ชีวิตผม ผ่านเรื่องราวต่างๆมาเยอะ บางรูปแบบที่เข้ามาในชีวิต มันเป็นรูปแบบที่คนธรรมดาทั่วไปไม่ได้สัมผัส ตั้งแต่เด็กๆการเลี้ยงดูของแม่ผมทำให้ตัวผมแข็งแกร่งโดยที่ผมไม่รู้ตัว ตัวตนของแม่ผมในสังคมทำให้ผมเข้มแข็ง การตัดสินใจสิ่งต่างๆในชีวิต ผมเริ่มมันตั้งแต่เด็กๆ ไม่มีไอดอล ไม่มีใครชี้นำ ผิดถูกเลวดี ตัดสินใจด้วยตัวเองหมด จะทำหรือไม่ทำ
ชีวิตการทำงานของผมเริ่มด้วยความเจ็บปวด ผมจบการศึกษาปี2543 ซึ่งเมืองเราเพิ่งผ่านพ้นวิกฤติฟองสบู่มา การตกงานนานๆทำให้ผมต้องเดินออกจากบ้านทั้งน้ำตา คุณค่าในบ้านน้อยกว่าหมาที่เขาเลี้ยง เงินก้อนเดียวที่มีคือการขายรถมอเตอไซด์เพื่อใช้หางานทำ
พอถึงช่วงได้งานทำ ผมมีเงินเหลือติดตัวพันกว่าบาทต้องอยู่ให้รอด40กว่าวันก่อนเงินเดือนงวดแรกออก เป็นช่วงชีวิตที่สร้างความเข้มแข็งให้ผมอีกช่วงเวลานึง แกง1ถุงข้าว1ถุง แบ่งครึ่งกินเช้ากลางวัน บางวันตอนเที่ยงแกงบูดผมก็กินข้าวเปล่า ตอนเย็นกินน้ำก๊อกแทนข้าว
ผ่านช่วงชีวิตมาถึงวัยที่มีครอบครัว การได้มาซึ่งภรรยาและลูกทำให้ผมได้รับรู้ถึงอะไรหลายๆอย่างที่ผมควรต้องรับผิดชอบ ความเสเพลเหลวแหลกในการใช้ชีวิตวันฉกรรจ์ มันสร้างรอยร้าวแห่งความผิดขึ้นในใจ เป็นรอยแผลที่ติดอยู่ในใจโดยที่ไม่มีวันหาย ผมทิ้งช่วงเวลาของพ่อและสามีที่ดีไป สนุกสนานไปกับชีวิตในวงเหล้า เพื่อนสำคัญที่สุด ความรับผิดชอบต่อครอบครัวที่ควรจะมี มันไม่เคยเกิด
ใช้ชีวิตผ่านไป จนน่าเรียกว่าจุดอิ่มตัว ผมผ่านทุกอย่างมาพอแล้ว สนุกมามากแล้ว เหนื่อยมามากแล้ว ผมอยากพัก ผมไม่รู้จะทำอะไรต่อดี ไม่มีอะไรที่อยากทำแล้ว ไม่ต้องการอะไรเพิ่มเติมในชีวิต ในทุกๆเรื่อง และผมก็ไม่อยากอยู่ต่อไปด้วย ผมไม่ได้ซึมเศร้า แต่คำตอบของการดำรงอยู่ของชีวิตคืออะไร??
สิ่งนึงที่ผมเห็นในตอนนั้นคือ ครอบครัว ยังเหมือนลูกนกในรัง ผมยังเหลือสิ่งที่ต้องทำอยู่ ผมตัดสินใจชีวิตต่อจากนี้ เพื่อลูกและเมียเท่านั้น ผมเลิกเหล้าบุหรี่ ความสุขส่วนตัวใดๆแทบจะไม่เหลือ ความอยากเปลี่ยนเป็นความเสียสละ ถามว่ามีความสุขไหม ผมอดทนอดกลั้นมากในการใช้ชีวิตแบบนี้ ถามว่าสุขไหม ผมลืมมันไปนานแล้ว ผมไม่ได้ต้องการมันจริงๆ ผมเบื่อ ผมพอ ผมอยู่แค่เพื่อให้ลูกนกเติบโตขึ้น เท่านั้น
ตอนนี้ชีวิตผมเข้มแข็งมาก จิตใจผมแข็งแกร่ง ไม่ว่าจะเรื่องงานเรื่องสังคม ผมต่อสู้ได้หมด ไม่เคยท้อถอยสิ้นหวังยอมแพ้ โดยที่จิตวิญญาณผมพร้อมจะจบลงได้ตลอด ไม่ยึดติดกับชีวิตตัวเอง มีแค่ครอบครัวเท่านั้นที่ยึดเหนี่ยวผมไว้
สิ่งที่จะทำให้ความแข็งแกร่งของผมพังลงได้ คือลูกและภรรยา บางเวลาที่เจ็บในใจ ผมถอนหายใจยาวๆก็หาย รอยแผลในใจมันย้ำเตือนให้ผมทำหน้าที่ต่อ ชดเชยช่วงเวลาดีๆของพวกเขาในวันที่ผมทำตัวเลวๆ ผมยังเติมกลับคืนให้เขาไม่พอ
