คือเราเป็นลูกที่มีพ่อแม่หย่ากันน่ะ แม่เป็นฝ่ายขอพ่อหย่าเองด้วยเหตุผลส่วนตัวของเขาอะนะเราจึงมาอยู่กับพ่อและย่าและแม่เราก็ขาดการดูแลจากเราไปตั้งแต่เราอนุบาลสามจนเค้าพึ่งกลับมาดูแลเราอย่างต่อเนื่องเมื่อตอน3ปีที่ตอนนี้เราม3แล้วแล้วแต่ปีนึงให้หลังนี้เค้าเริ่มให้เราทำในสิ่งที่เราไม่ชอบเข้ามาเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวของเราและจำกัดความว่าผู้หญิงต้องเป็นแบบนี้ๆนะ รวมถึงจะเปลี่ยนเราเค้าให้ เราเปลี่ยนอะไรหลายๆอย่าง เค้าบงการชีวิตเรามากขึ้น จะอธิบายก่อนว่าก่อนพ่อแม่หย่ากันเรามีอีกชื่อจริงนึง หลังจากเค้าอย่ากันไม่กี่ปีเราเลยเปลี่ยนชื่อจริง
จนตอนนี้เค้าบอกเราว่า เค้าจะเปลี่ยนชื่อจริงเราด้วยเพราะเค้าบอกว่าชื่อจริงใหม่ของเราและสไตล์การแต่งตัวของเรามันลาว เวลาเราไปเที่ยวกับแม่เค้าชอบให้เราใส่ชุดที่เค้าชอบ แต่เค้าไม่เคยถามเราเลยว่าเราชอบชุดนั้นมั้ยการเราได้ยินแบบนี้แล้วมันแบบอธิบายไม่ถูกเลย แต่ทุกๆครั้งที่เราเจอแม่เราจะทำตัวมีความสุขเสมอเค้าดูไม่ออกเลยว่าความจริงเราเครียดขนาดไหนที่เค้าพยายามเปลี่ยนเราขนาดนี้ ที่เราเล่ามามันดูเหมือนเค้าไม่ได้บงการอะไรขนาดนั้นแต่ความจริงๆมันมีมากกว่านั้น
เราจะถามว่าเราจะมั่นใจได้ไหม ว่าพ่อของเรามีสิทธ์ในตัวเรามากกว่าแม่ เราจะมั่นใจได้ไหมว่าแม่ไม่สามารถบังคับเราจนชีวิตเราเป็นแบบที่เค้าต้องการ เราจะมั่นใจได้ไหมว่าถ้าเราบอกเค้าไปตรงๆว่าเราไม่ชอบการที่เค้าเข้ามาบงการชีวิตของเรา เราเป็นคนที่รักครอบครัวมากๆรวมถึงแม่ด้วย เรากลัวว่าถ้าปฎิเสธไปแล้วแม่จะหายไปทั้งๆที่เราอยู่กับพ่อมานานกว่า พิมพ์ไปก็น้ำตาคลอไปเลยค่ะ ฮ่าฮ่า ถ้าอ่านแล้วงงเราขอโทษด้วยนะคะ