เราเป็นลูกสาวบ้านหนึ่ง ตอนนี้เราอายุ18 แล้ว รู้อะไรมั้ย พ่อแม่เราเลิกกันตอนเราอยู่ ม.4 ตอนนี้ก็ปี1
พ่อแม่เลิกกันตอนโต เราก็เสียใจนะ เเต่เราเฉยๆเพราะเราเข้าใจเหตุผลที่เขาเลิกกัน
เราเคยคิดนะตอนอยู่ด้วยกันก็มีเรื่องทะเลาะกันทุกวัน พอเลิกกันไปก็น่าจะดีกว่าตอนอยู่
..............
จิงนะเลิกกันไปอยู่คนละที่ไม่ทะเลาะกันตรงๆ แต่กลับทะเลาะกันผ่านเรานี่สิแย่สุดๆ เราคิดว่าจะให้พ่อแม่ส่งเรียนจนถึงปี2
เพราะปี1 ทาง ม. เขาให้อยู่หอใน เเต่ปัญหาที่เราเจอคือเขาพยายามแขวะกันแต่ผ่านเราทุกอย่าง พ่อก็หาว่าเราผิด บอกว่าเราติดต่อกับแม่(คือเราก็ลูกมั้ยพ่อแม่เลิกกันเราก็ไม่จำเป็นต้องคุยแค่คนใดคนหนึ่ง)
เเล้วเราเป็น ผญ มีไรเราก็จะคุยกับแม่ส่วนใหญ่ แต่พ่อหาเงินให้เราเรียนได้มากกว่า แต่กว่าจะได้เงินจากพ่อก็แทบคุกเข่าเหมือนกันนะ
คือพ่อเราไม่ค่อยเชื่อไรเราทั้งๆที่เราถูกเลี้ยงมาไม่ให้โกหก(แต่ตอนนี้เราโกหกตัวเองว่ามีความสุข) พ่อชอบหาว่าเรารวมหัวกับแม่เพื่อหลอกเอาตังจากพ่อ พ่อชอบพูดว่าให้เราไปขอตังแม่ให้แม่ส่งเรียนคือเราทนกับเรื่องแบบนี่มานานนะ จนตอนนี้เราไม่ไหว
เมื่อกี้พ่อกับแม่ก็ทะเลาะกัน เหมือนเกี่ยงกันเลี้ยงเรา คือส่วนใหญ่เราจะเสียใจเพราะคำพูดพ่อ
พ่อเราเห็นหลายทางฝั่งเขาดีกว่าลูกอย่างเรา พ่อบอกจะไม่ส่งเราจะเอาเงินไปให้หลานให้เหลนเขาดีกว่า
เราก็คุยกับเเม่เราถึงแม่เราจะไม่ส่งเรา อันนี้เราเข้าใจเพราะแม่ไม่มีงานตลอด ตอนมีแม่ก็ให้เราอยู่ แต่แม่ไม่เคยพูดทำร้ายจิตใจเรา
เราเลยรู้สึกเหนื่อย รู้สึกท้อ เราเคยคิดสั้นตอนอยู ม.5 แต่เราเป็นห่วงตากับ ยาย เราเลยไม่ทำไรโง่ๆ
ตอนนี้เรารู้สึกผิดหวัง แย่มากๆ เราตั้งใจที่จะเรียนจบมาหางานดีๆสร้างตัวให้พ่อแม่สุขสบาย เรากลับเจอเรื่องแบบนี้
....
เขาทำให้เรารูสึกว่าเราเป็นภาระ รู้สึกกดดัน
....
คงมีครอบครัวอื่นที่เจอหนักกว่าเรา เเต่สำหรับเราตอนนี้เรารุ้สึกแแย่มากแย่ไปหมด
....
ถึงเราจะจนเราก็อยากจนแแบบมีความสุข ถ้าพ่อไม่ส่ง แม่ไม่ส่ง เราจะหาวิธีหาเอง เป็นไปได้เราก็ไม่อยากให้ตัวเองไปทำให้พ่อแม่เดือดร้อน
....
