สวัสดีค่ะ ตอนนี้เป็นนักศึกษาอยู่ชั้นปีที่2นะคะ เราไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ตั้งแต่เด็กเลยค่ะ โดยเราถูกมาฝากเลี้ยงไว้กับครอบครัวคนรู้จักของแม่ และได้เงินจากคุณยายส่งมาให้เราทุกๆเดือน(ที่บ้านทำค้าขายค่ะเป็นธุรกิจครอบครัว)
จนกระทั่งเข้ามหาลัยแม่เราบอกว่าไม่ต้องเอาเงินจากที่บ้านแล้ว แม่เราจะออกเงินส่วนตัวให้ (แม่เราอยู่ต่างประเทศ ไม่เคยทราบว่าปนะกอบอาชีพอะไรเพราะแม่ไม่เคยบอก) แต่จริงๆแล้วไม่ใช่เงินแม่ของเรา เป็นเงินที่แม่บุญธรรมที่ต่างประเทศส่งให้เราเดือนละ5,000 ซึ่งก่อนหน้านี้เราก็ตกลงกับฝั่งพ่อว่าให้ส่งเงินให้10,000 แต่เดือนนี้พ่อเราขอลดเหลือ5,000บาท ซึ่งเราไม่พอใช้จริงๆ หักค่าหอแล้วตกค่ากินเหลือแค่วันละร้อยกว่าบาท ไม่รวมค่าข้าวของเครื่องใช้ ค่าเดินทาง ค่าเน็ต ค่าอะไรต่างๆทุกอย่าง เพราะเราเป็นเด็กต่างจังหวัดย้ายเข้ามาอยู่หอในกรุงเทพ ทุกวันนี้ถ้าไม่มีธุระอะไรก็พยายามตื่นสายๆ จะได้ไม่ต้องกินข้าวเช้า และเรากินข้าวได้แค่วันละมื้อเองค่ะ และคณะที่เราเรียนค่อนข้างเรียนหนักไม่สามารถทำงานพิเศษได้ อีกทั้งคณะเราเรียน6ปี ซึ่งตอนนี้เราเพิ่งจบปี1 เหลือเวลาอีกนานมากกว่าเราจะเรียนจบ เรากลัวเรียนไม่จบมากๆ และเราก็อยากเรียนมากๆ และจริงๆเทอมนี้เราไม่ได้ขอค่าเทอมใครด้วย เรามีเงินเก็บที่เราเก็บเองทุกเดือนตั้งแต่เด็กๆ รวมถึงเงินจากที่เราเคยรับสอนพิเศษ
เรามีพี่ชายอีก1คนตอนนี้อยู่ปี3 ทางฝั่งพ่อไม่ได้ส่งเงินให้พี่เราเลย (พ่อกับแม่เราหย่าร้างกันนะคะ) มีแต่เงินจากธุรกิจครอบครัวซึ่งตอนนี้ค่อนข้างจะลำบาก ตายายเราก็แก่มากแล้วและตาก็ป่วยด้วย
เราไม่เข้าใจเลยตอนแรกที่เราสอบติดทุกคนดูดีใจมาก ทุกคนดูคาดหวังในตัวเราเพราะว่าเราเรียนเก่งที่สุดในบ้าน แต่เอาเข้าจริงเราพยายามด้วยตัวเองทั้งนั้น ไม่มีใครสนับสนุนเราในด้านไหนเลย ทุกครั้งที่เราต้องทักไปขอเงินเป็นอะไรที่เราเองก็ลำบากใจมากๆ และทางฝั่งพ่อแม่ก็เหมือนลำบากใจที่จะต้องให้เงินเรา ทั้งสองฝ่ายโทรมาด่ากันให้เราฟังซึ่งเราไม่อยากฟัง เราอึดอัดมากที่เวลาพ่อแม่พูดเป็นนัยๆเหมือนไม่อยากส่งเรา และลดเงินให้เราลงเรื่อยๆ
สำหรับเรื่องขอทุนตอนนี้คิดว่ากำลังจะขอเป็นทุนขาดแคลนของมหาวิทยาลัยค่ะ แต่คิดว่าไม่น่าจะได้เพราะบ้านเรามีธุรกิจครอบครัวอยู่ ถึงแม้ว่าแทบจะไม่ได้กำไรมากเท่าไหร่เลยก็ตาม และทุนกยศ.ที่บ้านบอกไม่อยากให้กู้ค่ะเพราะกู้มาก็เป็นหนี้ เราก็ไม่เข้าใจนะคะว่าไม่อยากส่งแต่พอเราจะขอทุนก็กลับไม่อยากให้ขอ
