บางทีเราก้อสงสัยว่าเราสมควรยืนยุตรงนี้ต่อไปหรือว่าถอยออกมา

ขอเกริ่นก่อนเรยนะคะว่าเราได้ตกลงคบกับผู้ชายอยู่คนนึงเอาจริงๆเค้าเป็นคนดีมากๆคนนึง
เรยล่ะ  ก้อมีเกเรบ้าง บ้างครั้ง เค้าเป็นชายโสด ส่วนเรามีลูกแล้ว แต่เค้ารับในข้อนี้ได้เรื่อยมา
เค้าต้องการให้เรา เป็นแบบคนที่ดีเพอร์เฟค เป็นแม่ศรีเรือน ดูแลเค้า ใส่ใจเค้า แต่เราดันไม่ค่อยจะมี
ความเป็นผญ. ตื่นสาย บ้างแหล่ะ ทำเหมือนไม่ใส่ใจเค้าบ้างแหล่ะ ความรู้สึกค่อนข้างช้า เราทะเลาะกันเรื่อง
งานบ้านบ่อยครั้งมาก ภายในระยะเวลา 6 เดือนเราทะเลาะกันจนถึงกับบอกเลิกกันมาหลายครั้งมาก
มันบั่นทอนจิตใจเรามากเรยนะเอาจริงๆ มันเหนื่อย มันอึดอัด แต่เราก้อรักเค้าแหล่ะ เค้าให้โอกาศเราในหลายครั้งๆ
แต่ทุกครั้งมันก้อจบตรงที่เราทำพัง (หรือเปล่า) เค้าจะหงุดหงิดทุกครั้งที่อะไรไม่ได้ดั้งใจเค้า เช่น อยากกินไม่ได้กิน
อยากทำไม่ได้ทำ เคยเปิดใจคุยกัน เค้าบอกว่าเราคือความเฮงซวย ห่วยแตกเรื่องแย่ๆทุกอย่างในชีวิตเค้า เมื่อไรจะออก
ไปจากชีวิตเค้าสักที แต่พออารมณดีเค้าก้อเป็นคนดีๆปกติคนนึงเรยแหล่ะ เราพยายามปรับเปลี่ยนทุกอย่างเราจนไม่เป็นตัวเอง
หวาดระแวงทุกครั้ง กลัวทำนั่นนี่ไม่ถูกใจเค้า กลัวเค้าโกรธ กลัวเค้าบอกเลิก  กลัวเค้าไม่รัก กลัวไปหมดทุกอย่าง