สวัสดีค่ะ
ตอนนี้เราอายุ22ปีคือเรื่องมันเกิดขึ้นตอนที่เราเรียนปวส1 ตอนนั้นเราอายุประมาน19ย่าง20ปี คือในชีวิตของเราเราไม่เคยมีแฟนคะไม่เคยเลยจริงๆนะคะ มีแค่แอบๆชอบบ้างแต่ไม่เคยมาถึงจุดที่เรียกว่าแฟน
เข้าเรื่องเลยนะคะ
คือเราเรียนอยู่โรงเรียนแห่งหนึ่งตั้งแต่ปวช1-3 คือเราชอบโดนเพื่อนๆล้อว่าเราชอบพี่ที่อยู่ในโรงเรียนอะคะคือพ่อแม่เขาทำงานที่โรงเรียน แต่คือเราไม่ได้ชอบนะคะจนเราขึ้นปวส1แม่ของพี่คนนี้มาติดต่อเราคะเหมือนพี่เขาต้องทำงานส่งอาจารเลยจะเอาธุรกิจของเราไปเป็นโปรเจคอะไรประมานนี้นะคะเราก็เลยตัดสินใจแอดfacebookพี่คนนี้ไปค่ะ สรุปเราคุยกันทุกวันๆๆจนเรารู้สึกว่าเราชอบพี่คนนี้มากเราคุยกันหลายเดือนคะเราเคยขอเขาตั้งสถานะในfacebook แต่คือเขาไม่รับค่ะจนมาวันเกิดของเราเขาเป็นคนขอเอง คือมันดีใจมันบอกไม่ถูกรู้แค่ว่าคนนี้แหละใช่เลยด้วยนิสัยของเขาด้วยนะคะ เราเริ่มคบหากันมา เรื่อยๆคะ คือเขาเป็นคนติดเกมมาก ตอนเราคบกันแรกๆคือมันจะมีแอปวอเลตของทรูใช่มั้ยคะคือแบบเราเป็นคนที่แบบใจปล้ำคือเราก็ถามเขาอยากเติมเกมไหมอะไรแบบนี้แรกๆเราก็เติม50บาท และคือหลังๆเหมือนเขาชวนเราเล่นเกมrovซึ่งเราขายของมาแล้วคือเราอยากจะนอนเล่นนอนฟังเพลงมากกว่ามานั่งเล่นเกมมั้ย
จนสุดท้ายมันก็เกิดเป็นข้อแรกเปลี่ยนคือ
1.เราต้องเติมวอเลตให้เขาวันละ200
2.ถ้าเราไม่อยากเล่นเกมเราต้องพิเศษวอเลตให้เขา250-300
คือตอนนั้นเราก็ไม่คิดอะไรนะคะคือแบบว่าเหมือนเราก็คิดว่าให้คนที่เรารักคือช่วงนั้นรักจนไม่ลืมหูลืมตา
คือพื้นฐานของเรา เราขายของเราได้เงินวันละ200ค่ะแต่เรามีเก็บนะคะ จนเราทำแบบนี้ไปเรื่อยๆจนหลังๆเราพูดตรงๆเลยนะค่ะว่าเงินเราเริ่มหมด เราถึงมาคิดได้ว่า เฮ้ยยเราทำแบบนั้นไปเพื่อ!!!!!!
