คือบอกก่อนนะครับ จุดประสงค์จริงๆ ผมจะเอาไว้ย่อหน้าสุดท้ายครับ ใครรีบอ่านก่อนได้เลย
(กระทู้นี้ผมถามพร้อมเล่านะครับ)
ก่อนเข้าเรื่องนะครับ ผมจะเล่าเบื้องหลังของค่ายหนังหนึ่ง และสาเหตุต่างๆนะครับ ผมเป็นคนที่เล่นกล้องมาได้4ปี ตอนนี้เรียนอยู่ ม.ปลายท กล้องของผมเองก็พอจะใช้สามารถทำหนังสั้นได้ครับ จะไม่บอกเสปคไรมากนะครับ
คือวันนึงเพื่อนผมก็มาชวนผมไปเป็นตากล้องที่ค่ายหนังค่ายหนึงในภาคเหนือ(ค่ายนี้ไม่ค่อยดังครับ แต่เป็นค่ายที่อยู่ในจังหวัดเดียวกับที่ผมอยู่) ซึ่งเพื่อนผมก็เป็นฝ่ายตากล้องอยู่ที่นั่นเหมือนกัน เขามาชวนผมเพราะเขาบอกว่า ผกก.ของค่ายเนี่ย รู้ว่าผมมีกล้อง เขาก็เลยชวนผมมาถ่ายหนังผ่านเพื่อนผม(ผกก.กับเจ้าของค่ายคนเดียวกันนะครับ)คือ ผมก็ถามเพื่อนผมนะ ว่าจะได้อะไรยังไงใช้เวลากี่วันในการถ่าย(คือช่วงนั้นเป็นช่วงปิดเทอมครับ)เขาก็บอก ใช้เวลา4-6วัน มาทำได้เรียนรู้ได้ประสบการณ์ แล้วก็เป็นหนังเรื่องสุดท้ายที่เขาจะทำละ (พูดเหมือนว่ามาฝึกงานมาเอาพอร์ตเหมือนเข้าค่ายของมหาลัยอะครับ) ผมก็ถามย้ำนะ เรื่องเงินล่ะ เพื่อนผมก็บอก เถอะหน่า มาเถอะ ได้ความรู้เยอะแน่นอน โฆษณาตาลุกวาวมาก
ตอนแรก ผมก็บอกขอเวลาคิด1-2วัน เพราะว่าปิดเทอม ผมต้องกลับมาบ้าน ผมเป็นเด็กชนบท แต่เข้ามาเรียนในเมือง เลยมีหอเช่าไว้ แต่ค่ายหนังนั้นก็อยู่ห่างจากหอผม2-3กิโลเมตร แต่ ผกก.เจ้าของค่ายก็มาจี้ให้เพิ่อนผมว่า ขอคำตอบเร็วๆ มันเป็นซีรี่ย์เรื่องใหญ่ ผมก็คิดคำนวนรายรับรายจ่ายกับเงินเก็บก็โอเค ผมก็เลยตอบตกลงไปด้วย (ไม่มีสัญญาจ้าง ไม่มีหลักฐานอะไร)
เข้าไปวันแรก ก็ดีนะครับ ผมยังได้ใช้กล้องตัวเอง(จำประโยคนี้ไว้) ยังได้เฮฮากับคนในทีมงาน ก็ไปเจอเพื่อนที่รู้จักกันอีก2คน นักแสดงก็คนในโรงเรียนผมเกือบหมดทุกคนเลย รู้จักเยอะมากกก แต่ยกเว้นเจ้าของค่ายหนัง ผมก็คิดในใจ ผมคงได้ถ่ายหนังจริงๆแล้วอะหละ แต่ในวันซ้อมตากล้องทุกคนมีหน้าที่เก็บเบื้องหลังแค่นั้น
ผ่านไป2วัน ผมก็ถามเพื่อน เหลืออีก4วันก็ถ่ายเลยใช่ป่ะ เพื่อนผมก็บอกไม่ เจ้าของค่ายเอง ยังไม่ออกตารางการถ่ายมาเลย ผมก็แบบ ชิ..หัย... แต่วันต่อมา
ตารางออกแล้วครับ..รวมกับวันซ้อมที่ผ่านมาเป็น11วัน... แต่ผมก็ไม่คิดมาก ผมยืดหยุ่นรายรับรายจ่ายประจำวันตัวเองได้..
