“เราลองห่างกันดูมั้ย” ประโยคจากแฟนบอกมาทั้งที่อยู่ห่างกันจากโคราชถึงจังหวัดชลบุรี
ในใจเราก็คิดขึ้นมาทันที “โอ้ววว นี่คงยังห่างไม่พอใช่มั้ยนะ”
.
คบกันมาเข้าปีที่ 2 ก่อนเลิกกัน อยู่กับแฟนคนละจังหวัด เจอกันเดือนละ 1-2 วัน
.
เกริ่นก่อน ที่บ้านเราเป็นครอบครัวที่ค่อนข้างจะห่วงเรา และไม่ต้องการให้เราไปสนิทสนมกับแฟนมากเกินไป (เช่น ไม่ให้ไปเที่ยวต่างจังหวัดแค่สองคนให้ไปกันเป็นกลุ่มเพื่อน) แต่ถ้าแฟนจริงใจและบริสุทธิ์ใจกับเราเขาสนับสนุนเต็มที่ ซึ่งก่อนที่เรากับแฟนจะคบกัน เขาก็รู้ในข้อนี้อยู่ก่อนแล้ว และตกลงขอคบเราเป็นแฟน
เมื่อเราตกลงคบเป็นแฟนช่วงนั้นเราอยู่ปี 4 กำลังจะเรียนจบ อายุห่างจากแฟน 7 ปี ระหว่างที่คบกันแฟนเป็นฝ่ายมาหาค่าน้ำมันเราออกให้เวลาไปไหนก็หาร อยากเลี้ยงเรายังแอบเอาเงินยัดไว้ให้เขา และเวลาไปต่างจังหวัดจะไปเป็นกลุ่มกับพี่สาวของเราและแฟน (แฟนของพี่สาวเป็นเพื่อนกับแฟนเรา) ที่ผ่านมาก็คบกันราบรื่น เราปรับตัวเข้ากับ ถึงมีเรื่องที่เราไม่ชอบเราก็คิดในแง่บวก และเชื่อใจเขาตลอด พยายามไม่ให้เขาลำบากใจ ใส่ใจเขาทุกอย่าง มีเรื่องที่ขอเขาแค่ข้อเดียวคือ อย่ามีคนอื่น
.
เรื่องเริ่มตั้งแต่แฟนของเราเปลี่ยนที่ทำงานจาก กทม.ไปที่ชลบุรี ได้เจอสังคมใหม่ เพื่อนใหม่ จนถึงขั้นซื้อบ้านอยู่ที่นั่น และบอกเราว่าอยากให้ไปอยู่ด้วยอยากให้ไปหาที่ชลบุรี ซึ่งที่ครอบครัวเรายังยึดประเพณีแต่งก่อนถึงจะให้ไปอยู่ด้วยกัน เรื่องสินสอดไหวเท่าไหนก็รับเท่านั้น และเขาจะให้เงินส่วนนึงไปเพื่อตั้งตัวสร้างครอบครัวด้วยกัน
เราบอกแฟนว่า จะให้เราไปอยู่ด้วยก็ต้องแต่งกันก่อน แฟนเราก็ไม่พอใจ บอกเราว่า ทำไมไม่ออกมาอยู่ข้างนอกเอง ทำไมไม่มาทำงานที่ชลบุรี ทำไมไม่ออกมาอยู่ข้างนอกเองคนเดียว ต้องการให้เราออกมาจากบ้านครอบครัว และจากนั้นก็ถามเราทุกวัน หาเรื่องทะเลาะเรื่องที่เราไม่ยอมไปอยู่ด้วยก่อน ต่อว่าทางครอบครัวเราว่าเลี้ยงลูกไม่ยอมเลี้ยงปล่อย ดูแลดีเกินไป มองแต่ข้อด้อยของเราและละเลยเรื่องที่เราดีและทำมาเพื่อเขา
เขาบอกไม่ต้องการดูแลเรา อยากให้เราดูแลตัวเอง ไม่ต้องการเลี้ยงดู ซึ่งตรงนี้เราไม่ได้ต้องการให้เขามาเลี้ยงอยู่แล้ว เพราะจะเปิดรับธุรกิจสร้างรายได้ของตัวเอง ทุกวันนี้ก็ยังรับงานและมีเงินใช้หมุนเวียนถึงจะติดพิษของโควิดก็ยังพอมีงานบ้าง
และเรื่องการช่วยผ่อนบ้านเขาตัดสินใจเอาเงินไปซื้อบ้านก่อนจะเก็บเงินมาขอเรา เราตกลงกันไว้ก่อนจะซื้อว่าถ้าซื้อบ้านเขาจะผ่อนเอง ด้วยความใจดีหรือความโง่ของเราเลยยอมให้เขาซื้อเป็นชื่อเขาคนเดียว เพราะไม่ได้หวังในทรัพสมบัติของเขาแม้แต่บาทเดียว และเมื่อเขาเครียดเพราะต้องมีค่าผ่อนบ้านเพิ่มในรายจ่ายของเขา เขาก็พูดกับเราว่า เขาบอกว่าซื้อบ้านเพื่อให้เราไปอยู่ด้วย ทำเพื่อเราเมื่อไหร่จะไปอยู่กับเขาซักที เราก็ให้คำตอบเดิม แต่งก่อนอยู่ ถามหลายครั้งจนเราจนใจจะพูด ก็เลยเงียบใส่กันจนความรู้สึกไม่เหมือนเดิมและเริ่มคุยกันน้อยลง
