ก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนว่า จขกท. เป็น bisexual หน้าตาคมเข้ม รูปร่างสูงยาว ผอมเพรียว ก็เลยดูไม่ค่อยแก่ แต่อายุเกือบ 40 แล้ว ส่วนตัวแล้วไม่ค่อยสนใจเรื่องรักๆ ใครๆ เท่าไร เพราะไม่อยากเสียเวลากับการบอกรัก บอกเลิก โกรธกันงอนกันอะไรทำนองนี้ เลยชอบอยู่คนเดียว เล่นเกมส์ อ่านหนังสือ
.
วันหนึ่ง เกิดอยากจะรู้จักคนต่างชาติขึ้นมา เพื่อเรียนภาษา ก็เลยโหลดแอพต่างๆ ที่เขาแนะนำมา ปรากฏว่า เห้ย แอพส่วนใหญ่ มันเป็นแอพหาคู่อะ แทนที่จะได้พูดคุยกับชาวต่างชาติจริงๆ ก็จะเจอแต่พี่ไทยแวะเวียนเข้ามาชมโปรไฟล์ ทักทายเซย์ไฮ .... สุดท้าย ลบหมด เพราะรำคาญ ..... แต่มีแอพอยู่แอพหนึ่ง ไม่รู้ว่าโหลดมาเมื่อไร แล้วทำไมไม่ยอมใช้ ปรากฏว่าลองใช้ดู ... อ้าวเห้ย!! มันดีจริง เพราะมันเป็นแอพที่จับคู่กับภาษาที่เราต้องการเรียน .... และแน่นอน ผมไม่ต้องการเรียนภาษาไทย ผมก็เลยไม่เจอคนไทยเลย หลายคนก็เข้ามาทักทายพูดคุยกัน และส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องราวทั่วๆ ไป พูดคุยกันแลกเปลี่ยนความเห็น และที่สำคัญคือมีการช่วยแก้ไขภาษาที่เราใช้ผิด
.
...... เข้าเรื่องเสียที วันหนึ่งมีหนุ่มน้อยบลาซิลคนหนึ่งทักทายมาคุยด้วย เรามองโปรไฟล์ก็เดาว่าอายุก็น่าจะประมาณ 25-30 แต่โคตรจะเดาผิด หนุ่มน้อยคนนั้นอายุ 19 .... แต่ก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะเราจะแลกเปลี่ยนภาษาก็เลยไม่ได้สนใจอะไร ก็ตกใจเล็กน้อยตอนทราบอายุเขา ป.ล. หนุ่มน้อยคนนี้ จมูกโด่ง ผิวเข้มนิด สูงคิ้วเข้ม หน้าตาออกแบดๆ เลย แต่ก็จัดอยู่ในโซนเบ้าหน้าดี เราพูดคุยกันในช่วงหลัง 3 ทุ่มถึงสี่ทุ่มเรื่องทั่วๆ ไป เพราะผมไม่ได้คิดอะไร แค่แลกเปลี่ยนทัศนะคติ ความชอบ เรื่องราวต่างๆ ออกมาในรูปแบบภาษาอังกฤษ ปล. ที่จริงเขาพูดถาษาโปรตุเกส แต่พูดภาษาอังกฤษได้ เขาบอกผมว่าชาวบลาซิลส่วนใหญ่พูดโปรตุเกส มีเพียงไม่ถึง 10% พูดอังกฤษ ข้อนี้ผมก็ไม่รู้ เพราะผมไม่ได้อยู่บราซิล .... มาต่อ ผมคุยกันเกือบทุกวันแต่แค่แปปๆ แต่เหมือนเจาจะรู้เวลาผม เช่น ตอนเช้าเมืองไทยประมาณ 6 โมง เขาจะทักมา ผมก็ตอบไป แล้วผมก็หายไป กลับมาถึงบ้านตอนเย็นเขาตื่นนอนตอนเช้าพอดี