พอถึงวันถ่ายจริง..มันก็เริ่มแย่ลงละครับ
จากที่เคยใช้กล้องตัวเอง..เขาก็เอาไปให้เพื่อนผมใช้(เพราะเพื่อนผมอยู่กับค่ายนี้มานาน)ให้ผมใช้กล้องที่ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ โฟกัสวืด คือแย่หมด วัดแสงเพี้ยนด้วย ผมก็เลยถามเจ้าของค่าย ผมได้ทำหน้าที่อะไรครับ? เขาก็ตอบ เก็บเบื้องหลัง..ผมก็แบบ เค๊
ผ่านไปไม่นาน เพิ่มหน้าที่ให้ผมบานเลย เป็นคนทำบัญชีรายรับรายจ่ายเสบียง ทำหน้าที่ขนของขนกล้อง ทำหน้าที่ไปซื้อน้ำหิ้วกระติก สรุป เป็นตำแหน่งต่ำสุดในค่ายนั้น
ได้เงินไหม สรุปไม่ได้ครับ เขาเลี้ยงแค่ข้าวกลางวัน
แถมตากล้องก็โดนบังคับให้ไปนอนบ้านเจ้าของค่าย
(รวมถึงผม) คนที่โดนบังคับไปนอนจะต้องวนลูปครับ
ตื่น อาบน้ำ กินข้าว ออกกอง กลับบ้านผกก. กินข้าว อาบน้ำ ประชุม นอน “ไม่มีเวลาส่วนตัวให้”มือเช้ามื้อเย็น เลี้ยงเป็นบางวัน บางวันให้ไปซื้อกินเอง ซึ่งผมเป็นคนที่ชอบออกไปหาอะไรทำในช่วงเย็น ต้องไปออกกำลังกาย ไปวิ่ง มีโลกส่วนตัวสูง ไปลองอยู่แบบนั้นแค่วันเดียว ผมก็ไม่โอเคเลย ผมเลยเหลี่ยมครับ บอกว่าแม่มาตรวจหอ ต้องกลับหอ หลังจากนั้นก็ยาวเลย555
ออกกองไปอีก1-2วัน เริ่มไม่มีความสุขครับ ไม่มีเวลาพักกอง คนในกองไม่คุยด้วย ไม่ใส่ใจ โดนนักแสดงมาจับผิดว่าผมจะหนีทั้งที่ตอนนั้นไม่ได้คิดจะทำอะไร(แต่หลังจากนั้นคิดแล้วครับ) โดนนักแสดงแซะมั่ง บูลบี่อ้อมๆมั่ง คือทั้งกองหล่อหมด ยกเว้นผม คุยกับคนอื่นอีกกริยา คุยอีกผมอีแบบ คือรู้เลยว่าสองมาตรฐาน บางทีผมเข้าไปคุยก็ไม่คุยด้วย บางทีผมนั่งพักกินน้ำโดนชี้นิ้วมาให้ไปถ่ายเบื่องหลังต่ออีก คือจะให้ถ่ายตลอดเวลากับกล้องหลัก ไม่ได้ตัดงาน ไม่ได้เรียนรู้มุม ไม่ได้ความรู้อะไรเลย รู้สึกแย่มาก ผมลองไปนั่งถามนักแสดงบางคนที่ผมสนิท ว่าพี่ได้เงินหรือเปล่าอะไรยังไง พี่เจาก็บอกไม่ได้ แล้วหลายคนก็ไม่เต็มใจมาด้วย เพราะแต่ละคนอยู่ค่ายนี้มานานเหมือนกัน แล้วเพิ่งมารู้ทีหลังว่าเงินเสบียงนั่นก็เป็นเงินที่เขาไปอ้อนวอนจากออแกไนซ์ทำวีดีโอของจังหวัดวันละ5ร้อยบาท แต่ทางค่ายเองทำหนังปล่อยลงมนยูทูป มีเป็นหลายสิบคลิปทั้งหนังสั้นหนังยาวรายการตลก บางคลิปเป็นล้านวิว รายได้ไม่น้อยเลย เขาทำมาเกือบ10ปีครับ แต่ไม่มีใครได้เงินจากตรงนั้นเลยครับ