จนผ่านมาระยะนึง เขาโทรมาหาเราว่าเราห่างกันซักพักดีมั้ย เราจุกพูดไม่ออกเลย ที่เราพยายามทำดีกับเขามาทั้งหมด ไม่ได้มีความหมายใด ๆ ทั้งนั้น และเราก็เป็นคนที่ไม่เคยพูดอะไรในการทำร้ายความรู้สึกแฟนเลย มีแค่เขาที่พูดทุกอย่างที่เขาจะเอา โดยไม่สนความรู้สึกเราซักนิด เมื่อเราได้ยินแบบนั้น เหมือนมันเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่เรายื่อไว้มันขาดลงทันที ได้แค่ตอบไปว่า อืม และวางสายไป
และอีกสองวันถัดมาเขาก็บอกเลิกเรา และอยากให้เรายังเป็นเพื่อนกับเขาต่อเหมือนแฟนเก่าเขาอีกหลายคนที่ยังคุยบอกว่าคิดแค่เพื่อนตลอดเวลาที่ยังคบกับเราแต่ไม่ให้เราดูแชทไม่ให้เราแตะต้อง (เราไม่เคยแตะอยู่แล้ว ตามที่บอก อะไรที่เขาไม่ชอบเราไม่ทำ) แต่เราไม่ต้องการจะอยู่กับความรู้สึกแบบนี้แล้ว เราเลยปฏิเสธและลบเขาออกไปจากชีวิตเลย
.
.
ถ้าถามว่าเสียใจมั้ย ก็ตอบได้เลยว่า เสียใจที่ทำดีกับคน ๆ นึงแต่ได้แค่ความเห็นแก่ตัวกลับมา และเสียดายความรักความจริงใจที่ให้ไปทั้งหมด
มีใครเคยเจอประสบการณ์แบบเรามั้ย ช่วยแชร์ประสบการณ์ หรือแนะนำวิธัจัดการความรู้สึกตอนนั้นหน่อยนะคะ ตอนนี้เราพังมากเลย
ขอวิธีจัดการความรู้สึก เลิกจากแฟนที่เคยคิดจะลงเอยด้วยจนเลิกกัน
ในใจเราก็คิดขึ้นมาทันที “โอ้ววว นี่คงยังห่างไม่พอใช่มั้ยนะ”
.
คบกันมาเข้าปีที่ 2 ก่อนเลิกกัน อยู่กับแฟนคนละจังหวัด เจอกันเดือนละ 1-2 วัน
.
เกริ่นก่อน ที่บ้านเราเป็นครอบครัวที่ค่อนข้างจะห่วงเรา และไม่ต้องการให้เราไปสนิทสนมกับแฟนมากเกินไป (เช่น ไม่ให้ไปเที่ยวต่างจังหวัดแค่สองคนให้ไปกันเป็นกลุ่มเพื่อน) แต่ถ้าแฟนจริงใจและบริสุทธิ์ใจกับเราเขาสนับสนุนเต็มที่ ซึ่งก่อนที่เรากับแฟนจะคบกัน เขาก็รู้ในข้อนี้อยู่ก่อนแล้ว และตกลงขอคบเราเป็นแฟน
เมื่อเราตกลงคบเป็นแฟนช่วงนั้นเราอยู่ปี 4 กำลังจะเรียนจบ อายุห่างจากแฟน 7 ปี ระหว่างที่คบกันแฟนเป็นฝ่ายมาหาค่าน้ำมันเราออกให้เวลาไปไหนก็หาร อยากเลี้ยงเรายังแอบเอาเงินยัดไว้ให้เขา และเวลาไปต่างจังหวัดจะไปเป็นกลุ่มกับพี่สาวของเราและแฟน (แฟนของพี่สาวเป็นเพื่อนกับแฟนเรา) ที่ผ่านมาก็คบกันราบรื่น เราปรับตัวเข้ากับ ถึงมีเรื่องที่เราไม่ชอบเราก็คิดในแง่บวก และเชื่อใจเขาตลอด พยายามไม่ให้เขาลำบากใจ ใส่ใจเขาทุกอย่าง มีเรื่องที่ขอเขาแค่ข้อเดียวคือ อย่ามีคนอื่น
.
