ความผิดหวัง

เราเป็นคนหนึ่งนะที่รู้สึกว่า ตั้งแต่เกิดมาใช้ชีวิตมาจนถึงอายุ17ปี เรารู้สึกว่าเราผิดหวังกับความรักตลอดจนเราคิดว่า เราคงอาภัพรักแหละ ไม่ว่าจะคบกับใครก็คบไม่นาน คนคุยหรือคนที่จะเข้ามาในชีวิตยังค่อยมีเลย นานทีมากที่จะเข้ามา แต่พอเข้ามาเขาก็เหมือนทำให้เราหวั่นไหว แล้วก็หายไป ทิ้งให้แต่เราเองที่ยังรู้สึกดี จนทุกวันนี้คิดแล้วแหละว่าไม่อยากจะมีความรักเลย มีความรักทีไรมันจะต้องรู้สึกเจ็บ เสียใจ อึดอัด ในสิ่งที่พูดออกมาไม่ได้ ทำได้แค่เปิดเพลง และร้องไห้อยู่กับเสียงเพลงไปแบบนั้น ความรักอาจเป็นสิ่งที่สวยงามของหลายๆคน แต่สำหรับเราเราคิดว่ามันเป็นสิ่งที่เจ็บมาก แต่ก็คงเหมือนกับที่เขาบอกแหละว่า ถ้าคิดจะรักก็ต้องยอมรับความเจ็บปวดที่มันจะตามมา เพื่อนสนิทกับเราตอนนี้คือมีแฟนหมดแล้วอ่ะ ถึงไม่มีแฟนก็มีคนคุย แต่พอหันกลับมาดูตัวเองแล้วคือแบบว่า ไม่มีใครที่จะเข้าหาเราเลยหรอ? เรามันไม่น่าเข้าหาขนาดนั้นหรอ? รู้สึกผิดหวังมากกับความรัก บ้างครั้งเราแค่อยากมีใครมาเติมเต็มในสิ่งที่เราคาดหายไป อยากให้เรายิ้มโดยที่เราไม่ต้องพยายามที่จะยิ้มอ่ะ แต่ก็คิดมาตลอดว่า ถ้ามันจะมีแฟน เดี๋ยวมันก็เข้ามาเองแหละ คือคิดแบบนี้มาตลอด จนกระทั่งรู้สึกว่า ทำไมเราไม่เคยสมหวังกับเรื่องความรักเลยว่ะ