เราผิดไหม

วันนี้เราเดินตลาดอยู่กับรุ่นน้องคนนึง เป็นตลาดหน้าโรงเรียน เราเดินอยู่กับน้อง อยู่ก็มีเพื่อนน้องเดินมาพูดกับน้องว่า "เดี๋ยวนี้หัดเดินกับคนดำออ" ตอนนั้นเราสตั้น ชอค ดิ่ง ด้วยคำพูดของน้องคนนั้น เหมือนน้องเราจะตอบอะไรไปสักอย่างเเต่เราไม่ได้ฟัง เรารีบถอยออกมาจากน้อง เราทำตัวไม่ถูกพยายามออกมาจากน้องเรา เราไม่รู้ทำไม ซึมไปเลยค่ะ พอเราออกมาจากตลาดเราก็ถามน้องว่า "เพื่อนเเซวกูเหรอ" น้องก็ว่าใช่ เรารู้อยู่เเล้วว่าใช่เเต่อยากให้หูฝาดอยู่ดี ตอนนั้นก็ฝืนยิ้มเล่นกับน้องคุยกะน้องให้ปกติที่สุด เเต่ในหัวตอนนั้นวนเวียนเเค่คำว่า "เดินกับคนดำออ"มันซ้ำ ซ้ำ ซ้ำ กลับบ้านมาเราก็ยิ้มทุกอย่างปกติค่ะ เเต่พอเข้ามาในห้องเราดิ่ง ตอนนี้เหมือนมันเหมือนเราเเย่รึเปล่า เราว่าปกตินะ ทำไมถึงพูดเเบบนั้นกับเรา เราไม่คิดเลยว่าเราจะได้ยินคำพูดนี้ในยุคนี้ เรากลับการเดินจับมือ เรากลัวการเรียนสังคม เพราะมีเรื่องที่เกี่ยวกับการสืบชาติพันธุ์ เรากลัวการเรียนวิทยาศาสตร์เรืองพันธุกรรม เพราะทุกคนจะหันมามองเราทุกครั้ง เเน่นอนการหัวเราะต้องมี เราก็ยิ้มเจือนๆทุกครั้ง ความรู้สึกที่รู้สึกได้คือเราควรเดินคนเดียวรึเปล่า... เราดิ่ง ถึงจะบอกเราว่าอย่าเเคร์คำพูด อย่าไปสนใจ เเต่ทำไม่ได้จริงๆ ฟุ้งซ่านไปหมด ในหัววนเวียนเรื่องการล้อในอดีต ทั้งที่คิดว่าก้าวผ่านมาได้เเล้ว เเต่เหมือนมันไม่ใช่เลย มันเหมือนเป็นเพียงเเค่คำพูดที่ถูกลืม เเต่พอมีคนกลับมาพูดอีกครั้งมันเลยทำให้เราจำได้ทุกอย่าง เราเป็นคนที่ผิวเข้มมากๆ เเต่เราก็ชอบของเราเเบบนี้เเต่ตอนนี้มันดิ่ง มันดิ่งจนในตอนนี้ตอนเขียนเรื่องนี้เรา เรา ไม่รู้ เราไม่รู้เลยเราผิดอะไร เราผิดตรงไหน เราเป็นมนุษย์คนนึง เราผิดเหรอ ...?