เนื้อความที่ผมจะเล่านี้เป็นเนื้อความที่ผมคิดไปพิมพ์ไปหากผิดพลาดประการใดต้องขอภัยด้วยนะครับ

ผมรู้สึกว่าตัวเองเคว้ง จิตตก ไม่มีความสุข ผมต้องการเพื่อนข้างๆ พ่อแม่ผมเสียเป็นปัจจัยนึงที่ทำให้ผมไม่มีที่อยู่ผมเสียใจที่พ่อแม่ผมตายแต่ผมรู้ว่าชีวิตต้องเดินหน้าต่อไป ตอนผมไม่มีที่ไปผมลำบากมากที่ซุกหัวนอนก็ไม่มีจนผมได้มาพบเจอ (เพื่อนกลุ่มนึง) เป็นเพื่อนหลักของผมเพื่อนคนที่ผมคิดว่าจะคอยช่วยเหลือผมได้ถูกครับเพื่อนคนนี้ให้เงินผม ให้ที่ซุกหัวนอน ให้บ้านผม แต่... ผมโดนใช้เยี่ยงทาจ ปัญหาต่างๆลึกๆผมขอไม่พูดถึงมันนะครับ ผมอยู่กับบ้านหลังนี้เป็นเวลาครึ่งชีวิตของผม ตอนผมอยู่ผมรู้สึกว่าผมอยากจะมีเงินก้อนนึงแล้วออกมาเริ่มต้นชีวิตใหม่สักทีเพราะผมเหนื่อย ที่ที่ผมอยู่เป็นธุรกิจขายยาขนาดใหญ่กลุ่มนึง ผมเป็นเด็กวิ่งปกติไม่ได้ขายด้วยตัวเอง จนมาวันนึงผมได้ธุรกิจใหม่แต่ขอไม่พูดถึงนะครับไม่ได้เกี่ยวกับยา ผมมีเงินเก็บ ผมมีทองใส่ ผมมีเงินใช้ เพื่อนที่ผมอยู่ด้วยก็มี แต่ผมต้องคอยเสียเงินให้แม่เพื่อน และ เพื่อนผมทุกครั้งที่เอ่ยขอแรกๆผมช่วยเค้าเพราะเค้าช่วยผมผมเลยตอบแทนบุญคุณเค้า หลังๆผมว่ามันไม่ใช่ละ เพราะเวลาที่ผมไม่ให้เงินเค้าเค้าก็จะโพสFacebookด่าเราทางอ้อมว่าเราเณรคุณอันนี้แม่เพื่อนนะครับ ส่วนเพื่อนผมก็จะด่าแทงใจผมต่างๆ ผมแทบจะไม่มีเงินเก็บเลยผมคิดว่าถ้าวันนึงผมยังอยู่กับ ณ จุดๆนี้ลูกและเมียผมจะเป็นยังไงเหมือนเค้าพยายามดึงผมให้อยู่บ้านหลังนี้พยายามดูดเงินผมยังไงไม่รู้ผมจึงหาวิธีออกมายากจุดนี้เพื่ออนาคตข้างหน้าเพราะผมคิดว่ามันไม่ใช่ละยิ่งอยู่ยิ่ง ทุกครั้งที่เค้าขอเค้าจะอ้างเหตุผลสารพัดบอกว่าแย่ บอกว่าไม่มี ทั้งๆที่เค้ามีมากกว่าผม ทั้งๆที่เค้ามีทอง ทั้งๆที่เค้ามีรถ ทั้งๆที่เค้าดีกว่าผมไปทุกอย่าง ผมเลยคิดว่าผมต้องมีเหลี่ยมในสังคมยาแห่งนี้ ผมจึงได้เก็บเงินเงลาเค้าขอผมจึงโกหกเค้าบ้างว่าไม่มี จนผมมีแฟนและผมได้ออกจากที่นั่น และมาซื้อห้องอยู่กับแฟนแต่ ผมอยู่กับแฟนผมรู้สึกไม่มีความสุขเหมือนตอนอยู่กับเพื่อนที่เก่าผมเลย ผมไม่มีเพื่อน ผมเหงา