"กู"ดี toshare

@ มรรคธรรม ไป่นำ ชีวิต ร่ำลิขิต แต่เกลียด โกรธหลง "กู"ดี "กู"ถูก ทระนง เจาะจง ตัดสิน ผู้ฅน @ มรรคธรรม จงนำ ชีวิต กระทำ/

...กว่าถั่ว จะสุก งาก็ไหม้ ความไข ไป่กล้า จะตัดสิน ลังเล รีรอ จนพังภินท์ หนึ่งเสร็จ หนึ่งวิ่น รุ่งริ่งไป

@ ชีวิต ลิขิตเอง ยำเกรง พระธรรม จง ไป่ปล่อย กิเลส ยง มั่นคง ขจัด"กู"

กว่าถั่ว จะสุก งาก็ไหม้ (กลอนเจ็ด) ...กว่าถั่ว จะสุก งาก็ไหม้ ความไข ไป่กล้า จะตัดสิน ลังเล รีรอ จนพังภินท์ หนึ่งเสร็จ หนึ่งวิ่น แหว่งไป

@ สัตว์โลก โศกตรอมตรม...ทุกข์ระทม น้ำมือใคร ผู้ใด ก่อกรรมไว้..................โลกหมองไหม้ ทุกวารวัน @ เหตุขาด รักเมตตา.........ใช่ดินฟ้า แกล้งเดียดฉันท์ โลภหลง โกรธเกลียดกัน.....นำโทษทัณฑ์ พาบรรลัย

@ ความต่าง ใช่แบ่งข้าง....เกลียดกัน ธรรมชาติหลายหลากพันธุ์...ปกติแล้ รับ-ให้,พึ่งพิง ธรรม์.........อันประเสริฐ โลภโกรธหลง สิเหตุแท้...ฉุดหล้าหลุดสวรรค์

กลอน กลบท ครับ @ เช้าค่ำ ร่ำมนต์ มิหม่น ไป่สนอง ต่อหน ก่นผยอง มุ่ง"สุภาพ" ปราบ"เก่ง" ซึ่งครอง อยู่จอง เนืองแน่น ที่"กู"

@ ทางชีวิต อิสระ ธรรมะแจ้ง ไป่เสแสร้ง หม่นมัว กลัวทุกขา ทางชีวิต ลิขิตย้ำ ธรรมมรรคา รักเมตตา รับใช้ ใช่อวดตน

...ปลูกป่าป่าปกให้.............ร่มเย็น  แล้ง,ท่วมลด! หมดเข็ญ......สุขล้ำ ปลูกปรับจิตกายเป็น..........เช่นป่า ยังประโยชน์แหล่งยันค้ำ....ผู้ถูกข่มเหง ...ไป่เกรงทุกข์ยากซ้ำ.......สู่ตน ป่าใช่รอดมาร

ร่ายสุภาพ @ ฟ้า ดิน เร้าคำราม ลม เมฆ ตาม ขยับเคลื่อน แสงวะวาบเกลื่อน ปราบกบฏ ทุกผู้ ลด "กู" ไว "รัก"ประจักษ์ ไข ฅนแสดง  ฟ้า ดิน แจง ย้ำเตือน ดาราเดือน&nbs