ผมเลยทำแผนจะหนี ก็แต่งเรื่องขึ้นมาว่า มีงานศพญาติที่ ตจว. จะต้องกลับบ้าน(ผมก็กำหนดวันเลย พอดีมันเหลือ4วันสุดท้ายก่อนปิดกอง) ผมเลยฝากบอกเพื่อนไปในตอนเย็น หัวค่ำผมโดนเรียกตัวเลย
ให้ผมไปคุยกับเจ้าของค่าย พอผมเข้าไปคุย
เขาก็เริ่มก่อนเลยครับ
ผกก:จะกลับบ้านหรอ มีธุระหรอ
ผม:ครับ พอดีมีงานศพญาติสนิทครับ
ผกก:อ้าวนี่เราคุยงานกันไว้แล้วนะ เธอก็เข้ามาทำเองหนิ แล้วอยู่ดีๆจะพักงานไปได้ไง ทำไมไม่เคลียร์ธุระแล้วค่อยมาทำหนังล่ะ เหมือนไม่ให้ความสำคัญกับค่ายหนังเลยนะ ผ้าเป็นผมนะ ผมจะถ่ายหนังให้เสร็จก่อนแล้วไป ทำแบบนี้เหมือนทิ้งเพื่อนตัวเองเลยนะ
ผม:ผมให้ยืมกล้องไว้ก่อนก็ได้นะครับ(ยอมเสี่ยง)ผมต้องไปครับ
ผกก:อ้าว ถ้าสมมุติว่าเพื่อนเธออีก3คนมีธุระพร้อมกัน3คนงั้นแสดงว่าเขาก็กลับบ้านได้ใช้ป้ะ(ป้ะ!)แบ้วใครถ่ายงานหล่ะ??
ใช่ครับ...หมก็เลยอยู่ต่อ
เจ้าของค่ายเป็นคนอีโก้สูง หยิ่ง เอาแต่ใจตัวเอง ไม่แน่นอนด้วยครับ จะทำก็ทำ จะไม่ทำก็ไม่ทำ ไม่มีล่วงหน้าให้ผมเตรียมตัว ปากจัด ด่าเจ็บ ขี้เหนียว สองมาตรฐาน
และระหว่างวันออกกอง ก็มีวันนึงเป็นวันเกิดผมด้วย
เขาให้ผมไปแค่ทำบุญแถววัดแค่ตอนพักกองตอนกลางวันเองครับ ลาไม่ได้ แต่โชคดีตอนเย็นผมเหลี่ยมไว้
ผมเลยไปถามเพื่อนว่า เคยมีคนคิดทำแบบผมไหม เคยทีคนหนีออกไหม เพื่อนผมก็เลยบอกว่า มี ผกก.เขาไม่ชอบ หมดใจ แล้วพูดแบบเดียวกับที่พูดกับผม
ผมเลยไปถามคนคนนั้นที่เคยหนี เขาบอก ตอนเขาหนี ผกก.ตามถึงบ้านมาด่านหน้าบ้านเลยครับ เคยบอกไปตรงๆว่าไม่โอเค ยังไงก็เถียงเขาไม่ชนะ
ผมเลย เอาหว่ะ งั้นก็ได้ ทนอยู่อะไรแบบนี่อีก4วันก็จบ วันสุดท้ายก็กินเลี้ยง ผมโคตรจำขึ้นใจว่าจะไม่กลับไปหาอีกแน่นอน หลาบมากๆ เหมือนโดนหลอกใช้
ผ่านไป3เดือนหนังเสร็จ แต่ยังไม่ได้ออก เขาทีเซอร์ออกมาเยอะมาก แต่ยอดคนติดตามน้อยมาก
เขาเลยจะให้พวกตากล้องมาทำคลิปโปรโมทกัน
ซึ่งที่ผ่านมาผมก็รู้แล้วว่าชีวิตตอนทำงานตรงจุดนั้นตรวค่ายนั้นมันห่วยแตกขนาดไหน เขาจะนัดกันอีกครับ ผมเลยอยากหาทางเหลี่ยมเพื่อให้ไม่ไม่ได้ไปทำงานตรงนั้นอีก ตอนนี้ผมก็ลังหาทางเลี่ยงอยู่ แต่ตอนนี้เหมือนเขาเลื่อนวันจนกว่าจะเอาทุกวันว่างแบ้วมาได้อะครับ ไม่มรครบไม่หยุดนัด ผมไม่อยากเข้าไปตวนั้นเป็นรอบที่2อีก เพื่อนๆพี่ๆน้องๆพอจะมีวิธีเหลี่ยมไหมครับ ผมทำไม่เก่ง ปฏิเสธคนไม่แข็งด้วยครับ
