คือ ตอนนั้นค่ะ ล่าสุดที่เคยเล่นกับญาติตัวเองเนี่ย น่าจะสักป.6ค่ะ ส่วนญาติเนี่ย เขาเป็นน้องเรา3ปี ตอนนั้นรู้สึกจะสนิทกันได้เพราะไปทำบุญที่วัดก็เลยได้รู้จักกันแล้วก็เล่นด้วยกัน ทุกวันหยุดชดเชย วันสงกรานต์ พ่อแม่ญาติพี่น้องก็จะมารวมกันพาไปเที่ยว ตอนนั้นเราก็ดีใจ๊ดีใจ จะได้เจอน้องเขา เพราะเมื่อตอนนั้นเป็นคนรักเด็กไง เห็นหน้าตาน่ารักน่าชัง เป็นเด็กที่แก้มน่าขมัมมากค่ะ55 พอได้เจอเนี่ยเราก็วิ่งไปกอดเขาแล้วก็บอกว่า คิดถึงจังเลย มาเล่นกับพี่มา คือตอนนั้นน้องเนี่ยก็หน้าตาบึ้งตึงนะ เป็นเด็กแบบไหนไม่รู้ เวลาเจอกันไม่เคยยิ้มให้เลย บางทีก็หมั่นใส้บ้าง เราก็เล่นตามไปตามประสาเด็ก มีครั้งนึงที่เราไม่ได้เจอกับน้องเขาหลายปีเลยจนตัวเองเรียนม.5แล้ว ก็เริ่มคิดถึงน้องเขาว่า ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างคงไม่แก้มปุ้ยนุ้ยแล้วมั้งอะไรงี้ ในช่วงนั้นเราไม่มีโทรศัพท์ไว้สื่อสารเลยค่ะ เพราะไม่รู้จะใช้ไปทำไม แต่พอมา ม.4มันก็ต้องเริ่มใช้ ก้เลยได้ซื้อมา ตอนกลับบ้านวันนั้นแม่คุยกับน้า(ญาติของน้อง) ตอนแรกเราก็จะคุยกับแม่เรื่องเรียนต่อ แต่เห็นแม่คุยอยู่ก็เลยไม่ได้พูดอะไร แล้วแม่ก็หันมาบอกว่า กลับมาตอนไหน เอ้อ เมื่อกี้น้าบอกว่ากาวินคิดถึงหนูด้วย เราก็ตกอกตกใจมากเราก็เลยรีบวิ่งไปหาแม่แล้วถามแม่ว่ามีเบอร์น้องเขาด้วยหรอ แม่ก็บอกว่าเขาฝากให้น้ามาบอก แล้วเขาก็ขอเบอร์เรา เราก็แบบจังหวะนี้รีบขึ้นห้องเลยค่ะ การบงการบ้านชั่งมันน พอขึ้นห้องไป เราก็กะว่าจะลองโทรไปบอกเบอร์ให้น้องเขาดีมั้ย มันคิดถึงมากก แต่ก็ไม่กล้าโทรเลย ไม่รู้ทำไมถึงไม่กล้า ทั้งๆที่ก็เป็นแค่ญาติ เราก็เลยลองโทรไปดู จากนั้นน้องเขาก็รับสาย แล้วก็บอกฮัลโหลคับ คือตอนนั้นแบบ เสียงน้องแตกหนุ่มขึ้นมากเป็นเสียงวัยรุ่นไปแล้ว มันผ่านไปเร็วมาก ตอนนั้นเราก็แบบตื่นเต้นมากกับเสียงน้องเขา เราก็แบบพูดเบาหน่อยๆเพราะมันตื่นเต้นเกินไป เราก็บอกว่า ใช่กาวินหรือป่าวคะ น้องเขาก็ตอบกลับมาว่า ใช่คับ นี่ใครคับ คือเราก็แบบ ไม่กล้าพูดต่อคือความคิดตอนนั้นมันแบบไม่อยากเชื่อว่าน้องเขาจะโตขึ้นเร็วขนาดนี้ เราก็พยายามไม่ตื่นเต้นและคุยปกติ คือผลตอบรับก็แบบ น้องบอกโอ๊ะ และก็เงียบไปสักพัก แล้วจากนั้นน้องเขาก็บอกรู้เบอร์ผมได้ไง อะไรงี้ เราก็คิดว่าทำไมแบบน้องเขาดูหยิ่งขึ้นหรือป่าวอะไรเงี้ยเพราะเสียงแบบไม่ค่อยดีใจอะไรเลย เราก็เลยคิดว่า สงสัยคิดไปเองคนเดียวถ้าเป็นงั้นจริงโครตอายเลยค่ะ55 จากนั้นก็คุยกันปกติเลยค่ะ พอรู้เบอร์กันก็โทรกันทุกวัน(ส่วนใหญ่เราจะโทรไปค่ะ เพราะคิดถึง555) พอรู้เบอร์ เราก็แบบ เออถึงจะไม่ได้เจอกันแต่ก็แบบโทรกันได้ทุกวันไรงี้ คือจากนั้นเราก็เริ่มชอบน้องเขามากขึ้นเรื่อยๆเลยค่ะคือไม่ใช่รักแบบญาติแล้วอ่ะแต่แบบรักแบบอยากอยู่ด้วยกันอ่ะ หลังจากนั้นโทรศัพท์เราพังเบอร์ติดต่อไม่มีจำไม่ได้ ถามแม่แม่ก็บอกว่าน้องเปลี่ยนเบอร์ไปแล้วโทรไม่ติด คือตอนนั้นเราก็โง่ด้วยแหละ ไม่ขอเฟสขอไลน์น้องเขา ก็เลยแบบ ตอนนั้นเศร้าค่ะเพราะความโง่ตัวเอง จากนั้นก็ไม่ได้คุยกับน้องอีกค่ะ ล่าสุดตอนนี้เราก็ต่อมหาลัยอายุตอนนี้ก็24 แม่ก็บอกว่าใกล้ครบวันรวมญาติ15ปีแล้ว ตอนนั้นเราก็แบบตอนนั้นไม่ได้นึกถึงเลยค่ะว่าจะได้เจอน้องมั้ย เพราะแบบตอนนั้นงานก็เยอะคิดแต่เรื่องงาน ในช่วงมหาลัยคืองานเยอะมากเลย พอถึงวันรวมญาติเราก็นัดไปเที่ยวเชียงใหม่กัน พอไปถึงเราก็ไปถ่ายรูปวิวที่นู่น ไปกินนู่นนี่ จากนั้นไม่นานญาติน้องเขาก็มา แล้วจากที่เรามองน้องปุ๊ปคือแบบ ตกใจมากเลยค่ะ หน้าตาเปลี่ยนไปแบบหล่อขึ้นมาก แก้มหาย คือน้องเขาสุง180+ได้อ่ะ เราคิดถึงแต่น้องตอนยุ7-9ขวบอยู่เลย ตัวนิดเดียวพอเจออีกที คือแบบโอ้โห ตอนนั้นน้องก็ดูตกใจเหมือนกันที่เจอเราเปลี่ยนไปเหมือนกัน จากนั้นไปที่บ้านพัก เราก็นั่งกินน้ำกินขนมอยู่ในบ้าน ก็รู้สึกนะว่าน้องมองเรา แต่เราก็กลัวว่าจะคิดไปเองเลยไม่ได้หันไป จากนั้นค่ะเหมือนน้องเขาบอกจะออกไปเดินไเล่น เราเลยขอไปด้วย พอได้ออกไปข้างนอก เราก็คุยกับน้องนะถามว่า จำพี่ได้มั้ยเอ่ย น้องเขาก็บอกว่าจำได้ เราก็บอกไปอีก คิดว่าจะจำกันไม่ได้ โตขึ้นเยอะ หล่อขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย คงพาไปเล่นนู่นเล่นนี่ไม่ได้แล้ว น้องเขาก็นิ่งแล้วก็พูดกับเราว่า พี่ก็สวยขึ้นมากเลยนะคับ เราก็แบบ อยู่ๆก็เขินอ่ะพอฟังปุ๊ปมันเขินมากเลยอ่ะ ทั้งๆก็แค่ญาติชมอ่ะ ปกติโดนชมฉันก็หลงตัวเองแบบ ใช่ฉันสวย สวยมากไรงี้ แต่พอน้องเขาชมปุ๊ปเราก็แบบ เขินไม่ไหวเลยค่ะ เราก็ขำๆไปบอกว่า แหมทำเป็นพูดเล่นไป แล้วนั่นค่ะทำเป็นขำพูดเล่นไป เราก็เกือบล้มหน้าแหกแล้วค่ะ555แต่ยังดีที่น้องเขาจับไว้ทัน ตอนนั้นก็คิดได้แต่ว่า น้องมือใหญ่แขนใหญ่ขนาดนี้เลย ทั้งที่เมื่อก่อนเล็กนิดเดียว ก็ได้แต่คิดแบบนี้แหละ พอสักพักน้องเขาก็ยังไม่ปล่อย เราก็เลยถามไปว่าเป็นอะไร จากนั้นน้องเขาก็กอดเราค่ะ แล้วก็บอกว่า ผมคิดถึงพี่สุดๆเลยนะ คิดถึงมากเลย เราก็แบบหัวใจคือตอนนั้รมันเต้นรัวเลยค่ะ เราก็เลยกอดน้องกลับบอกคิดถึงเหมือนกันนะ ไอแก้มนุ้ย จากนั้นเราก็เริ่มแลกเบอร์โทร เบอร์ไลน์จากนั้นไม่นานเราก็ลองบอกความรู้สึกที่มีต่อกันออกไป คือน้องเขาก็คิดแบบนี้กับเราเหมือนกัน เวลาเขาเขินเขาบอกว่าเขาจะไม่พูดเวลาคุยกับเรา จะนิ่งเอาไว้ แล้วก็ลองคบหากันค่ะแล้วก็ได้บอกพ่อกับแม่ กับ พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายไปแล้วว่าเรารักกันพวกท่านรับได้มั้ย แรกๆพวกท่านทั้งสองเจาก็อึ้งที่มาเจออะไรแบบนี้ แรกๆพวกท่านก็ไม่ยอมรับนักเท่าไหร่ แต่หลังๆพวกท่านก็ยอมรับแล้วก็บอกกับเราว่า ความสุขของเราคือสิ่งสำคัญ เพราะงั้นรักกันนานๆนะ คือพอได้ยินจากพวกท่านน้ำตาก็ไหลเลยค่ะ ตอนนี้ก็ยังคบหากันอยู่ค่ะ เรื่องครอบครัว พวกท่านทั้ง2ฝ่ายยอมรับได้แล้ว แต่ที่เรากลัวก็คือ สังคมจะมองกันยังไง ถ้าเรา2คนรักกันมันผิดมากมั้ยคะ เพราะปัจจุบันตอนนี้น้องก็มาต่อมหาลัยเดียวกับเรา คนที่มหาลัยบางคนก็มองแบบแปลก เราเลยอยากรู้ว่าเราควรทำยังไงดีคะ หรือควรเลิกกับน้องดีคะ เพราะแบบไปทุกวันคนมหาลัยเขาก็ลือกัน ควรแครดีมั้ยคะ ถึงจะมีเพื่อนที่เข้าใจ แต่เราก็กลัวมากเลยค่ะ