สวัสดีค่ะ ห่างหายกันไปนานกับคนขี้สงสัยอย่างเรา จริงๆ วันนี้ก็ไม่มีอะไรมากค่ะ เรื่องมีอยู่ว่า ครอบครัวเราเป็นครอบครัวเล็กๆ มีกัน 3คน แม่ พี่สาว เรา มีญาติก็เหมือนไม่มี ถึงจะรู้จักพ่อแต่ก็ไม่ได้รัก เรากับพี่อายุห่างกัน 7ปี คนละพ่อกันค่ะ แต่รักกันมากเลยนะคะ เพียงแต่ว่าเมื่อ 7ปีก่อน มันเกิดเรื่องค่ะ ตอนนั้นพี่เราเรียนอยู่ม.3 เขาเป็นคนเชื่อเพื่อนค่ะและสุดท้ายก็เรียนไม่จบม.3 ตอนนั้นคนที่สนับสนุนพี่ก็เสียใจมาก แม่กับพี่ก็ทะเลาะกันหนักจนพี่หนีไปประมาณ 2ปีก็กลับมา มันดูเหมือนจะดีขึ้น แต่พอเราเริ่มเรียนม.1 ปัญหามันก็เริ่มมาค่ะ เริ่มมีปัญหาเรื่องเงิน พี่กับแม่ทะเลาะกันบ่อย เพราะเรื่องนี้เราเลยเหมือนเป็นคนเดียวที่คนทั้งสองมาปรึกษา เรารับฟังและเก็บเอาไว้คนเดียวเสมอ จนปีที่แล้ว เราเรียนม.2 ปีนี้ถือว่าหนักสำหรับเรา เราไม่ทำงานบ้าน เอาแต่การเรียนของตัวเองกับการพักผ่อน จนเป็นเราซะเองที่มีปัญหากับแม่ กลายเป็นว่าเราเห็นพวกเขาทะเลาะกัน เราเงียบ สักพักแม่ก็จะด่าเรา ส่วนพี่กับเราไม่เคยมีปัญหากันค่ะ พี่เริ่มไม่อยู่บ้าน เราเริ่มเก็บตัว แม่เริ่มไม่สบาย ทุกคนเริ่มไม่พูดกัน จะคุยกันแค่เรื่องเงินกับปัญหาต่างๆและสุดท้ายก็จบที่มีปากเสียงกัน จนมีครั้งหนึ่งที่เราหนีไปอยู่บ้านเพื่อนครึ่งวัน เรารับรู้ทุกอย่าง แต่เราได้แค่เงียบ พอปีนี้มา มันเหมือนจะดีขึ้น เพราะปิดเทอมยาวเราเลยได้ช่วยงานบ้าน เรากับแม่มีปากเสียงกันน้อยลง แต่พี่กับแม่ยังเหมือนเดิม จนเปิดเทอมมา เพราะการเรียนเปลี่ยนไป ทำให้มันต้องเร่ง บีบและงานเยอะ เราเริ่มร่างกายเปลี่ยน เหนื่อยง่าย พอกลับถึงบ้านก็ทำอะไรไม่ค่อยไหว พอทำการบ้านเสร็จก็นอนเลย ไม่ได้ทำงานบ้านและมันก็กลับมาอีกครั้งค่ะ เรามีปากเสียงกับแม่ แม่ด่าเราว่า ไร้ประโยชน์ เห็นแก่ตัว เกิดมาทำไม กูไม่น่ารอดมาเลี้ยงเลยและอื่นๆ ใช่ค่ะ ตอนแม่คลอดเรา แม่เราเกือบตาย แม่ต้องตัดมดลูกทิ้ง มันเป็นเรื่องที่ตอกย้ำเราว่า เราทำให้แม่เจ็บ แม่อยากให้เราเป็นผู้พิพากษา แต่เราอยากเป็นเชฟ นั้นก็น่าจะเป็นอีกเรื่องที่ปนอยู่กับคำว่าเห็นแก่ตัว เวลาที่ทะเลาะกัน เราร้องไห้ไม่ได้ เพราะแม่จะด่าเราเพิ่ม เราปรึกษาเพื่อนไม่ได้เพราะมันคือเรื่องในครอบครัว เราพูดกับพี่ไม่ได้เพราะพี่เองก็เครียด กลายเป็นว่าทั้งเรื่องที่แม่กับพี่มาเล่าให้เราฟัง เรื่องในโรงเรียน ปัญหาการเงินและความสัมพันธ์ของเรากับแม่ มันทำให้เราคิดว่าตัวเองเหมือนคนป่วย ทุกครั้งที่ทะเลาะกับแม่ เรามักจะจิกหัวตัวเอง ปิดหู กรี๊ดออกมาแบบไม่มีเสียง น้ำตาไหล ควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ยาก เวลาอยู่บ้านเราเริ่มเงียบ ไม่ค่อยพูดและหงุดหงิดง่าย แต่เวลาที่เราอยู่โรงเรียน เราจะร่าเริง ยิ้มและใจเย็น มันเหมือนเราวางบุคลิกของตัวเองเอาไว้ เรารู้สึกไม่อยากกลับบ้าน แต่เราก็ไม่เคยทิ้งการเรียน ไม่เคยได้เกรดเฉลี่ยต่ำกว่า 3.50 ไม่เคยกลับบ้านเกิน 6โมงเย็น เพราะถึงเราจะมีปัญหาในชีวิตมากแค่ไหน เหนื่อยแค่ไหน เราคิดแค่ว่า เราอยากเป็นเชฟหนิ อยากมีเงิน มีบ้านหนิ อยากทำให้แม่สบาย อยากให้พี่ไม่ต้องเครียด ถึงแม้เราจะไม่ได้จ่ายค่าเทอมมา 2เทอม เราก็อยากจะเรียนให้จบ แต่เรามักจะโดนคนที่เรารักด่าว่าเห็นแก่ตัว ไร้ประโยชน์ ทำเพื่อตัวเอง ไม่เคยรักใคร มันทำให้เราอยากจะเป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ แน่นอนว่าสุดท้ายเราก็ไม่เลือกทางนั้น เรามาระบายกับคนแปลกหน้า เพราะอย่างน้อยเราก็ได้ระบายสิ่งที่เก็บไว้ออกไป มันทำให้เราผ่อนคลายขึ้นและสามารถตั้งใจกับอนาคตของตัวเองได้ สามารถสงบอารมณ์ของตัวเองได้ โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเราเป็นใคร....