ผมกับผญคนนึงรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ม.ต้น ก็ตามจีบเขาแหละ ไม่ติดหรอกตอนนั้นยังต่างคนต่างเรียน จนผ่านมาจนถึงปีที่แล้ว เราได้กลับบ้านเห็น ผญ คนนี้ออนเฟส เลยใช้ความใจกล้าหน้าด้านของเราทักไปว่า เลี้ยงข้าวหน่อย พักร้อนกลับมาบ้านไม่มีเพื่อน จากความหน้าด้านเมื่อปีที่เเล้ว จนตอนนี้กลายมาเป็นเพื่อนสนิทอีกครั้งและต่อมาได้มาเป็นแฟน ผมจะว่าแต่ละเดือนแค่ 2 วันติดกันนะ ซึ่งระบุวันไม่ได้หรอกว่าผมจะได้หยุดวันไหน แต่ทุกครั้งที่ผมได้หยุดติดกัน 2 วันผมจะตรงดิ่งมาหาเธอเลย ซึ่งระยะทางมันก็ไกลมากเลยเเหละ ทุกครั้งที่ได้มาหาได้อยู่ด้วยกันคือดีอ่ะแกร แต่ๆๆๆเราไม่เคยโซเดมาคอมกันนะ อย่าเพิ่งคิดไปไกล เข้ามจเขาแหละว่าเราเคยมีเเฟนมาก่อนแล้วส่วนสำหรับเขาเราคือแฟนคนเเรกของเขา แต่แฟนกันแหละก็มีกอดหอมกันบ้าง ทำได้แค่นี้ พอนานวันเข้าจากที่กอดหอมได้กลับเป็นว่าจับมือถือเเขน กิดหอมไม่มีเพราะทุกครั้งที่เรากอดหอมเขา เหมือนไม่เต็มใจให้ทำอะไรแบบนี้ คิดภาพตามนะเหมือน พ่อหอมแก้มเด็กทารกเลย ไม่มีการตอบโต้ใดๆทั้งสิ้น เเต่ทุกครั้งที่เราทำคือรับรู้ได้ถึงคำว่า "เกรง" เขาเกรงตอนเรากอดหอม แค่นี้ยังเกรงมากกว่านี้ไม่มีแน่นอน แต่รับได้กับการที่ไม่ได้มีอะไรกับแฟนตัวเอง จนวันนึงไปปรึกษากับเพื่อน ผญ มันบอกเราว่า ก็รอจนกว่าเขาจะพร้อม(วันไหนวะ) มือก็มี เงินก็มีซื้อกินได้ 3 อย่างที่เพื่อนบอกมา มันคือทางออกสำหรับคนที่ไม่สามารถมีอะไรกับแฟนได้ แต่จะซื้อทำไม่ล่ะเราเป็นคนที่ซื่อสัตย์กับแฟนนิเขารู้คงไม่โอเค แล้วงัยล่ะผ่านมานานวันเข้า ทุกๆเดือนที่หยุดเเละกลับมาแฟนคือ มาแค่ได้กินข้าวด้วยกัน ตอน นอนน่ะหรอ หมอนข้างจร้า นางนอนกอดหมอนหข้าง ส่วนตัวฉันก็ทำตัวเป็นอากาสธาตุไปเหมือนไม่มีตัวตน เหมือนทั้งห้องมาเเค่ นางกับหมอนข้างที่นางกอดไว้ เรียกได้ว่า รักแท้ไม่เเพ้ระยะทาง แต่แพ้หมอนข้าง เป็นเวลาจะปีนึงละ ที่แพ้หมอนข้าง จนบ้างทีคิดว่าจะเลิกดีไหม แต่ก็คิดอีกด้านถ้าเราไม่จริงจังเราจะขับรถมาหาทำไมตั้ง 7 ชม อดหลับอดนอนทำไม สรุปคือจริงจังกับคนนี้แหละ 
ไหนๆๆๆๆ ใครเคยมี ปสก แบบผมบ้างเอาแชร์กันหน่อย