ขอเริ่มเล่าเลยนะครับ ผมกลุ้มใจมาก เพราะทำให้แม่เสียใจร้องไห้..บางคนอาจจะพบเจอหัวข้อแล้วยังไม่อ่าน อยากเปิดใจให้อ่านก่อนนะครับก่อนจะตัดสินใจด่าผมหรือตำหนิผม
ขอเริ่มเล่าเลยนะครับ ผมเป็นพี่ชายคนโต ครอบครัวเรามีพี่น้องกัน 3 คนเป็นครอบครัวยากจนครับเราไม่มีพื้นฐานทางครอบครัวอะไรเลย ผมเรียนจบมาด้วยเงินกู้ กยศ.ครับ ทุกวันนี้ผ่านจุดนั้นมาได้อย่างทุลักทุเลไม่ขอลงรายละเอียดมากมายแต่อยากให้ทราบเฉยๆว่าพื้นฐานผมเป็นยังไงมา
หลังจากจบการศึกษาผมก็ทำงานจนปัจจุบันการงานก็ถือว่ามั่นคงพอ ตั้งแต่เริ่มทำงาน ผมคิดไว้อย่างเดียวว่าอยากส่งน้องให้เรียนจบเหมือนกันเพราะอยากให้ครอบครัวดีขึ้นกว่านี้ จึงบอกพ่อและแม่ว่าจะส่งน้องเรียนทั้งสองคนตลอดเวลาที่ส่งน้องเรียน ตั้งแต่เริ่มทำงานเงินเดือน 12000 ต้องแบ่งน้องสองคนเป็นค่าใช้จ่าย ค่ากิน และให้น้องกู้ กยศ.กันทั้งสองคนเพราะลำพังเริ่มต้นเงินเดือนแค่นี้ไม่พอแน่ ผมประหยัดสุดชีวิตครับ จนปัจจุบันเงินเดือนสูงขึ้น น้องผมตอนเข้ามหาลัยก็อยู่ดีกินดีขึ้น อยากได้อะไรพี่จะซื้อให้ ไม่อยากให้น้อยใจว่าไปเรียนมีปมเหมือนคนอื่น ไม่จำเป็นต้องมีมากแต่ขอให้ชีวิตการเรียนสะดวกก็พอ เพราะผมเป็นพี่ชายคนโต ผมรู้ดีว่าตอนไม่มีอะไรเลย ตอนนั้นผมเรียนมหาลัย ไม่มีมือถือใช้เลยครับ
ขอเล่าถึงนิสัยของน้องทั้งสองคน ผมมีน้องชายคนกลางและน้องสาวคนสุดท้อง แม่จะเอาใจคนสุดท้องมาก ส่วนน้องชายคนกลาง ผมภูมิใจในตัวเขานะครับ เขาค่อนข้างรู้ความคิดอะไรเองเป็น ใจเย็น ส่วนน้องสาวคนเล็กเป็นคนใจร้อนทำผมกลุ้มมากครับ ของที่ผมซื้อให้ไม่เคยรักษา ผมเสียใจนะครับที่น้องใช้แบบทิ้งๆขว้างๆ ทั้งที่ผมหาเงินเลือดตาแทบกระเด็น ไม่ใช่ว่าผมไม่บอกแต่บอกไปก็ไม่ดีขึ้น ชอบเถียงคำไม่ตกฟากเป็นนิสัยส่วนตัวของเขาที่เอาแต่ใจครับเพราะพ่อกับแม่จะเลี้ยงดูและเอาใจเป็นอย่างดี จนตอนนี้ผมส่งทั้งสองคนเรียนจบแล้วครับ คนกลางทำงานเป็นครูเอกชน ส่วนน้องสาวพึ่งจบครับ
ปัญหาคือ 2-3 วันก่อนเราผมบอกให้น้องสาวเริ่มหางานและให้น้องมาอยู่กับผมก็ได้ ใจจริงอยากให้อยู่กับแม่ที่ ตจว.