มนุษย์และลูกเต่า

ใครรู้บ้างว่าเป็นของใคร รู้ป่าด้วยอยู่ป่า รู้ธาราด้วยน้ำกว้าง รู้ไกลด้วยเป็นกลาง และรู้เมืองด้วยอยู่เมือง ไม่มีใครรู้หมด นับกำหนดอยู่เนืองเนือง รู้คิดมิขุ่นเคือง รู้จะเกิดตลอดกาล เคยมีหนังสือเล่มนี้

มนุษย์ในโลก เป้าหมายสูงส่งยิ่งใหญ่มีเพียงข้า โง่งมไร้จุดหมายมนุษย์โลกรวมใจเอกภาพ ถวิลรักษาโลกเผชิญหายนะ หมู่รุกขชาติพร้อมใจ ตะโกน " ก็หายณภัยเกิดกำเนิดจากมนุษย์ อย่างพวกเจ้ามิใช่หรือ? " &quo

" เวทีมนุษย์ละครเสรีภาพ ครึกโครมมโนคำรามเฉกสิงโต กูดีแน่แท้แต่หลังฉากอวิชชาร้อยรัด ลึกสุดหยั่งข้าดำรงชีวาโง่งม  เพียงหวังสัจธรรมแท้ บรรลุเลิศมนุษย์ เหนือดีชั่วเอย   "   

เราเห็นหมู่สัตว์นี้ ผู้ตกไปในอำนาจตัณหาในภพทั้งหลาย กำลังดิ้นรนอยู่ในโลก นรชนที่เลว ผู้ยังไม่คลายตัณหาในภพน้อยภพใหญ่ ร่ำไรอยู่ใกล้ปากมัจจุราช (พระผู้มีพระภาคตรัสว่า) พวกเธอจงดูหมู่สัตว์ผู้กำลังดิ้นร