ถ้าอ่านถึงตรงนี้ก็ขอบคุณที่รับฟังนะคะ
แต่เราจะไม่ลืมเวลาที่เลี้ยงเรามา
ครอบครัวหรอ
พ่อแม่เลิกกันตอนโต เราก็เสียใจนะ เเต่เราเฉยๆเพราะเราเข้าใจเหตุผลที่เขาเลิกกัน
เราเคยคิดนะตอนอยู่ด้วยกันก็มีเรื่องทะเลาะกันทุกวัน พอเลิกกันไปก็น่าจะดีกว่าตอนอยู่
..............
จิงนะเลิกกันไปอยู่คนละที่ไม่ทะเลาะกันตรงๆ แต่กลับทะเลาะกันผ่านเรานี่สิแย่สุดๆ เราคิดว่าจะให้พ่อแม่ส่งเรียนจนถึงปี2
เพราะปี1 ทาง ม. เขาให้อยู่หอใน เเต่ปัญหาที่เราเจอคือเขาพยายามแขวะกันแต่ผ่านเราทุกอย่าง พ่อก็หาว่าเราผิด บอกว่าเราติดต่อกับแม่(คือเราก็ลูกมั้ยพ่อแม่เลิกกันเราก็ไม่จำเป็นต้องคุยแค่คนใดคนหนึ่ง)
เเล้วเราเป็น ผญ มีไรเราก็จะคุยกับแม่ส่วนใหญ่ แต่พ่อหาเงินให้เราเรียนได้มากกว่า แต่กว่าจะได้เงินจากพ่อก็แทบคุกเข่าเหมือนกันนะ
คือพ่อเราไม่ค่อยเชื่อไรเราทั้งๆที่เราถูกเลี้ยงมาไม่ให้โกหก(แต่ตอนนี้เราโกหกตัวเองว่ามีความสุข) พ่อชอบหาว่าเรารวมหัวกับแม่เพื่อหลอกเอาตังจากพ่อ พ่อชอบพูดว่าให้เราไปขอตังแม่ให้แม่ส่งเรียนคือเราทนกับเรื่องแบบนี่มานานนะ จนตอนนี้เราไม่ไหว
เมื่อกี้พ่อกับแม่ก็ทะเลาะกัน เหมือนเกี่ยงกันเลี้ยงเรา คือส่วนใหญ่เราจะเสียใจเพราะคำพูดพ่อ
พ่อเราเห็นหลายทางฝั่งเขาดีกว่าลูกอย่างเรา พ่อบอกจะไม่ส่งเราจะเอาเงินไปให้หลานให้เหลนเขาดีกว่า
เราก็คุยกับเเม่เราถึงแม่เราจะไม่ส่งเรา อันนี้เราเข้าใจเพราะแม่ไม่มีงานตลอด ตอนมีแม่ก็ให้เราอยู่ แต่แม่ไม่เคยพูดทำร้ายจิตใจเรา
เราเลยรู้สึกเหนื่อย รู้สึกท้อ เราเคยคิดสั้นตอนอยู ม.5 แต่เราเป็นห่วงตากับ ยาย เราเลยไม่ทำไรโง่ๆ
ตอนนี้เรารู้สึกผิดหวัง แย่มากๆ เราตั้งใจที่จะเรียนจบมาหางานดีๆสร้างตัวให้พ่อแม่สุขสบาย เรากลับเจอเรื่องแบบนี้
....
เขาทำให้เรารูสึกว่าเราเป็นภาระ รู้สึกกดดัน
....
คงมีครอบครัวอื่นที่เจอหนักกว่าเรา เเต่สำหรับเราตอนนี้เรารุ้สึกแแย่มากแย่ไปหมด
....
ถึงเราจะจนเราก็อยากจนแแบบมีความสุข ถ้าพ่อไม่ส่ง แม่ไม่ส่ง เราจะหาวิธีหาเอง เป็นไปได้เราก็ไม่อยากให้ตัวเองไปทำให้พ่อแม่เดือดร้อน
....
ถ้าอ่านถึงตรงนี้ก็ขอบคุณที่รับฟังนะคะ
แต่เราจะไม่ลืมเวลาที่เลี้ยงเรามา