ผมชอบทะเลาะกับแฟนเรื่องเล็กๆน้อยๆจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมเวลามีอะไรจะไม่คุยกับแฟนจะคุยกับคนอื่นมากกว่า จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมเหงา ผมอยากมีเพื่อนแต่เพื่อนกลุ่มแรกที่ผมออกมาผมจะไม่กลับไปหาเด็ดขาดเพราะอยู่ไปก็จะสูบแต่เงินผมแต่เงลาที่อยู่มันก็ทำให้ผมมีความสุขได้แค่เล็กๆน้อยๆแต่ก็เป็นความสุขนะครับ.     ต่อมาผมได้เจอเพื่อนอีกกลุ่มแล้วผมก็ได้รู้สึกว่าเพื่อนอีกกลุ่มแรกๆมันก็ดีๆหลังๆต่างตนต่างมีหน้าทีผมก็เข้าใจแต่ผมก็นอย เพื่อนกลุ่มใหม่นี้ ในตอนแรกๆผมช่วยเป็นหมื่นๆเรื่องคดี เรื่องปัญหา มีไรผมช่วยตลอด หลังๆผมลองใจไม่ช่วยดูเป็นเดือนๆสุดท้ายเพื่อนกลุ่มใหม่ เพื่อนคนนี้ก็ไม่อยู่กับผมตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมไม่มีเพื่อน ครึ่งชีวิตผมเคยอยู่กับเพื่อน     ก่อนหน้านี้ผมไม่ได้มีเหมือนทุกวันนี้แต่ผมมีความสุขกว่าทุกวันนี้ตอนอยู่กับเพื่อนตอนนี้ผมไม่เข้าใจว่าทำไม เพราะอะไร เป็นอะไร ผมจึงรู้สึกเหงา อยากมีเพื่อนสักคนที่เข้าใจเราอยู่ข้างๆเราไว้พูดคุยไม่จำเป็นต้องมีเงินผมเลี้ยงได้ขอแค่อยู่ข้างๆผมก็พอ ปัจจุบันผมเก็บเงินได้ออกมาจากเพื่อนเก่า ส่วนเพื่อนใหม่ก็ไม่มาหาผมตั้งแต่ผมลองใจไม่ช่วย ทุกวันนี้ผมมีเงินเก็บ มีบ้าน มีรถ มีเงินเก็บ แต่กลับกันตรงที่ว่าผมรู้สึกไม่มีความสุขเหมือนแต่ก่อนเลย ใช่แต่ก่อนผมไม่ได้มีขนาดนี้ แต่ทำไมตอนนี้ทั้งๆที่ผมมีถึงรู้สึกทุกข์ ผมเป็นโรควิตกกังวลรึป่าว ผมอาจจะคิดมากไปรึป่าว แต่ผมคิดว่าน่าจะเป็นที่เเฟนผม และตัวผมด้วย ในตอนแรกๆผมไปหาเพื่อนทุกครั้งที่จะออกไปเที่ยวหรือไปนั่งเล่นห้องเพื่อนแฟนผมไม่ว่าอะไรแต่ผมรู้สึกได้ว่าเวลาผมออกมาเล่นกับเพื่อนแฟนจะโทรตามว่าหิวทั้งๆที่เซเว่นอยู่แค่หน้าซอย ผมก็รู้สึกอึดอัดเพราะผมนั่งเล่นกับเพื่อนได้ประมาณแค่4-5 ชั่วโมงเอง ผมก็ต้องกลับห้องเพื่อซื้อของกินมาให้แฟนผมเคยทะเลาะเรื่องนี้กับแฟนแฟนบอกว่า ถ้าเหงาก็ไปหาเพื่อนสิไม่ได้ห้ามสักหน่อย ไม่ใช่มาบ่นไรแบบนี้ ผมก็บอกว่าพอเค้าออกมาหาเพื่อนเธอก็โทรว่าหิวเหมือนเดิม จะไม่ให้เค้าคิดได้ไง