เพราะถ้ามาทำงานที่นี่หมด แม่จะอยู่คนเดียว ทีนี้น้องผมเป็นคนที่ทำอะไรไม่เป็นเลยครับ ตอนเรียนหนังสือไม่คิดว่าตัวเองอยากจะทำอะไร อยากจะเป็นอะไร ไม่มีเป้าหมายในชีวิต ในชีวิตมีแต่เรื่องความรัก ครับน้องผมเป็นทอมลืมบอกจุดนี้ไปหนีเรียนไปอยู่กับลูกสาวบ้านอื่นก็เคยทำมาแล้ว ผมเคยตัดออกจากชีวิตไม่อยากยุ่งแต่แม่ก็ขอร้องมาตลอด จนยื้อกันจนเรียนจบ ก็คงจบมาได้เพราะเพื่อนช่วย ทำอะไรไม่เป็นไร ให้เริ่มต้นหางานผมก็แนะนำว่าทำ resume สมัครเว็บหางานหรือยัง ก็ยังไม่ทำ แต่ปากบอกผมว่าหาแล้วมันหาไม่ได้มันไม่มี เป้าหมายเขาคือจะเข้าไปทำแต่โรงงานฝ่ายผลิต ซึ่งผมก็ด่าว่าเรียนมาทำไม ทำไมไม่หางานที่มันเหมาะกับวุฒิ ถ้าจะทำฝ่ายผลิตในโรงงานทำไมไม่เลิกเรียนตั้งแต่ม.3
ที่หนักกว่านั้นคือแฟนมันครับ ผมซื้อบ้านใหม่ที่กรุงเทพแม่บอกให้น้องมาอยู่กับผมเพื่อหางาน รู้อะไรไหมครับ มันจะเอาแฟนมาอยู่ด้วย ถามว่าแฟนมันนิสัยดีไหมก็ดีครับ จนแม่ผมชอบเพราะอยู่ที่บ้านต่างจังหวัดก็ดูแลแม่ดี แต่แฟนมันก็จบมาแล้ว 2 ปีไม่หางานตัวติดกันยังกับอะไรดี ผมคุยกับน้องชายว่ามันอะไรกันนักกันหนา จะเดินซ้ายเดินขวาก็ต้องไปด้วยกันตลอด แล้วถ้ามาอยู่กับผม ความเป็นส่วนตัวผมละ น้องตัวเองก็ไม่ใช่ แถมยังต้องมาอยู่กินกับผมเป็นภาระให้ผมดูแลอีก ล่าสุดน้องสาวมโกรธที่ผมเอามอไซด์มาให้พ่อให้ที่บ้านใหม่กรุงเทพซึ่งที่บ้าน ตจว.ก็มีสองคนนะครับแม่กับน้องใช้คนละคัน แต่มันบอกว่าบแฟนมันจะไม่มีใช้ จุดนี้ผมเดือดเลยครับตะโกนไปทางโทรศัพท์ว่า Eนั่นมันเป็นใคร รถก็รถแม่กู กูเอามาให้พ่อใช้แล้วมันทำไม พ่อแม่มันก็มี สำเหนียกตัวเองบ้างไหม พ่อต้องแบกกระสอบข้าวส่งเรียน ขอเงินพ่อตลอดไม่เคยคิดว่าเงินที่พ่อได้มาลำบากแค่ไหน...ณ จุดนี้สิ่งที่อยู่ในใจผมออกมาหมด ด่ามันสารพัดครับ จนผมบล็อคช่องทางติดต่อสื่อสารกับน้องทุกช่องทาง ผมจำเป็นต้องใช้วิธีนี้ ถ้ายังมีเงินไปเลี้ยงดูปูเสื่อมันอยู่มันจะไม่รอดครับ แต่รู้อะไรอีกไหมครับ ในลายกลุ่มครอบครัว มันด่าผมสารพัดแถม มีคำหนึ่งที่ผมจุกมากครับ “ก็ดีกูไม่อยากมีบุญคุณกับใคร” จุดนี้ผมคิดในใจเลยว่าจะไม่ยุ่งกับมันอีก จนแม่โทรมาขอให้น้องมาอยู่ด้วยพ่วงแฟนมัน ผมบอกว่ายังไงก็ไม่เด็ดขาด แม่ผมก็ร้องไห้ พรรณนาไปต่างๆนาๆว่าผมไม่ฟังท่าน และถือว่าตัวเองมีบ้านใหม่ ไม่สนใจน้อง...จากจุดนี้ผมเลยเงียบมาถึงทุกวันนี้ครับ ได้แต่เล่าให้พ่อฟังพ่อก็เข้าใจนะครับ พ่อบอกว่าปวดหัวเลย พ่อไม่ขอออกความคิดเห็น...ผมจึงมาปรึกษาทุกคนใน pantip นี้ครับ
