ไม่รู้จะทำยังไง เพราะเราไม่ปกติเหรอ

ผมเป็นพนักงานขายยอดขายสินค้าค้างสต๊อกผมไม่ได้ผมต้องผลักดันสินค้าที่ขายไม่ออกให้ได้ภายในสิ้นเดือนนี้ไม่งั้นทุกวันเสาร์ผมต้องออกไปอธิบายสินค้าต่อหน้าพนักงานคนอื่นทุกคนว่าทำไมสินค้าถึงขายไม่ได้ผมเป็นคนตื่นคนแค่คิดว่าต้องไปยืนต่อหน้าทุกคนก็เหงื่อแตกใจสั่นผมคิดไม่ออกว่าจะต้องพูดยังไงผมกลัวการต้องออกไปพูด ผมเรียบเรียงคำพูดไม่เป็น บุคลิกของผมเหมือนคนไม่เต็มบาทเงอะงะๆเวลาเดินตัวจะโยกทุเรศมากเคยเห็นตัวเองในกล้องวงจรปิด เสียงพูดของผมน้ำเสียงก็เหมือนคนเอ๋อๆเคยลองอัดเสียงตัวเองฟังดู ในเวลาปกติผมเป็นคนที่มีคนพูดมาก็ชอบขานตอบเขา หือ หา จนโดนล้อเลียนบ่อยๆคนก็บอกว่าเราเป็นพูดถามคำตอบคำ หัวช้าดักดานไม่สามารถพัฒนาวิธีพูดขายของการคุยกับลูกค้าไม่คล่องซักที แก้นิสัยเกร็งไม่ได้ ผมคิดว่าผมขอลาออกดีกว่าออกไปพูด ผมคิดว่าตัวเองเป็นคนไม่ปกติ ขนาดพิมพ์กระทู้นี้ยังต้องแก้แล้วแก้อีกใช้เวลาตั้งนาน ตอนนี้ผมเป็นกังวลรู้สึกทุกข์ตลอดเวลาไม่รู้จะทำยังไงแต่ก็ยังมานั่งเล่นเกมเล่นเน็ทที่เป็นงานอดิเรกเพื่อที่จะให้ไม่คิดถึงมันทั้งๆที่ในใจคิดอยากตาย ผมเคยไปหาหมอตั้งแต่อายุ17ได้ยามากิน ยิ่งกินก็ยิ่งต้องกินเยอะขึ้นเรื่อยๆเพราะฤทธิ์ยาไม่พอให้ง่วงหลับได้จนถึงที่สุดวันนึงทำงานอยู่ขับรถกลับจากที่ทำงานดื้อๆในหัวไม่เหลือความคิดอะไรเลยนอกจากความว่างปล่าวกลับถึงบ้านก็แกะยาทั้งหมดที่มีทุกเม็ดยัดใส่ปากที่จริงจะเอาถุงพลาสติกคุมหัวด้วยให้ขาดอากาศแต่ไม่กล้ากลัวตาย ผมนี่มันขี้ขลาดจริงๆคิดที่จะอยากตายแบบสบายๆ พ่อแม่พี่ผมไม่เคยมีใครมีอาการเป็นเหมือนผมเลยผมเคยถามคนในบ้านดูก็มีแค่นองของยายผมที่มีอาการคล้ายๆโรคประสาท ผมเกลียดความซวยของผม ผมเกลียดตัวเองที่เป็นตัวผม คนอย่างผมมันควรตายๆไปซะหรือไม่ก็หายๆไปจากโลกนี้ หนีความอับอายที่เป็นอยู่เกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้ ในหัวมีความคิดว่าครั้งนี้ว่าผมต้องไปแล้ว จะผัดวันประกันพรุ่งไม่ได้เพราะเหมือนจะรู้ฉากจบของตัวเองดีรู้ว่าตัวเองเป็นยังไงแล้วจะรออะไร แตวันถัดมาพี่ชายแวะมาหาที่บ้านแล้วซื้อของกินมาฝาก ใจเราก็ไม่อยากให้เขาเจอเหตุการณ์ที่เราฆ่าตัวตายแบบนั้นอีกหรอกก็เลยคิดว่าจะพยายามอดทนอีกทีดูจนถ้าเกิดออกจากงานแล้วหางานใหม่ไม่ได้ค่อยว่ากันอีกที.