เข้าเรื่อง คือผมออกแนวชอบใครแล้วฝังใจ โดนปฏิเสธแล้วนะก็ยังชอบอยู่แต่แค่น้อยลงด้วยเหตุผลที่ว่าเขาไม่ได้ชอบเราแค่นัน เป็นแบบนี้ทุกคนจะว่าผมไม่ตัดใจก็ไม่ได้ การตัดใจผมมันคือความเข้าใจ จนผมเริ่มคิดในหัวแล้วว่าโสดตลอดชีวิตมีอยู่จริงและเป็นไปได้ในผมซึ่งผมไม่อยากเป็นแบบนัน ผมไม่เชื่อคำพูดที่ว่า ความรัก เมื่อถึงเวลา มันจะมาเอง รู้สึกโมโหเลยละถ้ามีคนพูดกับผมแบบนี้ มันเหมือนเราไม่พยายามทำอะไรซักอย่าง แล้วอีกอย่าง 23 ปีแล้วมันนานสำหรับผมเพราะมันคือเวลาทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับผม การรอมันเลยไม่ใช่ความคิดผม ผมก็คุยเรื่องชีวิตคู่กับเพื่อนนะผมก็รับฟังให้คำแนะนำได้ในความคิดผมนะ แต่เพื่อนคงคิดว่าเองยังไม่มีแฟนเลย5555 ถ้ามองปัจจัยเรื่องหน้าต้าผมว่าผมกลางๆบุคลิกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ส่วนคำพูดและนิสัยก็คนตรงๆและพูดไม่เก่งเลยละ ผมก็เปิดใจอยู่นะ แต่ผมเป็นคนถือเรื่องสิทธิ์นิดหน่อยพวกการปฏิเสธ อะไรพวกเนียมันเป็นสิทธิ์ของเขาเรายอมรับได้แต่ก้าวก่ายไม่ได้ ผมว่าผมเป็นคนมีเหตุผลแต่ดื้อๆหน่อยผมมองว่าปกติ เอาเป็นว่าแค่นี้ก่อนดีกว่า มันอาจดูเสียเวลาเอาเวลาไปทำอย่างอื่นดีกว่า แต่เรื่องนี้มันทำให้ผมรู้สึกชีวิตวัยรุ่นที่ผ่านมามันขาดอะไรไป ผมว่ามันมีผลกับอนาคตผมด้วย

#เพิ่งเขียนกระทู้ครั้งแรกใช้คำผิดหรือวกวนยังไงก็ขอโทษด้วยครับ
#อยากได้ข้อมูลเพิ่มถามเเลยนะครับ