ทำยังไงถึงจะหนีออกจากค่ายหนังได้ครับ ผมเป็นตำแหน่งตากล้องด้วย ค่ายหนังแย่มากครับ
(กระทู้นี้ผมถามพร้อมเล่านะครับ)
ก่อนเข้าเรื่องนะครับ ผมจะเล่าเบื้องหลังของค่ายหนังหนึ่ง และสาเหตุต่างๆนะครับ ผมเป็นคนที่เล่นกล้องมาได้4ปี ตอนนี้เรียนอยู่ ม.ปลายท กล้องของผมเองก็พอจะใช้สามารถทำหนังสั้นได้ครับ จะไม่บอกเสปคไรมากนะครับ
คือวันนึงเพื่อนผมก็มาชวนผมไปเป็นตากล้องที่ค่ายหนังค่ายหนึงในภาคเหนือ(ค่ายนี้ไม่ค่อยดังครับ แต่เป็นค่ายที่อยู่ในจังหวัดเดียวกับที่ผมอยู่) ซึ่งเพื่อนผมก็เป็นฝ่ายตากล้องอยู่ที่นั่นเหมือนกัน เขามาชวนผมเพราะเขาบอกว่า ผกก.ของค่ายเนี่ย รู้ว่าผมมีกล้อง เขาก็เลยชวนผมมาถ่ายหนังผ่านเพื่อนผม(ผกก.กับเจ้าของค่ายคนเดียวกันนะครับ)คือ ผมก็ถามเพื่อนผมนะ ว่าจะได้อะไรยังไงใช้เวลากี่วันในการถ่าย(คือช่วงนั้นเป็นช่วงปิดเทอมครับ)เขาก็บอก ใช้เวลา4-6วัน มาทำได้เรียนรู้ได้ประสบการณ์ แล้วก็เป็นหนังเรื่องสุดท้ายที่เขาจะทำละ (พูดเหมือนว่ามาฝึกงานมาเอาพอร์ตเหมือนเข้าค่ายของมหาลัยอะครับ) ผมก็ถามย้ำนะ เรื่องเงินล่ะ เพื่อนผมก็บอก เถอะหน่า มาเถอะ ได้ความรู้เยอะแน่นอน โฆษณาตาลุกวาวมาก
ตอนแรก ผมก็บอกขอเวลาคิด1-2วัน เพราะว่าปิดเทอม ผมต้องกลับมาบ้าน ผมเป็นเด็กชนบท แต่เข้ามาเรียนในเมือง เลยมีหอเช่าไว้ แต่ค่ายหนังนั้นก็อยู่ห่างจากหอผม2-3กิโลเมตร แต่ ผกก.เจ้าของค่ายก็มาจี้ให้เพิ่อนผมว่า ขอคำตอบเร็วๆ มันเป็นซีรี่ย์เรื่องใหญ่ ผมก็คิดคำนวนรายรับรายจ่ายกับเงินเก็บก็โอเค ผมก็เลยตอบตกลงไปด้วย (ไม่มีสัญญาจ้าง ไม่มีหลักฐานอะไร)
เข้าไปวันแรก ก็ดีนะครับ ผมยังได้ใช้กล้องตัวเอง(จำประโยคนี้ไว้) ยังได้เฮฮากับคนในทีมงาน ก็ไปเจอเพื่อนที่รู้จักกันอีก2คน นักแสดงก็คนในโรงเรียนผมเกือบหมดทุกคนเลย รู้จักเยอะมากกก แต่ยกเว้นเจ้าของค่ายหนัง ผมก็คิดในใจ ผมคงได้ถ่ายหนังจริงๆแล้วอะหละ แต่ในวันซ้อมตากล้องทุกคนมีหน้าที่เก็บเบื้องหลังแค่นั้น
ผ่านไป2วัน ผมก็ถามเพื่อน เหลืออีก4วันก็ถ่ายเลยใช่ป่ะ เพื่อนผมก็บอกไม่ เจ้าของค่ายเอง ยังไม่ออกตารางการถ่ายมาเลย ผมก็แบบ ชิ..หัย... แต่วันต่อมา
ตารางออกแล้วครับ..รวมกับวันซ้อมที่ผ่านมาเป็น11วัน... แต่ผมก็ไม่คิดมาก ผมยืดหยุ่นรายรับรายจ่ายประจำวันตัวเองได้..
