ปล่อยให้เรานั่งหายใจทิ้งไปวัน ไม่ก็ให้เราเจาะกระดาษ จนบางทีน่าเบื่อมาก เราก็เอาโทรศัพท์หางาน กลายเป็นดูไม่ดีอีก
ว่าเล่นโทรศัพท์ขณะทำงาน ตอนนี้กำกลังจะเข้าเดือนที่ 9 แล้ว เราหางานใหม่ไม่ได้ เราไม่อยากอยูตรงนี้เลย ทำงานแบบไร้สาระ ไม่มีค่า ไม่มีความสุขเลย
ผู้อ่านเคยเจอเพื่อนร่วมงานแบบนี้มั้ยค่ะ หรือโดนทำงานอะไรแบบนี้หรือเปล่า ถ้าเคยเจอรับมืออย่างไรบ้างค่ะ