รบกวนสอบถามความคิดเห็นหน่อยนะคะว่าเราควรใช้ชีวิตต่อไปยังไง ตอนนี้เราเครียดหลายๆอย่างมากเลยค่ะ
พ่อแม่ดูไม่อนากส่งเราเรียนเลย
จนกระทั่งเข้ามหาลัยแม่เราบอกว่าไม่ต้องเอาเงินจากที่บ้านแล้ว แม่เราจะออกเงินส่วนตัวให้ (แม่เราอยู่ต่างประเทศ ไม่เคยทราบว่าปนะกอบอาชีพอะไรเพราะแม่ไม่เคยบอก) แต่จริงๆแล้วไม่ใช่เงินแม่ของเรา เป็นเงินที่แม่บุญธรรมที่ต่างประเทศส่งให้เราเดือนละ5,000 ซึ่งก่อนหน้านี้เราก็ตกลงกับฝั่งพ่อว่าให้ส่งเงินให้10,000 แต่เดือนนี้พ่อเราขอลดเหลือ5,000บาท ซึ่งเราไม่พอใช้จริงๆ หักค่าหอแล้วตกค่ากินเหลือแค่วันละร้อยกว่าบาท ไม่รวมค่าข้าวของเครื่องใช้ ค่าเดินทาง ค่าเน็ต ค่าอะไรต่างๆทุกอย่าง เพราะเราเป็นเด็กต่างจังหวัดย้ายเข้ามาอยู่หอในกรุงเทพ ทุกวันนี้ถ้าไม่มีธุระอะไรก็พยายามตื่นสายๆ จะได้ไม่ต้องกินข้าวเช้า และเรากินข้าวได้แค่วันละมื้อเองค่ะ และคณะที่เราเรียนค่อนข้างเรียนหนักไม่สามารถทำงานพิเศษได้ อีกทั้งคณะเราเรียน6ปี ซึ่งตอนนี้เราเพิ่งจบปี1 เหลือเวลาอีกนานมากกว่าเราจะเรียนจบ เรากลัวเรียนไม่จบมากๆ และเราก็อยากเรียนมากๆ และจริงๆเทอมนี้เราไม่ได้ขอค่าเทอมใครด้วย เรามีเงินเก็บที่เราเก็บเองทุกเดือนตั้งแต่เด็กๆ รวมถึงเงินจากที่เราเคยรับสอนพิเศษ
เรามีพี่ชายอีก1คนตอนนี้อยู่ปี3 ทางฝั่งพ่อไม่ได้ส่งเงินให้พี่เราเลย (พ่อกับแม่เราหย่าร้างกันนะคะ) มีแต่เงินจากธุรกิจครอบครัวซึ่งตอนนี้ค่อนข้างจะลำบาก ตายายเราก็แก่มากแล้วและตาก็ป่วยด้วย
เราไม่เข้าใจเลยตอนแรกที่เราสอบติดทุกคนดูดีใจมาก ทุกคนดูคาดหวังในตัวเราเพราะว่าเราเรียนเก่งที่สุดในบ้าน แต่เอาเข้าจริงเราพยายามด้วยตัวเองทั้งนั้น ไม่มีใครสนับสนุนเราในด้านไหนเลย ทุกครั้งที่เราต้องทักไปขอเงินเป็นอะไรที่เราเองก็ลำบากใจมากๆ และทางฝั่งพ่อแม่ก็เหมือนลำบากใจที่จะต้องให้เงินเรา ทั้งสองฝ่ายโทรมาด่ากันให้เราฟังซึ่งเราไม่อยากฟัง เราอึดอัดมากที่เวลาพ่อแม่พูดเป็นนัยๆเหมือนไม่อยากส่งเรา และลดเงินให้เราลงเรื่อยๆ
สำหรับเรื่องขอทุนตอนนี้คิดว่ากำลังจะขอเป็นทุนขาดแคลนของมหาวิทยาลัยค่ะ แต่คิดว่าไม่น่าจะได้เพราะบ้านเรามีธุรกิจครอบครัวอยู่ ถึงแม้ว่าแทบจะไม่ได้กำไรมากเท่าไหร่เลยก็ตาม และทุนกยศ.ที่บ้านบอกไม่อยากให้กู้ค่ะเพราะกู้มาก็เป็นหนี้ เราก็ไม่เข้าใจนะคะว่าไม่อยากส่งแต่พอเราจะขอทุนก็กลับไม่อยากให้ขอ
รบกวนสอบถามความคิดเห็นหน่อยนะคะว่าเราควรใช้ชีวิตต่อไปยังไง ตอนนี้เราเครียดหลายๆอย่างมากเลยค่ะ