แต่ถ้าวันนึงความเข้มแข็งของผมมันพังจนถอนหายใจก็ไม่หาย มันไม่ใช่ความผิดใคร มันเป็นใจของผมเองที่ยอมแพ้ การคงอยู่ของชีวิตเพื่อสิ่งใดๆ คงพอแค่นี้ หวังว่าลูกนกคงจะบินได้ ออกจากรังไปโดยไม่ลำบาก
ด้วยรักจากพ่อ
พ่อที่ดี ไม่พอ
ชีวิตการทำงานของผมเริ่มด้วยความเจ็บปวด ผมจบการศึกษาปี2543 ซึ่งเมืองเราเพิ่งผ่านพ้นวิกฤติฟองสบู่มา การตกงานนานๆทำให้ผมต้องเดินออกจากบ้านทั้งน้ำตา คุณค่าในบ้านน้อยกว่าหมาที่เขาเลี้ยง เงินก้อนเดียวที่มีคือการขายรถมอเตอไซด์เพื่อใช้หางานทำ
พอถึงช่วงได้งานทำ ผมมีเงินเหลือติดตัวพันกว่าบาทต้องอยู่ให้รอด40กว่าวันก่อนเงินเดือนงวดแรกออก เป็นช่วงชีวิตที่สร้างความเข้มแข็งให้ผมอีกช่วงเวลานึง แกง1ถุงข้าว1ถุง แบ่งครึ่งกินเช้ากลางวัน บางวันตอนเที่ยงแกงบูดผมก็กินข้าวเปล่า ตอนเย็นกินน้ำก๊อกแทนข้าว
ผ่านช่วงชีวิตมาถึงวัยที่มีครอบครัว การได้มาซึ่งภรรยาและลูกทำให้ผมได้รับรู้ถึงอะไรหลายๆอย่างที่ผมควรต้องรับผิดชอบ ความเสเพลเหลวแหลกในการใช้ชีวิตวันฉกรรจ์ มันสร้างรอยร้าวแห่งความผิดขึ้นในใจ เป็นรอยแผลที่ติดอยู่ในใจโดยที่ไม่มีวันหาย ผมทิ้งช่วงเวลาของพ่อและสามีที่ดีไป สนุกสนานไปกับชีวิตในวงเหล้า เพื่อนสำคัญที่สุด ความรับผิดชอบต่อครอบครัวที่ควรจะมี มันไม่เคยเกิด
ใช้ชีวิตผ่านไป จนน่าเรียกว่าจุดอิ่มตัว ผมผ่านทุกอย่างมาพอแล้ว สนุกมามากแล้ว เหนื่อยมามากแล้ว ผมอยากพัก ผมไม่รู้จะทำอะไรต่อดี ไม่มีอะไรที่อยากทำแล้ว ไม่ต้องการอะไรเพิ่มเติมในชีวิต ในทุกๆเรื่อง และผมก็ไม่อยากอยู่ต่อไปด้วย ผมไม่ได้ซึมเศร้า แต่คำตอบของการดำรงอยู่ของชีวิตคืออะไร??
สิ่งนึงที่ผมเห็นในตอนนั้นคือ ครอบครัว ยังเหมือนลูกนกในรัง ผมยังเหลือสิ่งที่ต้องทำอยู่ ผมตัดสินใจชีวิตต่อจากนี้ เพื่อลูกและเมียเท่านั้น ผมเลิกเหล้าบุหรี่ ความสุขส่วนตัวใดๆแทบจะไม่เหลือ ความอยากเปลี่ยนเป็นความเสียสละ ถามว่ามีความสุขไหม ผมอดทนอดกลั้นมากในการใช้ชีวิตแบบนี้ ถามว่าสุขไหม ผมลืมมันไปนานแล้ว ผมไม่ได้ต้องการมันจริงๆ ผมเบื่อ ผมพอ ผมอยู่แค่เพื่อให้ลูกนกเติบโตขึ้น เท่านั้น
ตอนนี้ชีวิตผมเข้มแข็งมาก จิตใจผมแข็งแกร่ง ไม่ว่าจะเรื่องงานเรื่องสังคม ผมต่อสู้ได้หมด ไม่เคยท้อถอยสิ้นหวังยอมแพ้ โดยที่จิตวิญญาณผมพร้อมจะจบลงได้ตลอด ไม่ยึดติดกับชีวิตตัวเอง มีแค่ครอบครัวเท่านั้นที่ยึดเหนี่ยวผมไว้
สิ่งที่จะทำให้ความแข็งแกร่งของผมพังลงได้ คือลูกและภรรยา บางเวลาที่เจ็บในใจ ผมถอนหายใจยาวๆก็หาย รอยแผลในใจมันย้ำเตือนให้ผมทำหน้าที่ต่อ ชดเชยช่วงเวลาดีๆของพวกเขาในวันที่ผมทำตัวเลวๆ ผมยังเติมกลับคืนให้เขาไม่พอ
แต่ถ้าวันนึงความเข้มแข็งของผมมันพังจนถอนหายใจก็ไม่หาย มันไม่ใช่ความผิดใคร มันเป็นใจของผมเองที่ยอมแพ้ การคงอยู่ของชีวิตเพื่อสิ่งใดๆ คงพอแค่นี้ หวังว่าลูกนกคงจะบินได้ ออกจากรังไปโดยไม่ลำบาก
ด้วยรักจากพ่อ