เรื่องเริ่มตั้งแต่แฟนของเราเปลี่ยนที่ทำงานจาก กทม.ไปที่ชลบุรี ได้เจอสังคมใหม่ เพื่อนใหม่ จนถึงขั้นซื้อบ้านอยู่ที่นั่น และบอกเราว่าอยากให้ไปอยู่ด้วยอยากให้ไปหาที่ชลบุรี ซึ่งที่ครอบครัวเรายังยึดประเพณีแต่งก่อนถึงจะให้ไปอยู่ด้วยกัน เรื่องสินสอดไหวเท่าไหนก็รับเท่านั้น และเขาจะให้เงินส่วนนึงไปเพื่อตั้งตัวสร้างครอบครัวด้วยกัน
เราบอกแฟนว่า จะให้เราไปอยู่ด้วยก็ต้องแต่งกันก่อน แฟนเราก็ไม่พอใจ บอกเราว่า ทำไมไม่ออกมาอยู่ข้างนอกเอง ทำไมไม่มาทำงานที่ชลบุรี ทำไมไม่ออกมาอยู่ข้างนอกเองคนเดียว ต้องการให้เราออกมาจากบ้านครอบครัว และจากนั้นก็ถามเราทุกวัน หาเรื่องทะเลาะเรื่องที่เราไม่ยอมไปอยู่ด้วยก่อน ต่อว่าทางครอบครัวเราว่าเลี้ยงลูกไม่ยอมเลี้ยงปล่อย ดูแลดีเกินไป มองแต่ข้อด้อยของเราและละเลยเรื่องที่เราดีและทำมาเพื่อเขา
เขาบอกไม่ต้องการดูแลเรา อยากให้เราดูแลตัวเอง ไม่ต้องการเลี้ยงดู ซึ่งตรงนี้เราไม่ได้ต้องการให้เขามาเลี้ยงอยู่แล้ว เพราะจะเปิดรับธุรกิจสร้างรายได้ของตัวเอง ทุกวันนี้ก็ยังรับงานและมีเงินใช้หมุนเวียนถึงจะติดพิษของโควิดก็ยังพอมีงานบ้าง
และเรื่องการช่วยผ่อนบ้านเขาตัดสินใจเอาเงินไปซื้อบ้านก่อนจะเก็บเงินมาขอเรา เราตกลงกันไว้ก่อนจะซื้อว่าถ้าซื้อบ้านเขาจะผ่อนเอง ด้วยความใจดีหรือความโง่ของเราเลยยอมให้เขาซื้อเป็นชื่อเขาคนเดียว เพราะไม่ได้หวังในทรัพสมบัติของเขาแม้แต่บาทเดียว และเมื่อเขาเครียดเพราะต้องมีค่าผ่อนบ้านเพิ่มในรายจ่ายของเขา เขาก็พูดกับเราว่า เขาบอกว่าซื้อบ้านเพื่อให้เราไปอยู่ด้วย ทำเพื่อเราเมื่อไหร่จะไปอยู่กับเขาซักที เราก็ให้คำตอบเดิม แต่งก่อนอยู่ ถามหลายครั้งจนเราจนใจจะพูด ก็เลยเงียบใส่กันจนความรู้สึกไม่เหมือนเดิมและเริ่มคุยกันน้อยลง
จนผ่านมาระยะนึง เขาโทรมาหาเราว่าเราห่างกันซักพักดีมั้ย เราจุกพูดไม่ออกเลย ที่เราพยายามทำดีกับเขามาทั้งหมด ไม่ได้มีความหมายใด ๆ ทั้งนั้น และเราก็เป็นคนที่ไม่เคยพูดอะไรในการทำร้ายความรู้สึกแฟนเลย มีแค่เขาที่พูดทุกอย่างที่เขาจะเอา โดยไม่สนความรู้สึกเราซักนิด เมื่อเราได้ยินแบบนั้น เหมือนมันเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่เรายื่อไว้มันขาดลงทันที ได้แค่ตอบไปว่า อืม และวางสายไป
และอีกสองวันถัดมาเขาก็บอกเลิกเรา และอยากให้เรายังเป็นเพื่อนกับเขาต่อเหมือนแฟนเก่าเขาอีกหลายคนที่ยังคุยบอกว่าคิดแค่เพื่อนตลอดเวลาที่ยังคบกับเราแต่ไม่ให้เราดูแชทไม่ให้เราแตะต้อง (เราไม่เคยแตะอยู่แล้ว ตามที่บอก อะไรที่เขาไม่ชอบเราไม่ทำ) แต่เราไม่ต้องการจะอยู่กับความรู้สึกแบบนี้แล้ว เราเลยปฏิเสธและลบเขาออกไปจากชีวิตเลย
.
.
ถ้าถามว่าเสียใจมั้ย ก็ตอบได้เลยว่า เสียใจที่ทำดีกับคน ๆ นึงแต่ได้แค่ความเห็นแก่ตัวกลับมา และเสียดายความรักความจริงใจที่ให้ไปทั้งหมด
มีใครเคยเจอประสบการณ์แบบเรามั้ย ช่วยแชร์ประสบการณ์ หรือแนะนำวิธัจัดการความรู้สึกตอนนั้นหน่อยนะคะ ตอนนี้เราพังมากเลย