คือตอนเด็กพ่อเราเค้าเมาทุกวันเลย พอเมาทีไร เค้าจะมาหาเรื่องทะเลาะกับแม่ ตบตีแม่ถึงขันจะฆ่าให้ตายเลยก็ว่าได้ ไม่รู้ว่าเราเป็นลูกที่เนรคุณรึป่าว ตอนพ่อตีแม่มีอยู่ครั้งนึงที่รุนแรงสุดๆ เราเลยตัดสินใจหนีออกมาหลบที่เล้าไก่ แล้วสมัยนั้นบ้านเราไม่มีอะไรหรอกใช้คำว่าจนเลยก็ว่าได้เรายังเด็กมาก เราใช้โทรศัพท์แม่โทรหาตำรวจให้มาจับพ่อไป แต่มันคงเป็นปัญหาครอบครัวแหละมั้งเค้าเลยจับไปแล้วก็ปล่อยกับบ้าน ตอนที่จับพ่อไปเราส่งสารนะแต่ในความรู้สึกตอนนั้นคือให้พ่อไปกับตำรวจแล้วพวกเราจะปลอดภัย แต่สุดท้ายแล้ว ไม่เลยมันยิ่งไปฝังใจเค้า ว่าคนในครอบครัวแจ้งตำรวจจับเค้า ยิ่งทำให้เค้ากินเหล้าแล้วก็หาเรื่องมาทะเลาะกันแม่ทุกวัน ซึ่งในทุกวันนั้นเราไม่เคยมีความสุขเลย ต้องค่อยระแวงเลิกเรียนกับบ้านมาทุกครั้ง เราจะถามแม่ตลอดเลยว่าแม่วันนี้พ่อเมามั้ย ถ้าวันไหนพ่อไม่เมาเราดีใจมากเลย แต่ถ้าวันไหนพ่อเมากลับบ้านมาพ่อก็จะพูดหาเรื่องพอคนในบ้าน ถ้าไม่สนใจพ่อก็จะทุบข้าวของในบ้านเรียกร้องความสนใจจนลุกขึ้นมาลงไม้ลงมือกับแม่ ทุกวันที่แม่ทำกับข้าวอะไรไว้ บางครั้งเรากับพี่ไม่ได้กินพ่อเททิ้งทุบทิ้งหมด แล้ววันไหนเรากลับบ้านมาเจอสภาพบ้านที่พังข้าวของกระจัดกระจายนะ พ่อก็จะมาพูดกับพี่กับเราว่าดู ดูแม่ทั้งๆที่พวกเราก็รู้ว่าพ่อเป็นคนทำ เราเจอปัญหาเเบบนี้จนเราอยู่ม.3 พ่อคิดไงไม่รู้เลิกกินเหล้าแต่ถึงจะเลิกเหล้านิสัยที่ชอบหาเรื่อง เอาแต่ใจตัวเองทุกคนในบ้านต้องเชื่อฟังคำสั่งของพ่อใครในบ้านทำอะไรไม่เข้าตาพ่อ หรือทำผิดก็โดนด่าบ้างตีบ้างแล้วก็จะพรานหาแม่ตลอดว่าแม่เลี้ยงไม่ดีว่าแม่เข้าข้างบ้างหลายๆ อย่างสันหามาด่าแม่โทรศัพท์แม่นะทั้งๆที่เป็นปุ่มกดแล้วแม่เราเล่นไม่เป็นทำไรไม่เป็นเลยรับเป็นอย่างเดียวเบอร์โทรศัพท์ไรแม่ก็ไม่รู้แต่พ่อชอบหาว่าแม่มีชู้บ้าง ไปแอบมีไรกับคนอื่นบ้างดูถูกแม่หลายๆ อย่างแล้วพ่อก็จะชอบเช็คโทรศัพท์แม่พอเจอเบอร์แปลกๆหรือคนโทรผิดมาหรือโทรกลับไปเป็นผู้ชายรับทั้งก็เป็นคนรู้จักพ่อก็จะชอบทุบโทรศัพท์จนแม่ต้องเปลี่ยนโทรศัพท์บ่อยมากจนมาวันนึงแม่เห็นพ่อหึงไม่อยากทะเลาะเลยตัดผมสั้นเสมอหูเลยจากแต่ก่อนผมแม่เรายาวเกือบถึงก้นด้วยความที่แม่คิดว่าถ้าแม่ขี้แหร่พ่อก็จะเลิกหาเรื่องแต่ไม่เลยก็หาเรื่องปกติแถมเพิ่มมาคือว่าแม่ตัดผมตามใจชู้ทั้งๆที่แม่เราดีทุกอยากเหล้ายาไม่ยุ่งงานบ้านไม่ขาดทำกลับข้าวอร่อยมากด้วยไม่เคยยอมให้ลูกให้ผัวอดอยากกินอะไรแม่ทำให้กินหมด จนมาวันนึงบ้านเราได้เปิดร้านขายของชำในหมู่บ้านสักพักใหญ่ๆแม่ก็ขยายกิจการมาเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวก็ติดกับร้านขายของชำด้วยเพื่อหารายได้เสริมส่วนพ่อก็มีคนขายเส้นทางรถรับส่งนักเรียนให้ก็เลยได้ขับรถรับส่งนักเรียนส่วนพี่เราก็จบม.3แล้วก็หาทำงานเข็นผักในตลาดแล้วอยู่มาสุกพักพี่เราก็เก็บเงินไปแต่งเมียคนแรก อยู่ได้สักพักพี่เราก็ไล่หนี้ มีใหม่คนที่2 ก็ลูกติด2คน คนนี้ก็แม่แต่งให้ได้ไม่ถึงปีก็เลิกกัน คนที่3พี่ก็ทำตัวไม่ขยันเหมือนแต่ก่อนงานการไม่ทำเค้าเลยหนี้ไปกับรถมอไซค์ที่บ้าน1คันสองวันต่มาแม่เราสงสารเลยไปโอนรถมอไซค์คันนั้นให้แฟนพี่เราไปไว้ใช้ทุกวันนี้แฟนของพี่เราทั้งสามคนก็ยังโทรคุยเล่นกับแม่เราตลอดแต่พี่เราก็กลายเป็นชายโสดที่ไม่คิดว่าจะมีวี่แววจะหางานทำเลยจนพ่อชอบด่าว่าพี่ติดยาบ้างขายยาบ้างจนไม่รู้ว่าพี่คิดไรเลยก้าวขาเข้าไปยุ่งกับยาจริงๆแล้วพ่อก็โทษแม่เหมือนทุกครั้งว่าแม่ให้ท้ายลูกแล้วแม่เราขอให้พี่เลิกยุ่งแม่ก็ไปตามใช้หนี้ค้ายาให้พี่จนหมดพี่เราจากที่ไม่ชอบออกจากห้องกลัวบ้างระแวงว่าจะมีคนมาฆ่าบ้างก็กลับมาเป็นปกติแต่ยังไม่ทำงานเหมือนเดิมแต่หันมาหาปลาเก่งมากๆหาของป่าเก่งมากๆจนหลายๆคนชมให้แม่ฟังแต่เสียอยางเดียวคือตอนนี้อายุ26แล้วยังงอแงขอเงินแม่อยู่เลยพ่อก็ทำตัวดีขึ้นแต่ทุกคนในบ้านต้องทำไรให้ถูกใจเค้าเหมือนเดิมจนเราอยู่ม.4แม่เรามีน้องแล้วคลอดน้องเราเป็นผู้หญิงน่ารักเหมือนเรานี้แหละแล้วอยู่มาวันนึงเราอยู่ม.6คนที่มากินกาแฟที่บ้านทุกเช้าเค้ามาพูดแซวๆแม่ว่าพ่อมีเมียน้อยแม่ก็เริ่มจับพิรุศพ่อมาเลื่อยๆจนแม่จับได้ว่าพ่อมีเมียน้อยเรารู้สึกเสียใจมากจนทำไรไม่ถูกหนี้ออกจากบ้านไปอยู่บ้านป้าแล้วบอกป้าว่าห้ามบอกใครนึกเเล้วตอนนั้นเราไม่น่าหนี้ออกมาน่าจะอยู่กับแม่ให้กำลังใจแม่ช่วยแม่ดูแลน้องแต่เราหนีมาได้สัก1วันเราก็กลับบ้านแล้วช่วงนั้นเป็นช่วงสอบใกล้ปิดเทอมเราสอบเสร็จแม่เราก็หนีออกจากบ้านตอนนั้นคิดในใจอย่าวเดียวว่าแม่จะคิดสั้นแต่แม่เราเก่งมากแม่เราไม่คิดทิ้งพวกเราไปแม่แค่หนีไปทำใจอยู่ที่บ้านหลานแม่แล้วแม่ก็กลับมาแม่ให้พี่สาวของแม่มารับเรากับน้องไปอยู่ด้วยส่วนพี่เราไม่สนใจอะไีรเลยมันก็อยู่ของมันไปปกติพี่เรามองว่าแม่น่าจะเลิกๆกับพ่อไปเลยแต่พอเรามาอยู่บ้านป้าได้รู้ว่าแม่ไล่พ่อออกจากบ้านแล้วพ่อก็ออกจากบ้านขับรถมาหาเรากับน้องแล้วรับเรากับน้องกลับบ้านไปหาแม่ แต่คาวนี้กลับกันนะจากที่พ่อหาเรื่องแม่ กลับเป็นว่าแม่เป็นฝ่ายที่ใหญ่ที่สุดและน่ากลัวที่สุดสำรับพ่อเลยพ่อก็ง้อแม่แม่ให้อภัยพ่อแล้วพ่อก็เกร็งๆไม่กล้ามองหน้าลูกเมียเหมือยแต่ก่อนจนเวลาผ่านไปทุกอย่างก็เริ่มคลี่คลายทุกอย่างก็ดีขึ้น แต่ก่อนจะเกิดเรื่องแม่ได้สร้างบ้านให้พี่สะใภ้คนแรกแล้วพี่เรากับพี่สะใภ้ก็เลิกกับไปแต่บ้านหลังนี้พ่อก็สร้างจนเสร็จโดยช่วยกันทำแทบจะไม่ได้จ่างคนอื่นเลยหาซื้อเครื่องมือทำกันเองทุกอย่างจนบ้านเสร็จสมบูรณ์ถึงได้มีเรื่องแย่ขึ้น แล้วพอทุกอย่างดีขึ้นพ่อเราก็กลับมาใหญ่ที่สุดในบ้านเหมือนเดิมแต่ดีกว่าเดิม แล้วตัวเราเองได้เข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ ข่าวทางบ้านก็ดีทุกคนน่ารัก แล้วพอเราอยู่ปี3พ่อเราติดโทรศัพท์มากถึงขั้นอยู่แต่กลับโทรศัพท์ แม่เราก็ทำงานหนักถึงคนที่บ้านจะช่วยแม่ทำเราก็รู้สึกว่าแม่ทำหนักอยู่คนเดียวพี่ก็กว่าจะใช้ได้ให้ออกมาฟันฟืนไว้ใส่หม้อก๋วยเตี๋ยวก็ยากเวลาแม่เล่าให้ฟังว่าทำไรบ้างเรารู้สึกว่าไม่อยากเรียนเเล้วรับรุ้ได้เลยว่าเเม่เหนื่อยบอกให้แม่เลิกขายเตี๋ยวขายแต่ของในร้านพอก็ไม่พอใช้ไหนจะภาระเรา ภาระพี่ที่ออกรถมาแต่ไม่มีปัญญาส่งเเล้วงานไม่ทำขอแต่เงินแม่เติมเน็ตอยากได้โทรศัพท์ก็งอแงค่ารถก็ให้แม่กับพ่อส่ง ไหนจะน้องที่กำลังเรียน ในช่วงปิดเทอมใหญ่ของทุกปีเราก็จะไปหาเข้าทำงานในโรงงานซึ่งได้เงินเยอะนะทำโอที