ใช่ค่ะเราเริ่มทะเลาะกันแต่คือในใจตอนนั้นมันก็โกรธที่เราบอกว่าเราไม่มีอะไรจะให้ขนาดนี้แล้วเขายังไม่เข้าใจเรา และแล้วเราก็ใจอ่อนก็คือต้องหามาให้คือเราอยากประคับประคองมันไปให้นานที่สุด จนมันก็วนกลับมาวันที่เราทะเลาะกันเรื่องเดิมๆเรื่องเงิน เรื่องเกม เราโมโหนะคพจนบางทีเราก็พูดไปว่า เรายังไม่เคยได้อะไรจากเธอเลยแม้แต่อย่างเดียวแต่เราก็โดนสวนกลับมาว่าวันที่เราเรียนจบปวสเขาก็โอนเงินให้เรา2000 คือเราก็คิดนะคะ2000มันคือเงินของเรานะที่เราให้เขาทุกๆวันไม่ใช่หรอ หรืออะไรยังไง แล้วอีกเรื่องคือตอนทะเลาะกัน เขาไม่เคยง้อเราเลยค่ะแม้แต่ครั้งเดียวจริงๆๆๆ จนบางทีเราก็มานั้งคิด สิ่งที่เราทำไปทุกอย่างคือมันไม่เคยมีค่าเลยหรอ เวลาเขาอยากกินอะไรนะคะคือเขาจะโทรให้เราซื้อไปให้ เรียกได้ว่าวันเว้นวันเลยค่ะ ระยะทางจากบ้านเราไป หาเขา ประมาน 5.9กม (แอบดูในgooglemapมาค่ะ) คือสำหรับเรามันก็แบบเออแค่นี้เอง เพื่อคนที่เรารักเราก็ทำได้คือตอนนั้นก็รักหัวปักหัวปำจริงๆ จนเราคบปีที่2 เราเริ่มไม่ไหวกับทุกอย่างแล้วจริงๆ จากรัก เราเริ่มเบื่อ เราเริ่มคิดว่า เราทำไปทำไม ทำไมเพื่อนเรามีแฟนเราไม่เหนเพื่อนเราต้องทำแบบนี้ให้แฟน ใช่ค่ะแล้วมันก็เริ่มวนมาทะเลาะกัน จนเราทนไม่ไหวจริงๆ เราขอเลิก ครั้งนี้คือเราก็แอบเศร้านิดหน่อยนะค่ะ แต่คือมันไม่ได้ฟูมฟายแบบทุกครั้งที่ผ่านมา พอมันหลุดจากตรงนั้นมาได้คือทุกอย่างมันดูง่ายไปหมด ทุกวันนี้เรามีความสุขดีคะ เราเจอคนที่เราไม่ต้องทำอะไรแบบนี้ให้เขากลับเป็นเขาที่ทำให้เราแต่เราไม่เคยทำนิสัยแบบแฟนคนแรกของเรานะคะ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ
ถ้าพิมพ์วกวนไปขอโทดด้วยนะคะ
ประสบการณ์มีแฟนครั้งแรก(มันแย่มากๆ)
ตอนนี้เราอายุ22ปีคือเรื่องมันเกิดขึ้นตอนที่เราเรียนปวส1 ตอนนั้นเราอายุประมาน19ย่าง20ปี คือในชีวิตของเราเราไม่เคยมีแฟนคะไม่เคยเลยจริงๆนะคะ มีแค่แอบๆชอบบ้างแต่ไม่เคยมาถึงจุดที่เรียกว่าแฟน
เข้าเรื่องเลยนะคะ
คือเราเรียนอยู่โรงเรียนแห่งหนึ่งตั้งแต่ปวช1-3 คือเราชอบโดนเพื่อนๆล้อว่าเราชอบพี่ที่อยู่ในโรงเรียนอะคะคือพ่อแม่เขาทำงานที่โรงเรียน แต่คือเราไม่ได้ชอบนะคะจนเราขึ้นปวส1แม่ของพี่คนนี้มาติดต่อเราคะเหมือนพี่เขาต้องทำงานส่งอาจารเลยจะเอาธุรกิจของเราไปเป็นโปรเจคอะไรประมานนี้นะคะเราก็เลยตัดสินใจแอดfacebookพี่คนนี้ไปค่ะ สรุปเราคุยกันทุกวันๆๆจนเรารู้สึกว่าเราชอบพี่คนนี้มากเราคุยกันหลายเดือนคะเราเคยขอเขาตั้งสถานะในfacebook แต่คือเขาไม่รับค่ะจนมาวันเกิดของเราเขาเป็นคนขอเอง คือมันดีใจมันบอกไม่ถูกรู้แค่ว่าคนนี้แหละใช่เลยด้วยนิสัยของเขาด้วยนะคะ เราเริ่มคบหากันมา เรื่อยๆคะ คือเขาเป็นคนติดเกมมาก ตอนเราคบกันแรกๆคือมันจะมีแอปวอเลตของทรูใช่มั้ยคะคือแบบเราเป็นคนที่แบบใจปล้ำคือเราก็ถามเขาอยากเติมเกมไหมอะไรแบบนี้แรกๆเราก็เติม50บาท และคือหลังๆเหมือนเขาชวนเราเล่นเกมrovซึ่งเราขายของมาแล้วคือเราอยากจะนอนเล่นนอนฟังเพลงมากกว่ามานั่งเล่นเกมมั้ย
จนสุดท้ายมันก็เกิดเป็นข้อแรกเปลี่ยนคือ
1.เราต้องเติมวอเลตให้เขาวันละ200
2.ถ้าเราไม่อยากเล่นเกมเราต้องพิเศษวอเลตให้เขา250-300
คือตอนนั้นเราก็ไม่คิดอะไรนะคะคือแบบว่าเหมือนเราก็คิดว่าให้คนที่เรารักคือช่วงนั้นรักจนไม่ลืมหูลืมตา
คือพื้นฐานของเรา เราขายของเราได้เงินวันละ200ค่ะแต่เรามีเก็บนะคะ จนเราทำแบบนี้ไปเรื่อยๆจนหลังๆเราพูดตรงๆเลยนะค่ะว่าเงินเราเริ่มหมด เราถึงมาคิดได้ว่า เฮ้ยยเราทำแบบนั้นไปเพื่อ!!!!!!
