อยากได้กำลังใจค่ะ

สวัสดีค่ะเราเป็นเด็กอายุ18 คิดเเล็วมันก็เด็กอยู่ดีนะคะ เรารู้สึกเริ่มว่าไม่มีใครรักเราเลย อยากอยู่คนเดียวประมาณป.4-5 มันจะเป็นเเค่ระยะสั้นๆที่เกิดขึ้น เราเกลียดตัวเองมาก ที่ต้องมาเจอเรื่องเเบบนี้เราโดยพ่อตีมาตั้งเเต่เด็กเลยค่ะ การตีไม่ใช่เเบบบ้านอื่น เราเหมือนโดนซ้อมบางทีกระดูกร้าวเเขนขาเขียว เเค่เราอยากทำไรในสิ่งที่เราอยากจะทำเเค่นั้นเอง บ้านเรามี4คนพี่น้องส่วนคนโตพี่ชายเราเเต่งงานออกไปเเล้ววเหลือเเค่3คนซึ่งมีพี่คนโต เราเป็นฝาเเฝดคนสุดท้อง เเม่มักจะให้ความสำคัญกับพี่คนโตกับเเฝดพี่มากกว่าเพราะเขาฉลาดกว่าเรา ได้อะไรที่เป็นสิ่งของมากกว่า จนเราก็เเอบน้อยใจนะคะที่เเม่เป็นเเบบนี้
เราเคยคิดที่จะออกจากบ้านหลายครั้งพยายามฆ่าตัวตายหลายครั้งเเต่ก็จะเสียใจถ้าทำเเล้วไม่มีทางย้อนเวลาได้ เราเคยไม่ตั้งใจเรียน โดดเรียน สูบบุหรี่มาเเต่เด็ก เราเคยทำให้พ่อเเม่เสียฝใจเเต่เราปรับตัวดีเเล้ว เเล้วเราก็พลาดท้องค่ะ ตอนนั้นมันฝังใจกับเรามากนะคะ เรารู้ตัวเเล้วว่าเราตั้งท้องมา5เดือนกว่า เเต่ไม่บอกพ่อเเม่ค่ะ เราเก็บไว้เพราะเราอยากจะดูเเลเขาเอง ถึงเรียนไม่จบก็ไม่เป็นไรค่ะ เเต่พอเเม่รู้ความจริงเขาบังคับให้เราเอาออก เพราะเขาอายชาบ้านค่ะ เเต่เราก็บอกนะคะว่า เราไม่อายเพราะนี่กำลังจะเป็นลูกของหนูเอง เเต่เราจะตัดลูกตัดเเม่เราเลยไปทำเเท้ง (ทำเเท้งที่โรงพยาบาลคองตันปลอดภัย100เปอร์เซ็น) เเล้วเเม่ก็ไม่เคยเลียวเเลลเราอีกเลย เราไม่อยากอยู่บนโลกนี้เเล้วค่ะไม่เคยได้กำลังใจอะไรกับครอบครัวเลยค่ะ