พอถึงวันถ่ายจริง..มันก็เริ่มแย่ลงละครับ
จากที่เคยใช้กล้องตัวเอง..เขาก็เอาไปให้เพื่อนผมใช้(เพราะเพื่อนผมอยู่กับค่ายนี้มานาน)ให้ผมใช้กล้องที่ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ โฟกัสวืด คือแย่หมด วัดแสงเพี้ยนด้วย ผมก็เลยถามเจ้าของค่าย ผมได้ทำหน้าที่อะไรครับ? เขาก็ตอบ เก็บเบื้องหลัง..ผมก็แบบ เค๊
ผ่านไปไม่นาน เพิ่มหน้าที่ให้ผมบานเลย เป็นคนทำบัญชีรายรับรายจ่ายเสบียง ทำหน้าที่ขนของขนกล้อง ทำหน้าที่ไปซื้อน้ำหิ้วกระติก สรุป เป็นตำแหน่งต่ำสุดในค่ายนั้น
ได้เงินไหม สรุปไม่ได้ครับ เขาเลี้ยงแค่ข้าวกลางวัน
แถมตากล้องก็โดนบังคับให้ไปนอนบ้านเจ้าของค่าย
(รวมถึงผม) คนที่โดนบังคับไปนอนจะต้องวนลูปครับ
ตื่น อาบน้ำ กินข้าว ออกกอง กลับบ้านผกก. กินข้าว อาบน้ำ ประชุม นอน “ไม่มีเวลาส่วนตัวให้”มือเช้ามื้อเย็น เลี้ยงเป็นบางวัน บางวันให้ไปซื้อกินเอง ซึ่งผมเป็นคนที่ชอบออกไปหาอะไรทำในช่วงเย็น ต้องไปออกกำลังกาย ไปวิ่ง มีโลกส่วนตัวสูง ไปลองอยู่แบบนั้นแค่วันเดียว ผมก็ไม่โอเคเลย ผมเลยเหลี่ยมครับ บอกว่าแม่มาตรวจหอ ต้องกลับหอ หลังจากนั้นก็ยาวเลย555
ออกกองไปอีก1-2วัน เริ่มไม่มีความสุขครับ ไม่มีเวลาพักกอง คนในกองไม่คุยด้วย ไม่ใส่ใจ โดนนักแสดงมาจับผิดว่าผมจะหนีทั้งที่ตอนนั้นไม่ได้คิดจะทำอะไร(แต่หลังจากนั้นคิดแล้วครับ) โดนนักแสดงแซะมั่ง บูลบี่อ้อมๆมั่ง คือทั้งกองหล่อหมด ยกเว้นผม คุยกับคนอื่นอีกกริยา คุยอีกผมอีแบบ คือรู้เลยว่าสองมาตรฐาน บางทีผมเข้าไปคุยก็ไม่คุยด้วย บางทีผมนั่งพักกินน้ำโดนชี้นิ้วมาให้ไปถ่ายเบื่องหลังต่ออีก คือจะให้ถ่ายตลอดเวลากับกล้องหลัก ไม่ได้ตัดงาน ไม่ได้เรียนรู้มุม ไม่ได้ความรู้อะไรเลย รู้สึกแย่มาก ผมลองไปนั่งถามนักแสดงบางคนที่ผมสนิท ว่าพี่ได้เงินหรือเปล่าอะไรยังไง พี่เจาก็บอกไม่ได้ แล้วหลายคนก็ไม่เต็มใจมาด้วย เพราะแต่ละคนอยู่ค่ายนี้มานานเหมือนกัน แล้วเพิ่งมารู้ทีหลังว่าเงินเสบียงนั่นก็เป็นเงินที่เขาไปอ้อนวอนจากออแกไนซ์ทำวีดีโอของจังหวัดวันละ5ร้อยบาท แต่ทางค่ายเองทำหนังปล่อยลงมนยูทูป มีเป็นหลายสิบคลิปทั้งหนังสั้นหนังยาวรายการตลก บางคลิปเป็นล้านวิว รายได้ไม่น้อยเลย เขาทำมาเกือบ10ปีครับ แต่ไม่มีใครได้เงินจากตรงนั้นเลยครับ
