ทำไมมันต้องเป็นเราด้วยที่ไม่มีความสุข เราไปทำเวรทำกรรมอะไรมา เดี๋ยวคนนี้ทะเลาะกัน เดี๋ยวคนนั้นก็สร้างปัญหา แล้วเราเป็นเด็กที่ไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากรับฟังเฉยๆ คือมีปัญหาทะเลาะกันทุกวันอ่ะ บางทีเราก็แอบไปร้องไห้คนเดียวบ้าง คืออยากให้ทุกคนหันหน้าจับเข่าคุยกันอ่ะ ปัญหาแต่ละอย่างมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ก็แค่เรื่องในครอบครัว แต่ทุกคนต่างก็ไม่ยอมกัน คิดว่าตัวเองถูกเสมอ โคตรอึดอัด บางทีก็อยากหายไปจากบ้านหลังนี้เหมือน อยากร้องไห้ อยากกรี๊ดดังๆ เผื่ออะไรๆมันจะดีขึ้น คือทุกคนจะมาลงที่เราบ่นให้เราฟัง เห้ออออออ
อยากร้องไห้กับใครสักคนและระบายความในใจออกมา