อยู่มหาลัยเเล้วเเต่พ่อเเม่ยังไม่ปล่อยให้เป็นอิสระ

ทุกคนคือเราก็อยู่มหาลัยพ่อเเม่ยังไม่ปล่อยเลยจะไปเที่ยวกับเพื่อนก็ลำบาก ตอนอยุ่มัธยมน่ะเพื่อนเขาจัดทริปไปกันทุกคนเเต่พ่อเเม่เราอ่ะเเปลกคนไม่เคยปล่อยให้ไปไหนไม่รู้จะห่วงไรหนักหนา อีกอย่างก็ไปกับเพื่อนไม่ได้ไปกับผู้ชายที่ป้ะ ตอนนี้คืออึดอัดมากเรารู้สึกว่าเราไม่เหมือนเด็กคนอื่น คนอื่นจะไปไหนพ่อเเม่ปล่ยยให้อิสระซึ่งต่างกับเรา บางทีเราก็อยากให้พ่อเเม่รับรู้น้ะว่า ทุกวันนี้เราเหมือนเด็กเก็บกดเข้าไปใหญ่ เราควรทำไงดี พูดไปตรงๆเดี่ยวพ่อเเม่ก็จะหาว่าอย่างนุ่นอย่างนี้อีก ไม่เคยเข้าใจความรุ้สึกลูกด้วยซ้ำ เพื่อนช่วยให้ความคิดเห็นน่อยน้ะ ไม่รุ้จะระบายให้ใครเเล้ว