ขอโทษด้วยนะครับที่ยาวไปจริงๆอยากยาวกว่านี้ครับ กลัวอ่านกันไม่ไหว ผมอัดอั้นตันใจจริงๆ
มีเรื่องกลุ้มใจ ผมอยากขอคำปรึกษา เพราะผมทำให้แม่เสียใจร้องไห้
ขอเริ่มเล่าเลยนะครับ ผมเป็นพี่ชายคนโต ครอบครัวเรามีพี่น้องกัน 3 คนเป็นครอบครัวยากจนครับเราไม่มีพื้นฐานทางครอบครัวอะไรเลย ผมเรียนจบมาด้วยเงินกู้ กยศ.ครับ ทุกวันนี้ผ่านจุดนั้นมาได้อย่างทุลักทุเลไม่ขอลงรายละเอียดมากมายแต่อยากให้ทราบเฉยๆว่าพื้นฐานผมเป็นยังไงมา
หลังจากจบการศึกษาผมก็ทำงานจนปัจจุบันการงานก็ถือว่ามั่นคงพอ ตั้งแต่เริ่มทำงาน ผมคิดไว้อย่างเดียวว่าอยากส่งน้องให้เรียนจบเหมือนกันเพราะอยากให้ครอบครัวดีขึ้นกว่านี้ จึงบอกพ่อและแม่ว่าจะส่งน้องเรียนทั้งสองคนตลอดเวลาที่ส่งน้องเรียน ตั้งแต่เริ่มทำงานเงินเดือน 12000 ต้องแบ่งน้องสองคนเป็นค่าใช้จ่าย ค่ากิน และให้น้องกู้ กยศ.กันทั้งสองคนเพราะลำพังเริ่มต้นเงินเดือนแค่นี้ไม่พอแน่ ผมประหยัดสุดชีวิตครับ จนปัจจุบันเงินเดือนสูงขึ้น น้องผมตอนเข้ามหาลัยก็อยู่ดีกินดีขึ้น อยากได้อะไรพี่จะซื้อให้ ไม่อยากให้น้อยใจว่าไปเรียนมีปมเหมือนคนอื่น ไม่จำเป็นต้องมีมากแต่ขอให้ชีวิตการเรียนสะดวกก็พอ เพราะผมเป็นพี่ชายคนโต ผมรู้ดีว่าตอนไม่มีอะไรเลย ตอนนั้นผมเรียนมหาลัย ไม่มีมือถือใช้เลยครับ
ขอเล่าถึงนิสัยของน้องทั้งสองคน ผมมีน้องชายคนกลางและน้องสาวคนสุดท้อง แม่จะเอาใจคนสุดท้องมาก ส่วนน้องชายคนกลาง ผมภูมิใจในตัวเขานะครับ เขาค่อนข้างรู้ความคิดอะไรเองเป็น ใจเย็น ส่วนน้องสาวคนเล็กเป็นคนใจร้อนทำผมกลุ้มมากครับ ของที่ผมซื้อให้ไม่เคยรักษา ผมเสียใจนะครับที่น้องใช้แบบทิ้งๆขว้างๆ ทั้งที่ผมหาเงินเลือดตาแทบกระเด็น ไม่ใช่ว่าผมไม่บอกแต่บอกไปก็ไม่ดีขึ้น ชอบเถียงคำไม่ตกฟากเป็นนิสัยส่วนตัวของเขาที่เอาแต่ใจครับเพราะพ่อกับแม่จะเลี้ยงดูและเอาใจเป็นอย่างดี จนตอนนี้ผมส่งทั้งสองคนเรียนจบแล้วครับ คนกลางทำงานเป็นครูเอกชน ส่วนน้องสาวพึ่งจบครับ
ปัญหาคือ 2-3 วันก่อนเราผมบอกให้น้องสาวเริ่มหางานและให้น้องมาอยู่กับผมก็ได้ ใจจริงอยากให้อยู่กับแม่ที่ ตจว.