ทำวันอาทิตย์ก็ได้เพิ่มเป็น2แรงค่าเทอมเราก็ช่วยแบ่งเบาแม่ปิดเทอมที่เราเคยทำมีเทอมนึงเราได้เยอะมากเกือบ5หมื่นเราเลยช่วยค่าไฟแม่แล้วก็จ่ายค่าเทอมเราค่าหอพักที่ต้องเช่าไว้ แล้วก็ได้ค่ากินเกือบ2เดือนเลยที่ไม่ให้แม่ส่งมาแต่แม่ก็ส่งถาทำไมแม่ส่งมาแม่บอกตอนมีเงินส่งๆเข้าบัญชีไว้แล้วก็ประหยัดๆใช้เอา ส่วนพี่เราก็จะชอบงอนแม่ว่าสนใจแต่เรา แม่ก็บอกพี่ว่าก็น้องเรียน พี่เราได้ไปสมัครงานโรงที่เราเคยทำก็ขอตังเเม่ไปวันละ200แม่ต้องมาปลุกไปทำงานทุกวันรถจะมาจอดหน้าบ้านตี4.45ทุกวันพี่ก็จะไม่ตื่นคือพี่เราทำงานนะไม่ถึง1เดือนก็ออกมาอยุ่บ้านเหมือนเดิมจนอยู่มาวันนึงเราอยู่ปี4แล้วตอนนี้กำลังจะฝึกงานด้วยนัองโทรมาเล่าให้ฟังบ้าง แม่โทรมาเล่าบ้างกลับบ้านไปเห้นเองบ้างแต่ก็ไม่พูดไรเค้าโทรมาบอกว่าพ่อติดโทรศัพท์จนไม่สนใจอะไรเลยหายใจเข้าออกมีแต่โทรศัพท์เลยก้ว่าได้ถามว่าช่วยงานบ้านมั้ยช่วยอยู่แต่ช่วยไม่มากเท่าที่ควรจะทำน้องก็บอกเห็นพ่อคุยกับผู้หญิงบ้างเห็นรูปผู้หญิงในโทรศัพท์พ่อบ้าง พี่ตอนนี้ก็งอแงอยากได้โทรศัพท์ใหม่ พ่อว่าจะเอาเครื่องพ่อให้ก็ไม่ให้กล้วความลับหลุดมั้ง น้องก็งอแงเอาแต่ใจมากๆ พ่อก็เอาแต่ใจชวนทะเลาะ แล้วแม่ก็เป็นที่รองรับอารมณ์ของพ่อสุดๆเลยจนสงสารแม่มากตอนนี้ ในใจเราคิดนะว่าจากพ่อที่ด่าแม่หาว่าแม่มีชู้แม่ไ่ม่ดีหลายๆอย่างพ่อไม่เคยดูตัวเองเลยอะไรๆก็ว่าแต่ตัวเองถูกตลอดแถมยังเป็นฝ่ายนอกใจเองอีกด้วย พอเราถามไปนะว่าพ่อมีเมียน้อยอีกหรอก็ไม่ปฎิเสธด้วยนะยอมรับแบบติดตลกจนเราร้องไห้ก็ยังไม่บอกว่าไม่มีแต่ยอกรับสะงั้นปัญหาเราเยอะเนอะกดดันรู้สึกแย่ไปหมดรุ้สึกว่าทำไมครอบครัวเราถึงไม่รักกันเหมือนครอบครัวคนอื่นๆแต่ก็ยอมใจแม่นะอยู่กับพ่อจนมาถึงทุกวันนี้จะ30ปีแล้วนะแม่ไม่เคยอยากให้ครอบครัวแตกแยกจากกันพ่อไปทางแม่ไปทางเคยถามนะแม่บอกกลัวลูกกำพร้ากันรักแม่ที่สุดเรียนจบจะรับภาระแทนแม่ให้แม่พักผ่อนอยู่บ้านเราหาเงินส่งให้ใช้ไม่ขาดมือช่วยภาระหนี้สิน หาอาชีพให้พี่ ส่งน้องเรียนให้จบ สร้างหลักให้ตัวเองมีบ้านมีรถมีเงินแล้วเราค่อยคิดจะคู่ครองที่คิดว่าดีแล้วแหละถ้าไม่ดีหรือหาดีๆไม่ได้ก็จะไม่มีเพราะกลัวเจอภาระมากกว่าเจอคนช่วยสร้างอนาคต