ผมเลยทำแผนจะหนี ก็แต่งเรื่องขึ้นมาว่า มีงานศพญาติที่ ตจว. จะต้องกลับบ้าน(ผมก็กำหนดวันเลย พอดีมันเหลือ4วันสุดท้ายก่อนปิดกอง) ผมเลยฝากบอกเพื่อนไปในตอนเย็น หัวค่ำผมโดนเรียกตัวเลย
ให้ผมไปคุยกับเจ้าของค่าย พอผมเข้าไปคุย
เขาก็เริ่มก่อนเลยครับ
ผกก:จะกลับบ้านหรอ มีธุระหรอ
ผม:ครับ พอดีมีงานศพญาติสนิทครับ
ผกก:อ้าวนี่เราคุยงานกันไว้แล้วนะ เธอก็เข้ามาทำเองหนิ แล้วอยู่ดีๆจะพักงานไปได้ไง ทำไมไม่เคลียร์ธุระแล้วค่อยมาทำหนังล่ะ เหมือนไม่ให้ความสำคัญกับค่ายหนังเลยนะ ผ้าเป็นผมนะ ผมจะถ่ายหนังให้เสร็จก่อนแล้วไป ทำแบบนี้เหมือนทิ้งเพื่อนตัวเองเลยนะ
ผม:ผมให้ยืมกล้องไว้ก่อนก็ได้นะครับ(ยอมเสี่ยง)ผมต้องไปครับ
ผกก:อ้าว ถ้าสมมุติว่าเพื่อนเธออีก3คนมีธุระพร้อมกัน3คนงั้นแสดงว่าเขาก็กลับบ้านได้ใช้ป้ะ(ป้ะ!)แบ้วใครถ่ายงานหล่ะ??
ใช่ครับ...หมก็เลยอยู่ต่อ
เจ้าของค่ายเป็นคนอีโก้สูง หยิ่ง เอาแต่ใจตัวเอง ไม่แน่นอนด้วยครับ จะทำก็ทำ จะไม่ทำก็ไม่ทำ ไม่มีล่วงหน้าให้ผมเตรียมตัว ปากจัด ด่าเจ็บ ขี้เหนียว สองมาตรฐาน
และระหว่างวันออกกอง ก็มีวันนึงเป็นวันเกิดผมด้วย
เขาให้ผมไปแค่ทำบุญแถววัดแค่ตอนพักกองตอนกลางวันเองครับ ลาไม่ได้ แต่โชคดีตอนเย็นผมเหลี่ยมไว้
ผมเลยไปถามเพื่อนว่า เคยมีคนคิดทำแบบผมไหม เคยทีคนหนีออกไหม เพื่อนผมก็เลยบอกว่า มี ผกก.เขาไม่ชอบ หมดใจ แล้วพูดแบบเดียวกับที่พูดกับผม
ผมเลยไปถามคนคนนั้นที่เคยหนี เขาบอก ตอนเขาหนี ผกก.ตามถึงบ้านมาด่านหน้าบ้านเลยครับ เคยบอกไปตรงๆว่าไม่โอเค ยังไงก็เถียงเขาไม่ชนะ
ผมเลย เอาหว่ะ งั้นก็ได้ ทนอยู่อะไรแบบนี่อีก4วันก็จบ วันสุดท้ายก็กินเลี้ยง ผมโคตรจำขึ้นใจว่าจะไม่กลับไปหาอีกแน่นอน หลาบมากๆ เหมือนโดนหลอกใช้
ผ่านไป3เดือนหนังเสร็จ แต่ยังไม่ได้ออก เขาทีเซอร์ออกมาเยอะมาก แต่ยอดคนติดตามน้อยมาก
เขาเลยจะให้พวกตากล้องมาทำคลิปโปรโมทกัน
ซึ่งที่ผ่านมาผมก็รู้แล้วว่าชีวิตตอนทำงานตรงจุดนั้นตรวค่ายนั้นมันห่วยแตกขนาดไหน เขาจะนัดกันอีกครับ ผมเลยอยากหาทางเหลี่ยมเพื่อให้ไม่ไม่ได้ไปทำงานตรงนั้นอีก ตอนนี้ผมก็ลังหาทางเลี่ยงอยู่ แต่ตอนนี้เหมือนเขาเลื่อนวันจนกว่าจะเอาทุกวันว่างแบ้วมาได้อะครับ ไม่มรครบไม่หยุดนัด ผมไม่อยากเข้าไปตวนั้นเป็นรอบที่2อีก เพื่อนๆพี่ๆน้องๆพอจะมีวิธีเหลี่ยมไหมครับ ผมทำไม่เก่ง ปฏิเสธคนไม่แข็งด้วยครับ