ใช่ค่ะเราเริ่มทะเลาะกันแต่คือในใจตอนนั้นมันก็โกรธที่เราบอกว่าเราไม่มีอะไรจะให้ขนาดนี้แล้วเขายังไม่เข้าใจเรา และแล้วเราก็ใจอ่อนก็คือต้องหามาให้คือเราอยากประคับประคองมันไปให้นานที่สุด จนมันก็วนกลับมาวันที่เราทะเลาะกันเรื่องเดิมๆเรื่องเงิน เรื่องเกม เราโมโหนะคพจนบางทีเราก็พูดไปว่า เรายังไม่เคยได้อะไรจากเธอเลยแม้แต่อย่างเดียวแต่เราก็โดนสวนกลับมาว่าวันที่เราเรียนจบปวสเขาก็โอนเงินให้เรา2000 คือเราก็คิดนะคะ2000มันคือเงินของเรานะที่เราให้เขาทุกๆวันไม่ใช่หรอ หรืออะไรยังไง แล้วอีกเรื่องคือตอนทะเลาะกัน เขาไม่เคยง้อเราเลยค่ะแม้แต่ครั้งเดียวจริงๆๆๆ จนบางทีเราก็มานั้งคิด สิ่งที่เราทำไปทุกอย่างคือมันไม่เคยมีค่าเลยหรอ เวลาเขาอยากกินอะไรนะคะคือเขาจะโทรให้เราซื้อไปให้ เรียกได้ว่าวันเว้นวันเลยค่ะ ระยะทางจากบ้านเราไป หาเขา ประมาน 5.9กม (แอบดูในgooglemapมาค่ะ) คือสำหรับเรามันก็แบบเออแค่นี้เอง เพื่อคนที่เรารักเราก็ทำได้คือตอนนั้นก็รักหัวปักหัวปำจริงๆ จนเราคบปีที่2 เราเริ่มไม่ไหวกับทุกอย่างแล้วจริงๆ จากรัก เราเริ่มเบื่อ เราเริ่มคิดว่า เราทำไปทำไม ทำไมเพื่อนเรามีแฟนเราไม่เหนเพื่อนเราต้องทำแบบนี้ให้แฟน ใช่ค่ะแล้วมันก็เริ่มวนมาทะเลาะกัน จนเราทนไม่ไหวจริงๆ เราขอเลิก ครั้งนี้คือเราก็แอบเศร้านิดหน่อยนะค่ะ แต่คือมันไม่ได้ฟูมฟายแบบทุกครั้งที่ผ่านมา พอมันหลุดจากตรงนั้นมาได้คือทุกอย่างมันดูง่ายไปหมด ทุกวันนี้เรามีความสุขดีคะ เราเจอคนที่เราไม่ต้องทำอะไรแบบนี้ให้เขากลับเป็นเขาที่ทำให้เราแต่เราไม่เคยทำนิสัยแบบแฟนคนแรกของเรานะคะ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ
ถ้าพิมพ์วกวนไปขอโทดด้วยนะคะ