เพราะถ้ามาทำงานที่นี่หมด แม่จะอยู่คนเดียว ทีนี้น้องผมเป็นคนที่ทำอะไรไม่เป็นเลยครับ ตอนเรียนหนังสือไม่คิดว่าตัวเองอยากจะทำอะไร อยากจะเป็นอะไร ไม่มีเป้าหมายในชีวิต ในชีวิตมีแต่เรื่องความรัก ครับน้องผมเป็นทอมลืมบอกจุดนี้ไปหนีเรียนไปอยู่กับลูกสาวบ้านอื่นก็เคยทำมาแล้ว ผมเคยตัดออกจากชีวิตไม่อยากยุ่งแต่แม่ก็ขอร้องมาตลอด จนยื้อกันจนเรียนจบ ก็คงจบมาได้เพราะเพื่อนช่วย ทำอะไรไม่เป็นไร ให้เริ่มต้นหางานผมก็แนะนำว่าทำ resume สมัครเว็บหางานหรือยัง ก็ยังไม่ทำ แต่ปากบอกผมว่าหาแล้วมันหาไม่ได้มันไม่มี เป้าหมายเขาคือจะเข้าไปทำแต่โรงงานฝ่ายผลิต ซึ่งผมก็ด่าว่าเรียนมาทำไม ทำไมไม่หางานที่มันเหมาะกับวุฒิ ถ้าจะทำฝ่ายผลิตในโรงงานทำไมไม่เลิกเรียนตั้งแต่ม.3
ที่หนักกว่านั้นคือแฟนมันครับ ผมซื้อบ้านใหม่ที่กรุงเทพแม่บอกให้น้องมาอยู่กับผมเพื่อหางาน รู้อะไรไหมครับ มันจะเอาแฟนมาอยู่ด้วย ถามว่าแฟนมันนิสัยดีไหมก็ดีครับ จนแม่ผมชอบเพราะอยู่ที่บ้านต่างจังหวัดก็ดูแลแม่ดี แต่แฟนมันก็จบมาแล้ว 2 ปีไม่หางานตัวติดกันยังกับอะไรดี ผมคุยกับน้องชายว่ามันอะไรกันนักกันหนา จะเดินซ้ายเดินขวาก็ต้องไปด้วยกันตลอด แล้วถ้ามาอยู่กับผม ความเป็นส่วนตัวผมละ น้องตัวเองก็ไม่ใช่ แถมยังต้องมาอยู่กินกับผมเป็นภาระให้ผมดูแลอีก ล่าสุดน้องสาวมโกรธที่ผมเอามอไซด์มาให้พ่อให้ที่บ้านใหม่กรุงเทพซึ่งที่บ้าน ตจว.ก็มีสองคนนะครับแม่กับน้องใช้คนละคัน แต่มันบอกว่าบแฟนมันจะไม่มีใช้ จุดนี้ผมเดือดเลยครับตะโกนไปทางโทรศัพท์ว่า Eนั่นมันเป็นใคร รถก็รถแม่กู กูเอามาให้พ่อใช้แล้วมันทำไม พ่อแม่มันก็มี สำเหนียกตัวเองบ้างไหม พ่อต้องแบกกระสอบข้าวส่งเรียน ขอเงินพ่อตลอดไม่เคยคิดว่าเงินที่พ่อได้มาลำบากแค่ไหน...ณ จุดนี้สิ่งที่อยู่ในใจผมออกมาหมด ด่ามันสารพัดครับ จนผมบล็อคช่องทางติดต่อสื่อสารกับน้องทุกช่องทาง ผมจำเป็นต้องใช้วิธีนี้ ถ้ายังมีเงินไปเลี้ยงดูปูเสื่อมันอยู่มันจะไม่รอดครับ แต่รู้อะไรอีกไหมครับ ในลายกลุ่มครอบครัว มันด่าผมสารพัดแถม มีคำหนึ่งที่ผมจุกมากครับ “ก็ดีกูไม่อยากมีบุญคุณกับใคร” จุดนี้ผมคิดในใจเลยว่าจะไม่ยุ่งกับมันอีก จนแม่โทรมาขอให้น้องมาอยู่ด้วยพ่วงแฟนมัน ผมบอกว่ายังไงก็ไม่เด็ดขาด แม่ผมก็ร้องไห้ พรรณนาไปต่างๆนาๆว่าผมไม่ฟังท่าน และถือว่าตัวเองมีบ้านใหม่ ไม่สนใจน้อง...จากจุดนี้ผมเลยเงียบมาถึงทุกวันนี้ครับ ได้แต่เล่าให้พ่อฟังพ่อก็เข้าใจนะครับ พ่อบอกว่าปวดหัวเลย พ่อไม่ขอออกความคิดเห็น...ผมจึงมาปรึกษาทุกคนใน pantip นี้ครับ
ขอโทษด้วยนะครับที่ยาวไปจริงๆอยากยาวกว่านี้ครับ กลัวอ่านกันไม่ไหว ผมอัดอั้นตันใจจริงๆ