จะให้เค้าเห็นเเก่ตัวนั่งกับเพื่อนโดยที่เค้าไม่สนใจแฟนว่าหิวหรอ? สุดท้ายผมก็ต้องหลับห้องมาซื้อของกินให้แฟนแล้วก็ต้องกลับมานั่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมกับแฟนเช่นเคย ผมรู้สึกอึดอัด ไม่มีความสุขเหมือนตอนอยู่กับเพื่อน จนวันนึงผมจะเล่าก่อนว่า โดยปกติเเล้วเงินที่ใช้กันทุกวันนี้เป็นเงินทำงานของเรา2คน 2คนใน ณ ที่นี้คือตอนที่ผมมาคบกับแฟนคนนี้ แฟนผมก็ทำงานที่เก่าได้สักพักก็ออกหางาน จนผมยื่นข้อเสนอให้ว่า ช่วยเค้าทำงานไหม? ได้เงินมาเท่าไหร่เราแบ่งกันคนละครึ่ง สมมุติได้1แสนก็แบ่งคนละ5หมื่น แฟนผมตอบตกลง กลับมาเรื่องที่ผมอึดอัดต้องกลับมาจากห้องเพื่อนต่อ ผมรู้สึกว่าผมไม่เป็นตัวของตัวเอง ผมไม่เคยด่าเเฟนนะครับและไม่เคยทำร้ายด้วยจนมาวันนึงผมเห็นแฟนนั่งเล่นเกมส์ติดต่อกันหลายชั่วโมงไม่สนใจงานผมเลยเครียด ที่เครียดเพราะว่างานที่ทำเราเเบ่งเงินกันคนละครึ่งแต่แฟนผมแทบไม่ช่วยไรผมเลยเหมือนว่าถ้าผมหาได้5หมื่นแฟนผมก็ได้25000ไปฟรีๆโดยที่ช่วยบ้างไม่ช่วยบ้าง ผมจึงทักไปจีบสาวคนนึงเเละผมรู้สึกชอบเค้าตื่นมาแฟนผมดูแชทโทรศัพท์ผมเค้าจับได้ สุดท้ายผมขอโทษ ผมง้อเค้า แล้วผมก็ให้เหตุผลว่าผมเมา แค่นั้น โดยปกติผมเป็นคนไม่กินเหล้านะครับนานๆมากจะกินที ทีนี้หลังจากที่เรื่องชู้สาวเกิดขึ้นผมเลยจำใจต้องอยู่ห้องเพื่อให้แฟนสบายใจ ใจผมอยากออกไปหาเพื่อนแต่พอออกไปแฟนก็ทักมาบ้างว่าหิวนั่นนู้นนี่ สุดท้ายผมก็ต้องกลับห้องเพราะกลัวแฟนมองว่าผมเห็นแก่ตัวหลังจากนั้นผมจึงฝืนตัวเองอยู่ห้องทั้งๆที่อยากไปหาเพื่อนกลุ่มใหม่ ผมฝืนจนทุกวันนี้ผมมีปัญหาเข้าสังคม ผมไม่มีเพื่อน ผมฝืนอยู่ห้องเพราะไม่อยากให้แฟนคิดมากเรื่องชู้สาว จนตอนนี้เหมือนผมจะกลายเป็นคนคิดมาก เก็บกด อยู่ติดกับห้อง4เหลี่ยมไปแล้ว ด้วยการที่ผมต้องฝืนตัวเองเพื่อความสบายใจของแฟน ขนาดไปเที่ยวผมก็รู้สึกไม่สนุกเวลาไปกับแฟน ผมรู้สึกเบื่อ เครียด ไม่อยากทำไร อยากอยู่ห้อง อยากนอนดูหนัง อยากเล่นเกมส์ ทุกวันนี้ผมกลายเป็นคนติดห้องไปแล้ว ทุกวันนี้ผมเบื่อ อยากทราบว่าเพื่อนพอจะแนะนำผมได้ไหมครับขอบคุณครับ