เขาจะพิมพ์หา แล้วบอกผมว่าเขาตื่นแล้ว ตอนแรกผมก็เฉยๆ ตอนหลังผมชักไม่แน่ใจว่าทำไมต้องบอกผม จนเมื่อเวลาผ่านๆๆ จากอาทิตย์ กลายเป็นเดือน จนสองเดือน เขาก็ทำแบบนี้ทุกวัน จนผมเริ่มรู้สึกว่าเหมือนมีใครคอยห่วงเรา คอยถามว่าเรากินข้าวยัง กินอะไร เหนื่อยไหม นอนหลับเปล่า คือทุกวันผมจะต้องเจอคำถามเหล่านี้ เรียกว่าครบสูตร จนผมเริ่มรู้สึกว่า มันไม่ใช่แล้ว มันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ผมเริ่มคิดว่า ผมโฟกัสผิดจุด มันดูคล้ายคนรักกันเกินไป จนในที่สุด เวลาเขาทักมา ผมเริ่มรีบตอบ เพราะกลัวเขารอคำตอบ ถามว่าอยู่ไหน ทำไร เรากลับรีบตอบ เหมือนเกรงใจเขา เวลาผ่านไปสองเดือน เราทักทายถามตอบกันแบบนี้ทุกวัน พร้อมกับบทสนทนาอย่างอื่น ผมเริ่มรู้สึกดีเวลาคุยกับเขา รู้สึกว่าเราไม่ขัดคอกัน (อาจจะเพราะภาษาที่ผมไม่ค่อยเก่งเท่าไร) นางชอบส่งเพลงไทยให้ผมฟังบางท่อนๆ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเพลงรัก แต่ผมไม่ได้สนใจ จนวันหนึ่ง นางส่งเพลงรักมาให้ผม เป็นเพลงบอกรักชัดเจน แต่ผมไม่รู้หรอกว่าเพลงใคร ร้องอย่างไร แค่ฟังว่าเออมันเป็นเพลงรัก แล้วผมก็ตอบไปเฉยๆ ว่า นี้มันเป็นเพลงรักนี้ คุณฟังเพลงแบบนี้ด้วยหรือ ..... คำตอบที่เขาตอบมาคือ "ผมตั้งใจส่งให้คุณฟัง มันคือคำถามที่ใช้ถามคุณอยู่ ผมรอคอคำตอบนี้อยู่นานแล้ว" โห้พระเจ้า!!! ผมตอบคำถามนี้ไม่ถูกเลย ก็เลยพูดเฉไฉไปว่า ล้อเล่นใช่ไหม แล้วก็ชวนคุยเรื่องอื่นแล้วจอตัวเข้านอน เช้าวันรุ่งขึ้นผมก็เงียบ เขาทักทายมาว่าเมื่อคืนผมหลับดีไหม ผมก็ตอบแล้วเงียบไป ตอนเย็นเขาก็ทักมาอีกว่าเป็นงัยบ้างวันนี้ ผมก็ตอบว่าก็ดี แล้วผมก็ไม่สนใจข้อความ ผมทำอยู่แบบนี้ประมาณ 2 วัน จริงๆ แล้วเริ่มรู้สึกไม่มีความสุขเลย อยากคุยกับเขาอยู่ แต่เพราะเริ่มกลัว อยากกลับไปคุยสนุกๆ เหมือนตอนก่อนหน้า แต่กลับไม่กล้า จนวันหนึ่งเขาหายไป ไม่ถามอะไรเลย ผมคิดในใจ เขาเป็นไรเปล่าหว๊ะ อยากถามมาก แต่ก็ไม่อยากสานสัมพันธ์เพราะขายังเด็กอยู่เลย ก็เลยคดว่าไม่เป็นไร ปล่อยให้เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว จนเย็นวันหนึ่ง เขาส่งข้อความมา แต่กลับเป็นไอดีไลน์เขาเอง .... เอาแล้วตรู ทำงัย สุดท้ายผมก็แอดไป และในวันที่ผมแอดไปนี้หละครับ หลังจากคุยสนทนากันเหมือนกับตอนี่คุยกันแรกๆ เหมือนเดิม เขาก็แทรกประโยคหนึ่งขึ้นมาว่า "ผมรอคำตอบจากคุณอยู่ เขาบอกประมาณว่า การที่ผมคุยกับเขาทุกวัน มันจะต้องมีสาเหตุอะไรซ่อนอยู่ ผมรอฟังคำตอบจากคุณ" ...... โห้กรรม!!! ตอนแรกผมก็คิดว่าจะไม่คิดอะไร สุดท้ายยยคือ ไปไม่รอด ก็ไม่รู้ว่าจะโดนเด็กหรอกหรือเปล่า แต่สุดท้าย ณ วันนี้ เราก็ตกลงคบหาดูใจกัน ถ้าไม่นับก่อนหนาที่คุยกันมาร่วม 3 เดือนก็เพิ่งจะคบกันได้ประมาณ 1 อาทิตย์ ทุกวันนี้เวลาคุยกันก็เรื่อยเปื่อยมีความสุขดี แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรแบบหวานแหว๋ว คืออารมณ์เหมือนเพื่อนชายคุยกัน ถามว่ามีความสุขไหมคงตอบว่าโอเคร ณ วันนี้เรามีความสุข เรื่องของอนาคตก็เป็นเรื่องของอนาคต แต่มีหลายเรื่องยังค้างคาใจอยู่ คือเราอายุห่างกัน 20 ปี ทุกวันนี้บางครั้งก็ยังมีความไม่แน่ใจในหลายคำถาม เช่น เราจะไปต่อกันได้ไหม เราควรจะปล่อยเขาไปดีกว่าไหม เราจะเสียใจไหมในอนคต .... หรือเราควรให้เรื่องราวมันดำเนินต่อไป สิ้นสุดตรงไหน ก็ยอมรับแค่ตรงนั้น .... เหมือนมาเล่าให้ฟัง .... ความรู้สึกลึกๆ ในใจของ จขกท ตอนนี้คือ เหมือนตกหลุมรักเขาไปแล้ว
ผมควรทำอย่างไร? เมื่อมีผู้ชายบลาซิลที่อายุห่างกันมาก มาจีบ ..... ใจหนึ่งก็อยากปฏิเสธ แต่ลึกๆ ก็รักเขา
.
วันหนึ่ง เกิดอยากจะรู้จักคนต่างชาติขึ้นมา เพื่อเรียนภาษา ก็เลยโหลดแอพต่างๆ ที่เขาแนะนำมา ปรากฏว่า เห้ย แอพส่วนใหญ่ มันเป็นแอพหาคู่อะ แทนที่จะได้พูดคุยกับชาวต่างชาติจริงๆ ก็จะเจอแต่พี่ไทยแวะเวียนเข้ามาชมโปรไฟล์ ทักทายเซย์ไฮ .... สุดท้าย ลบหมด เพราะรำคาญ ..... แต่มีแอพอยู่แอพหนึ่ง ไม่รู้ว่าโหลดมาเมื่อไร แล้วทำไมไม่ยอมใช้ ปรากฏว่าลองใช้ดู ... อ้าวเห้ย!! มันดีจริง เพราะมันเป็นแอพที่จับคู่กับภาษาที่เราต้องการเรียน .... และแน่นอน ผมไม่ต้องการเรียนภาษาไทย ผมก็เลยไม่เจอคนไทยเลย หลายคนก็เข้ามาทักทายพูดคุยกัน และส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องราวทั่วๆ ไป พูดคุยกันแลกเปลี่ยนความเห็น และที่สำคัญคือมีการช่วยแก้ไขภาษาที่เราใช้ผิด
.
...... เข้าเรื่องเสียที วันหนึ่งมีหนุ่มน้อยบลาซิลคนหนึ่งทักทายมาคุยด้วย เรามองโปรไฟล์ก็เดาว่าอายุก็น่าจะประมาณ 25-30 แต่โคตรจะเดาผิด หนุ่มน้อยคนนั้นอายุ 19 .... แต่ก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะเราจะแลกเปลี่ยนภาษาก็เลยไม่ได้สนใจอะไร ก็ตกใจเล็กน้อยตอนทราบอายุเขา ป.ล. หนุ่มน้อยคนนี้ จมูกโด่ง ผิวเข้มนิด สูงคิ้วเข้ม หน้าตาออกแบดๆ เลย แต่ก็จัดอยู่ในโซนเบ้าหน้าดี เราพูดคุยกันในช่วงหลัง 3 ทุ่มถึงสี่ทุ่มเรื่องทั่วๆ ไป เพราะผมไม่ได้คิดอะไร แค่แลกเปลี่ยนทัศนะคติ ความชอบ เรื่องราวต่างๆ ออกมาในรูปแบบภาษาอังกฤษ ปล. ที่จริงเขาพูดถาษาโปรตุเกส แต่พูดภาษาอังกฤษได้ เขาบอกผมว่าชาวบลาซิลส่วนใหญ่พูดโปรตุเกส มีเพียงไม่ถึง 10% พูดอังกฤษ ข้อนี้ผมก็ไม่รู้ เพราะผมไม่ได้อยู่บราซิล .... มาต่อ ผมคุยกันเกือบทุกวันแต่แค่แปปๆ แต่เหมือนเจาจะรู้เวลาผม เช่น ตอนเช้าเมืองไทยประมาณ 6 โมง เขาจะทักมา ผมก็ตอบไป แล้วผมก็หายไป กลับมาถึงบ้านตอนเย็นเขาตื่นนอนตอนเช้าพอดี เขาจะพิมพ์หา แล้วบอกผมว่าเขาตื่นแล้ว ตอนแรกผมก็เฉยๆ ตอนหลังผมชักไม่แน่ใจว่าทำไมต้องบอกผม จนเมื่อเวลาผ่านๆๆ จากอาทิตย์ กลายเป็นเดือน จนสองเดือน เขาก็ทำแบบนี้ทุกวัน จนผมเริ่มรู้สึกว่าเหมือนมีใครคอยห่วงเรา คอยถามว่าเรากินข้าวยัง กินอะไร เหนื่อยไหม นอนหลับเปล่า คือทุกวันผมจะต้องเจอคำถามเหล่านี้ เรียกว่าครบสูตร จนผมเริ่มรู้สึกว่า มันไม่ใช่แล้ว มันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ผมเริ่มคิดว่า ผมโฟกัสผิดจุด มันดูคล้ายคนรักกันเกินไป จนในที่สุด เวลาเขาทักมา ผมเริ่มรีบตอบ เพราะกลัวเขารอคำตอบ ถามว่าอยู่ไหน ทำไร เรากลับรีบตอบ เหมือนเกรงใจเขา เวลาผ่านไปสองเดือน เราทักทายถามตอบกันแบบนี้ทุกวัน พร้อมกับบทสนทนาอย่างอื่น ผมเริ่มรู้สึกดีเวลาคุยกับเขา รู้สึกว่าเราไม่ขัดคอกัน (อาจจะเพราะภาษาที่ผมไม่ค่อยเก่งเท่าไร) นางชอบส่งเพลงไทยให้ผมฟังบางท่อนๆ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเพลงรัก แต่ผมไม่ได้สนใจ จนวันหนึ่ง นางส่งเพลงรักมาให้ผม เป็นเพลงบอกรักชัดเจน แต่ผมไม่รู้หรอกว่าเพลงใคร ร้องอย่างไร แค่ฟังว่าเออมันเป็นเพลงรัก แล้วผมก็ตอบไปเฉยๆ ว่า นี้มันเป็นเพลงรักนี้ คุณฟังเพลงแบบนี้ด้วยหรือ ..... คำตอบที่เขาตอบมาคือ "ผมตั้งใจส่งให้คุณฟัง มันคือคำถามที่ใช้ถามคุณอยู่ ผมรอคอคำตอบนี้อยู่นานแล้ว" โห้พระเจ้า!!! ผมตอบคำถามนี้ไม่ถูกเลย ก็เลยพูดเฉไฉไปว่า ล้อเล่นใช่ไหม แล้วก็ชวนคุยเรื่องอื่นแล้วจอตัวเข้านอน เช้าวันรุ่งขึ้นผมก็เงียบ เขาทักทายมาว่าเมื่อคืนผมหลับดีไหม ผมก็ตอบแล้วเงียบไป ตอนเย็นเขาก็ทักมาอีกว่าเป็นงัยบ้างวันนี้ ผมก็ตอบว่าก็ดี แล้วผมก็ไม่สนใจข้อความ ผมทำอยู่แบบนี้ประมาณ 2 วัน จริงๆ แล้วเริ่มรู้สึกไม่มีความสุขเลย อยากคุยกับเขาอยู่ แต่เพราะเริ่มกลัว อยากกลับไปคุยสนุกๆ เหมือนตอนก่อนหน้า แต่กลับไม่กล้า จนวันหนึ่งเขาหายไป ไม่ถามอะไรเลย ผมคิดในใจ เขาเป็นไรเปล่าหว๊ะ อยากถามมาก แต่ก็ไม่อยากสานสัมพันธ์เพราะขายังเด็กอยู่เลย ก็เลยคดว่าไม่เป็นไร ปล่อยให้เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว จนเย็นวันหนึ่ง เขาส่งข้อความมา แต่กลับเป็นไอดีไลน์เขาเอง .... เอาแล้วตรู ทำงัย สุดท้ายผมก็แอดไป และในวันที่ผมแอดไปนี้หละครับ หลังจากคุยสนทนากันเหมือนกับตอนี่คุยกันแรกๆ เหมือนเดิม เขาก็แทรกประโยคหนึ่งขึ้นมาว่า "ผมรอคำตอบจากคุณอยู่ เขาบอกประมาณว่า การที่ผมคุยกับเขาทุกวัน มันจะต้องมีสาเหตุอะไรซ่อนอยู่ ผมรอฟังคำตอบจากคุณ" ...... โห้กรรม!!! ตอนแรกผมก็คิดว่าจะไม่คิดอะไร สุดท้ายยยคือ ไปไม่รอด ก็ไม่รู้ว่าจะโดนเด็กหรอกหรือเปล่า แต่สุดท้าย ณ วันนี้ เราก็ตกลงคบหาดูใจกัน ถ้าไม่นับก่อนหนาที่คุยกันมาร่วม 3 เดือนก็เพิ่งจะคบกันได้ประมาณ 1 อาทิตย์ ทุกวันนี้เวลาคุยกันก็เรื่อยเปื่อยมีความสุขดี แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรแบบหวานแหว๋ว คืออารมณ์เหมือนเพื่อนชายคุยกัน ถามว่ามีความสุขไหมคงตอบว่าโอเคร ณ วันนี้เรามีความสุข เรื่องของอนาคตก็เป็นเรื่องของอนาคต แต่มีหลายเรื่องยังค้างคาใจอยู่ คือเราอายุห่างกัน 20 ปี ทุกวันนี้บางครั้งก็ยังมีความไม่แน่ใจในหลายคำถาม เช่น เราจะไปต่อกันได้ไหม เราควรจะปล่อยเขาไปดีกว่าไหม เราจะเสียใจไหมในอนคต .... หรือเราควรให้เรื่องราวมันดำเนินต่อไป สิ้นสุดตรงไหน ก็ยอมรับแค่ตรงนั้น .... เหมือนมาเล่าให้ฟัง .... ความรู้สึกลึกๆ ในใจของ จขกท ตอนนี้คือ เหมือนตกหลุมรักเขาไปแล้ว