มันเกิดขึ้นกับตัวเราเองเลยแหละ เราสอบติดมหาวิทยาลัยที่ต่างจังหวัด เราต้องไปอยู่ที่นั่น 4 ปี ตลอดระยะเวลา 4 ปี เรามีความสุขมากๆเลยนะ สังคม เพื่อน อาจารย์ดีทุกอย่าง เราไม่เคยเป็นอิสระแบบนี้มาก่อน (แล้วเราก็เป็นเด็กดีไม่นอกลู่นอกทางด้วย)
                ตอนที่เราอยู่บ้านเราไม่เคยได้เป็นตัวของตัวเองเลย เรารู้สึกอึดอัด เวลาเรียนกลับค่ำไม่ได้ เวลาอ่านหนังทำการบ้าน ต้องทำให้เสร็จไวๆ เพราะปิดไฟ และไล่ให้นอนตลอด โดนด่าโดนว่าและโดนตีบ่อยเหมือนกันนะ ไม่รู้ว่าไปทำผิดอะไรนักหนา  ถูกบังคับให้ทำโน้นทำนี่ ชีวิตถูกบงการตลอด แบบลูกต้องเดินไปทางนี้นะ ครอบครัวเลือกไว้แล้ว เราก็กลายเป็นเด็กเก็บกด คิดอะไรไม่เป็น ไม่กล้าทำอะไรด้วยตัวเองเลย จะทำอะไร ต้องมองหน้าแม่หรือพ่อ ต้องถามต้องปรึกษาต้องขออนุญาตตลอด 
                ด้วยความที่ เราเรียนจบมาได้ซักปีกว่า ลองทำงานด้านต่างๆมา และต้องมาเจอกับช่วงโรคโควิดระบาด งานหายากมาก ด้วยความที่แม่และพ่อเป็นที่รู้จักของคนในบริษัท จะเสียหน้าไม่ได้มั้ง ลูกก็เลยต้องมากลายเป็นความหวังของคนทุกๆคน ไม่เคยได้ทำตามแผนที่ตัวเองวางไว้ ทำตามแผนของพ่อแม่ตลอด เค้าไม่อยากให้เราทำงานที่เราทำอยู่ตอนนี้ เค้าบอกไม่เจริญก้าวหน้าและเค้าก็ไปฟังคำพูดของคนอื่น หลายๆคนที่แนะนำมาว่า ไปทำที่นี่สิ ไปสอบที่นี่ดู โดยที่ไม่ถามลูกซักคำว่าโอเคมั้ย ? หนูชอบรึเปล่า? แต่นี้ก็กลับด่าว่าเรา ว่าเสนออะไรให้ก็ไม่เอาซักอย่าง เราก็เข้าใจนะว่า ครอบครัวหวังดีอยากให้ก้าวหน้า แต่ตัวเราเองรู้ดีที่สุดว่าตัวเราเองต้องการอะไร ทำอะไรได้ ทำอะไรไม่ได้ คือเราวางแผนชีวิตเราไว้หมดแล้วอ่ะ
                เท่าที่สังเกตมา ไม่ได้ว่าแม่ตัวเองนะ แค่บอกเล่าเป็นกรณีศึกษาเฉยๆ เรารู้สึกว่าแม่เราค่อนข้างอวดลูกอ่ะ คนในบริษัทก็ชื่นชมต่างๆนาๆ (ไม่รู้จริงใจป่าว 555555)  และเหมือนแม่เราหลงคำชื่นชม จนคิดว่าจะล้มไม่ได้ มีคนรอดูอยู่เยอะ และคนที่ถูกกดดันก็คือ เราเอง ที่แบกรับอะไรต่างๆ ทุกวันนี้ก็มีแต่ธรรมะนี่แหละ  ที่ช่วยบำบัดเรา เพราะเราก็ลูกคนเดียว ไม่สามารถปรึกษาใครได้ อยากจะรู้ว่าเพื่อนๆในนี้เคยมีปัญหาแบบนี้มั้ยคะ แล้วจะจัดการกับมันยังไงคะ
ป.ล ขอบคุณนะคะ ที่อ่านจนจบ