พ่อแม่ไม่อนุญาตให้ไปไหนเลยค่ะ เราเห็นเพื่อนเราไปเที่ยวด้วยกัน เลิกเรียนก็ไปกินหมูกระทะหรือชาบูด้วยกัน เราอยากไปบ้าง แม่เราบังคับให้เลิกเรียนปุ๊ปกลับบ้าน เราเลยไม่ได้สนิทกับเพื่อนมาก ถ้าจะไปเที่ยวกับเพื่อนก็คือไปได้แค่ห้างๆนึง แต่ต้องเป็นตอนที่แม่ำปทำธุระที่นั่น ระหว่างทำธุระเราก็เอาเวลานั้นอยู่กับเพื่อน แค่เซเว่นหน้าปากซอยยังไม่ให้ไปเลยค่ะ วันนี้เราบอกแม่ว่าจะไปห้างนะ เราจะไปเองเพราะอยากรู้วิธีขึ้นรถสองแถว ตอนแรกแม่บอกให้นะคะ พอลงมากินข้าวพ่อก็ว่าเรา และก็ถามทำไมไม่เอาพี่เราไปด้วย สรุปพอเถียงได้สักพักเราก็จะออกจากบ้านแล้วค่ะ แม่ก็เดินมาบอกว่าถามเพื่อนสิ้ว่าไปนครปฐมกับทีาบ้านแทนได้ไหม สรุปเพื่อนก็ต้องมากับเรา เรามีเพื่อนอีกคนอยู่บ้านใกล้ๆกันแต่อยู่คนละซอย แค่ขอไปกินหมูกระทะบ้านเพื่อนก็ไม่ให้ไป งานบ้านทุกอย่างเราก็ทำ กิจการงานที่บ้านเราก็ช่วย แต่กลับไม่ให้อิสระอะไรกับเราเลย ทุกคนว่ามันเกินไปมั้ยคะ

แล้วปกติพ่อแม่ก็ไม่ให้เงินนะคะถ้าไปกับเพื่อน(ที่ไปห้างตามที่อธิบายข้างบน) วันนี้เราถามเพื่อนเรื่องแบบนี้ เพื่อนเราแม่เขายอมปล่อยค่ะ ไปรร.เองตอนป.6 ได้ไปกินข้าวหลังเลิกเรียนกับเพื่อน ไปเที่ยวกับเพื่อนวันหยุด กลับบ้านดึกได้ ไปเที่ยวต่างประเทศ/ตจว.กับเพื่อนโดยไม่มีพ่อแม่ แต่เพื่อนคนนี้ของเราเป็นคนดีนะคะไม่ได้ไปมั่วอะไร

เราก็แค่อยากมีชีวิตเหมือนคนอื่นบ้าง อยากลองไปเที่ยวกับเพื่อนจริงๆสักครั้งในชีวิต เราไม่เคยนั่งวินมอไซ รถเมล์ หรือแท็กซี่คนเดียวเลยค่ะ พ่อแม่ไม่อนุญาต เราว่ามันเป็นการทำร้ายเราทางอ้อม เพราะเราไปไหนเองไม่เป็นเลยค่ะ แถมไม่มีความสุขอีก เราอยากใช้ชีวิตวัยรุ่นให้เต็มที่ แต่นี่ม.ปลายแล้วยังไม่ได้เริ่มสักอย่าง กลับกลายเป็นว่าเพื่อนเราน้อย ไม่กล้าตัดสินใจอะไรเองเพราะไม่เคย เราอยากหลุดพ้นจากวงจรบ้าๆนี่


ห้องนอนเราก็นอนห้องเดียวกับพ่อแม่ค่ะ จิงๆที่บ้านก็ไม่ได้จนนะคะ มีธุรกิจมีรถหลายคัน มีบ้านหลายหลัง มีบ้านให้คนเช่า แต่ก็เป็นแบบนี้ คืออึดอัดมากค่ะ พอพูดเรื่องนี้ก็โดนด่าตะคอกมาตลอด ท้อมาก

ทุกคนคิดว่ามันเกินไปมั้ยคะ