คือเรา ณ ตอนนี้อยู่สก็อต อายุ13 มาเรียนเพราะปากผลอย คือเล่าก่อนพ่อเสียตอนเเรกพ่อจะให้มาเรียนที่นี้ตั้งเเต่8ขวบเเล้ว(พ่อเป็นคอนสก็อต) เเต่พ่อเสียตอนนั้นพอดี ส่วนป้าเราก็ได้สามีเป็นคนสก็อต เเล้วเราได้มาเที่ยวตอนอายุ12ก่อนกลับเค้าถามเราว่าอยากเรียนที่นี้ไหม เราคิดว่าเขาพูดเล่นก็เลยบอกอยาก+กลับเคยพูดเล่นๆกับป้าถ้ามาเรียนที่นี่จะเป็นไง ก่อนกลับ3-4วัน อยู่ลุงเขาก็คุยเรื่องนี้กลับป้าเเล้วเขาก็ไปคุยกัน2คน เเล้วป้าก็บอกว่าเขาจะขอเเม่
เเต่งงาน เราก็งงๆ เเต่เเม่ก็ok เราก็ไม่คิดอะไร เราคิดว่าเเม่คงทำเพราะอยากให้เราได้ดี เเต่เหมือนเค้ารักกันจริง เรายอมรับนะว่าเราเห็นเเก่ตัวคือเราไม่ชอบเวลาเขาหอมเเม่หรือกอดอ่ะเราก็รักพ่อเรามาก แต่ เมื่อเกิดโควิด เราก็หยุดยาว+กับเซงๆ เลยดูซีรี่ย์ดูหนังดูละครเยอะมาก จนคนพบตัวเองว่าเราอยากทำแบบนี้อยากเป้นเเบบนี้(ก็อยากเป็นดารา) +กับ เราก็ไม่ได้เก่งภาษามากพอเอาตัวรอดไปวันๆ เรียนก็ไม่รู้เรื่อง มันเหนื่อยมากนะกับการใช้ชีวิตในที่ๆไม่ใช่ที่ของเราไม่ใช่ภาษาของเรา เเถมคุยกับเพื่อนก็ไม่รู้เรื่อง การที่เราจะเขาใจบทเรียน เราต้องเขาใจภาษาก่อนป่าวว่ะ อยู่มันจะมายัดๆให้เลยมันเหนื่อยนะเว้ย เซ้งนะเว้ย บางทีก็เหนื่อยจนน้ำตาไหลเเบบไม่มีอะไรมากั้น เราคิดถึงเพื่อนคิดถึงทุกอย่าง เราคิดว่านี่มันไม่ใช่ที่ของเรา
สรุปเลยคือ เราควรทนเรียนต่อ7ปีในสิ่งที่ไม่ชอบไม่ใช่ เเต่ทำไว้เพื่อเเห้วดารา หรือคุยกับเเม่เปิดใจกลับไทยทำตามความฝันทิ้งเงินเป็นเเสนของลุงคนนี้เพื่อทำตามความฝัน
ป.ล ขอบคุณที่มาอ่านความเห็นเเก่ตัว ความเครียดของเรา ขอบคุณที่มาช่วยออกความเห็น
คือเราต่อเลือกระหว่าง "เรียนอีก7ปีในสิ่งที่ไม่ชอบ" กับ "กลับไทยทำในสิ่งที่ฝันทิ้งเงินเเสนของคนใจดีคนหนึ่ง" ช่วยคิดหน่อยนะคะ.......
ควรเลือกทำในสิ่งที่พ่อเเม่ต้อการ หรือ ทำตามฝัน
เเต่งงาน เราก็งงๆ เเต่เเม่ก็ok เราก็ไม่คิดอะไร เราคิดว่าเเม่คงทำเพราะอยากให้เราได้ดี เเต่เหมือนเค้ารักกันจริง เรายอมรับนะว่าเราเห็นเเก่ตัวคือเราไม่ชอบเวลาเขาหอมเเม่หรือกอดอ่ะเราก็รักพ่อเรามาก แต่ เมื่อเกิดโควิด เราก็หยุดยาว+กับเซงๆ เลยดูซีรี่ย์ดูหนังดูละครเยอะมาก จนคนพบตัวเองว่าเราอยากทำแบบนี้อยากเป้นเเบบนี้(ก็อยากเป็นดารา) +กับ เราก็ไม่ได้เก่งภาษามากพอเอาตัวรอดไปวันๆ เรียนก็ไม่รู้เรื่อง มันเหนื่อยมากนะกับการใช้ชีวิตในที่ๆไม่ใช่ที่ของเราไม่ใช่ภาษาของเรา เเถมคุยกับเพื่อนก็ไม่รู้เรื่อง การที่เราจะเขาใจบทเรียน เราต้องเขาใจภาษาก่อนป่าวว่ะ อยู่มันจะมายัดๆให้เลยมันเหนื่อยนะเว้ย เซ้งนะเว้ย บางทีก็เหนื่อยจนน้ำตาไหลเเบบไม่มีอะไรมากั้น เราคิดถึงเพื่อนคิดถึงทุกอย่าง เราคิดว่านี่มันไม่ใช่ที่ของเรา
สรุปเลยคือ เราควรทนเรียนต่อ7ปีในสิ่งที่ไม่ชอบไม่ใช่ เเต่ทำไว้เพื่อเเห้วดารา หรือคุยกับเเม่เปิดใจกลับไทยทำตามความฝันทิ้งเงินเป็นเเสนของลุงคนนี้เพื่อทำตามความฝัน
ป.ล ขอบคุณที่มาอ่านความเห็นเเก่ตัว ความเครียดของเรา ขอบคุณที่มาช่วยออกความเห็น
คือเราต่อเลือกระหว่าง "เรียนอีก7ปีในสิ่งที่ไม่ชอบ" กับ "กลับไทยทำในสิ่งที่ฝันทิ้งเงินเเสนของคนใจดีคนหนึ่ง" ช่วยคิดหน่อยนะคะ.......